bibliotheekmb-kijken en luisteren

I never look back darling, it distracts from the now

2012-01-25T01:56:00.000-08:00

Oscar
De oscarnominaties 2012 zijn weer bekend gemaakt. Zoals voorspeld en gehoopt, valt de film The Artist goed in de prijzen.
Ook de Oscarnominatie voor Costume Design hebben ze binnen. Natuurlijk, want de jurken en pakken uit de dertiger jaren zijn gewoonweg prachtig.
Ik denk dat iedereen wel antwoord kan geven op de vraag wie er ooit een Oscar gewonnen heeft. Maar is er iemand die kan vertellen wie er ooit een Oscar gewonnen heeft voor de kostuums?
Ik zie beduidend minder vingers de lucht in gaan.

Zonnebril
En toch is er een kostuumontwerpster die maar liefst 25 nominaties heeft waarvan er 8 verzilverd zijn. Edith Head.
Als de naam u niets zegt, heeft u op z’n minst een van de 750 films gezien waar zij de kostuums voor ontwierp. Ze maakte een stijlicoon van Audrey Hepburn in de films Sabrina en Roman Holiday.
Een fascinerende verschijning met haar stijve knotje en eeuwige ‘zonnebril’.
Ik zet zonnebril tussen haakjes omdat het geen zonne bril was, maar blauw getinte glazen. Ze maakte namelijk veelal kostuums voor zwart/wit films en door het blauwe glas kon ze zien hoe de kleding eruit kwam te zien in zwart/wit.

Homage
Tot voor kort was ik altijd reuze benieuwd hoe Edith Head praatte en bewoog. Ik kon namelijk nergens bewegend beeld van haar vinden. Die nieuwsgierigheid werd gewekt door de animatiefilm The Incredibles, waar een personage in voorkomt dat gebaseerd is op Edith. Edna Mode, misschien wel het leukste karakter uit de hele film.
Maar wat schetst mijn verbazing als ik op mijn zoektocht ineens op onderstaand filmpje stuit.

Het George Clooney Gen

2012-01-18T00:55:00.000-08:00

Gods Gift
Afgelopen zondag won George Clooney een Golden Globe voor zijn rol in de film the Descendants. George Clooney. Ik heb het fenomeen nooit begrepen. Zijn aantrekkingskracht bedoel ik.
Ik zie hem, en dan zie ik hem denken met die zelfvoldane blik in zijn ogen: ‘Gods gift to women!’
Maar miljoenen vrouwen over de hele wereld can’t be wrong! Can they? Bij bosjes vallen ze voor de man. Het koffiemerk Nespresso, maakt dankbaar gebruik van zijn imago. Maar dan met een tegenovergesteld effect. En gelijk hebben ze. Het moet wel heel erge drab zijn wil ik mijn enige verslaving inruilen voor George Clooney.

Vreemde smaak
Lang geleden, begon George zijn carrière bij het ziekenhuisdrama E.R. Iedere week zaten hordes vrouwen aan de buis gekluisterd. Alleen zaten zij weg te zwijmelen bij Dr. Ross. (George Clooney) Ik werd liever geholpen door Dr. Green. (AnthonyEdwards)
Ja, het schijnt dat ik nogal een vreemde smaakt heb wat mannen betreft.

Bunga Bunga
De goede man heeft een Oscar op zijn nachtkastje staan en nog meer nominaties. Maar echt, ik zie de charme niet. Ik mis het George Clooney gen. Ik geloof best dat het een goed acteur is, maar het feit dat hij op de Bunga Bunga feestjes van Berlusconi werd gesignaleerd bevestigd mijn hele beeld van de man. Hoop dat een tweede Oscar voor Beste Acteur deze keer aan hem voorbij gaat. Ik zie hem veel liever richting Jean DuJardin gaan voor The Artist. Daar zou ik nou wel eens een espresso mee drinken!

TVOH ...honderd eenheidsworsten in een dozijn

2012-01-11T02:48:00.000-08:00

Kankeren
Eigenlijk vind ik het maar niets, al die talentenjachten. Maar The Voice of Holland was meer een vast avondje met mijn moeder. Het begon zelfs een traditie te worden. Een pot thee, een zak chips en de hele avond commentaar geven. Hé gezellig.
Dat commentaar is inmiddels overgegaan in kankeren.

Finale
Nu ben ik niet iemand die afhaakt als de eindstreep in zicht is, maar mijn moeder en ik twijfelen eraan of we de finale nog wel gaan halen.
Was in de eerste serie het dollen van de jury nog oprecht te noemen, nu is het een aaneenschakeling van strak geregisseerde flauwe grappen en grollen. Die onvergetelijke keer dat Ben Saunders zijn mond opentrok ontstond de staande ovatie uit pure verbijstering. Inmiddels staat de jury al op als er iemand achter een piano of harp kruipt. Want dat is zo origineel. Zo eigen.

Botox
Het toppunt van mijn irritatie zijn echter de metamorfoses. Want hoe is het mogelijk, dat een programma, waarin de jury blijft beweren dat de kandidaten zo eigen zijn, zo uniek, en zo’n eigen geluid hebben, de dames steevast in de meest afzichtelijke glimmende pakjes worden gehesen, getooid met de meest opzichtige bling-bling? Ja, omdat de sponsor van die rijnstenen maakt, dat snap ik best. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat hun dieet alleen uit Haribo lijkt te bestaan.
Maar waar is dan dat unieke, die eigenheid? Weggestopt onder een laag plamuur, haar -extensions, nepwimpers en botox lippen?
Tijdens de audities kroop er een 18 jarige krullenbol achter een harp. Mooie meid, best uniek, best eigen. Nu staat ze in een veel te korte, veel te krappe en vooral niet flatterende glitterjurk met gestraight haar standaard poptunes te blèren. Net als al die andere meiden.
En wij maar denken dat het helemaal niet om het uiterlijk ging, maar om de muziek!

It ain’t summertime and the living ain’t easy.

2012-01-03T12:00:00.000-08:00

Vanwege een weekje vrij van onze vaste filmconnaisseur, deze week een blog van Barbara van Gaal, jeugdbibliothecaris en filmliefhebber..

Eigenlijk is dit een blog voor in de zomer. Buiten is het broeiend heet, iedereen ligt in zijn/haar hemdje onderuit in een luie stoel, dan is het tijd om een paar stomende films noir uit de kast te trekken, ondertussen nippend van een highball met veel tinkelend ijs: de perfecte ambiance! Maar aangezien het geen zomer is, zet je de verwarming maar gewoon hoog, en doe je de open haard aan: kom je vanzelf in de stemming. Want dit zijn films die je niet mag missen, zomer of winter!

Wie film noir zegt, denkt aan cynische, gedesillusioneerde mannen, die worden geconfronteerd met mooie, dubbel spel spelende en verleidelijke femmes fatale. Kijk, en dan heb je het gedonder in de (drank)glazen!

The Big Sleep was mijn eerste kennismaking met het genre, in de tijd dat de BRT nog wekelijks op zaterdag in de matinee een oude film vertoonde. Wat een geweldige spetterende film! Weliswaar een waanzinnige en onbegrijpelijk plot, maar “who cares?” De zinderende spanning tussen Bogart en Bacall is voldoende om de hele film lang aan de buis gekluisterd te zitten. Ik wilde meteen alle films van de twee sterren zien, en eigenlijk wilde ik ook onmiddellijk gaan roken, want niemand, NIEMAND!, rookt zo ongelooflijk sexy als Lauren Bacall.

De enige film die ik misschien nog wel een tikkeltje beter vind dan de bovengenoemden is Double Indemnity. Maar die is dan ook van Billy Wilder! Een film die ik alleen maar kende van de plotomschrijving en een paar “stills”, maar die ik zo lang, zo graag wilde zien! En geloof me, het is de moeite waard! Stoere praat, dubbelzinnige antwoorden en nagelbijtende spanning!
“How could I have known that murder could sometimes smell like honeysuckle?”
Het thema-muziekje alleen al is genoeg om de rillingen over je rug te laten lopen. Steamy!!

Monkey Business

2011-12-28T03:02:00.000-08:00

Aap is dood
Toen ik vanmorgen, voordat ik moest gaan werken, ineens werd overvallen door een vlaag van paniek omdat ik nog niet wist waar ik over moest gaan bloggen kwam mij juist een piepklein berichtje in het journaal onder ogen. Cheetah is dood.
Ik vraag me af bij hoeveel mensen er nu een belletje gaat rinkelen, maar Cheetah was in de jaren 30 een beroemde aap. Hij maakte furore als sidekick van Tarzan in de films met Johnny Weissmuller.

Geruchten
Er gaan flink wat geruchten de ronde over Cheetah. Bijvoorbeeld dat hij helemaal niet de Cheetah uit de films was, maar dat er meerdere apen waren. En dat Maureen O’Sullivan (Jane) een bloedhekel aan de aap had en hem achter gesloten deuren 'that ape son of a bitch' noemde.
Ook de ontmoeting tussen Johnny Weissmuller en Cheetah moet heel bijzonder zijn geweest: Weissmuller, gekleed in zijn lendendoekje en gewapend met mes, ging voor de aap staan, die vervolgens zijn tanden liet zien, klaar voor de aanval. Waarop Weissmuller de aap met de heft van zijn mes een klap verkocht en vervolgens zijn hand naar hem uitstak. De aap liet nogmaals zijn tanden zien, maar deze keer om te lachen en gaf Weissmuller vervolgens een knuffel. De rest is history.

Bejaardentehuis
Cheetah heeft, na hoogstpersoonlijk door Johnny Weissmuller naar een bejaardentehuis voor apen te zijn gebracht, de respectabele leeftijd van tachtig bereikt. Volgens het Guinness Book of Records was hij de oudste aap ter wereld. Hij heeft alle andere filmsterren uit de Tarzan serie overleefd. Leuke detail is wel dat Johnny Weissmuller ook tachtig geworden is.

Noot: De titel van dit blog refereert aan een andere geweldige film met Cary Grant en Ginger Rogers in de hoofdrol.

Dracula 3D; It's bloody bad!

2011-12-21T01:30:00.000-08:00

Lachwekkend

Het was nu niet om te zeggen een magisch goed filmjaar, maar dat ik zo op de valreep nog de slechtste trailer ooit onder ogen mag krijgen, daar had ik niet op gerekend.
Dracula 3D. Ik kwam hem toevallig tegen op mijn wekelijkse zoektocht naar filmnieuws en een aankondiging als ‘lachwekkend slechte trailer’, dat kun je toch niet naast je neerleggen.
Na het zien van de trailer kom ik tot de conclusie dat ik lachwekkend nog een understatement vind.

Revival

De trailer bracht mij wel danig in de war. Was dit een nieuwe film? In eerste instantie leek het er even op dat ze een jaren zeventig versie met Chrisopher Lee nieuw leven proberen in te blazen met 3D, maar waarom was RutgerHauer dan zo oud? Goede make-up? En die hoofdrolspeler? Dat is toch nog een jonge acteur? Na het checken van de Internet Movie Data Base werden mijn meest angstige vermoedens echter bevestigd. Dit is een nieuwe versie!

Aderlating

Nu vind ik Dracula persoonlijk een prachtig verhaal. Maar laten we eerlijk zijn; it’s been done to death. Na de onvergetelijke vertolkingen van Bela Lugosi, Christopher Lee en Gary Oldman is wat mij betreft de koek (of in dit geval, het bloed) toch echt op. Kunnen ze nu echt geen nieuwe verhalen meer vinden? Volgens mij worden er toch genoeg prachtige boeken geschreven. Waarom dit uitgekauwde verhaal opgraven?
De trailer 'waarschuwt' dat de visual effects nog in progress zijn, maar ik betwijfel ten zeerste of het er beter op gaat worden. Kijk en huiver. Volgens mij is een fikse aderlating minder pijnlijk.

Please sir, can I have some more?

2011-12-14T03:03:00.000-08:00

Positively Dickensian
Ik ben een Dickensiaan. Zijn portret hangt boven mijn schrijversbureau en ik mag graag denken dat de grote meester zo mijn schrijven inspireert. Mijn redacteur schreef ooit onder mijn manuscript: ‘de sfeer doet sterk aan Charles Dickens denken.’ Ik denk dus dat ik het me niet inbeeld. Wat mij betreft is Dickens de geestelijk vader van de mooiste namen uit de literatuur. Oliver Twist, Uriah Heep. Ik zou willen dat ik ze verzonnen had. Nicholas Nickleby en my all time favorite….Ebenezer Scrooge.

Musical
Scrooge is meteen ook mijn favoriete Dickens verhaal. Hoeveel verfilmingen er ook van gemaakt worden, ik krijg er nooit genoeg van. Of het nu een versie is met Shakespeare thespian Patrick Stewart is, de Disney versie met Mickey Mouse of een musical.
Het is erg, heel misschien draait Dickens zich nu wel om in zijn graf en is er zojuist een barst verschenen in het glas van het portret boven mijn bureau, maar de mooiste, meest hartverwarmende Scrooge verfilming vind ik de musical versie uit 1970 met Albert Finney in de hoofdrol.

Kerstfilms
De komende tijd worden we op televisie weer doodgegooid met kerstfilms. De ene nog erger dan de andere. Ik noem een National Lampoons Christmas Vacation of Jingle all the Way. De mooiste kerstfilms zijn toch de klassiekers als It’s A Wonderful Life of The Shop Around the Corner. Maar de film waar mijn kersthart ieder jaar weer sneller van gaat kloppen is ‘mijn’ Scrooge.
Kerst is pas over twee weken, maar ik zal u eerlijk verklappen dat ik hem inmiddels al drie keer gezien heb.

New Kids Turbo; Cause I wanna be anarchy!?

2011-12-07T02:21:00.000-08:00

Matjes

Pak 'm beet een jaar geleden ging ik, nietsvermoedend, een avondje naar de bioscoop waar ik mij plots in de langste rij bevond die ik ooit heb gezien bij een film. Bij nadere inspectie van het gepeupel, begon ik me steeds minder op mijn gemak te voelen. De rij bestond louter uit matjes met gouden smit-tak kettingen die grof en luidruchtig hun aanwezigheid lieten blijken; New Kids Wannabees.

Humor

Vorige week waren ze wederom bij DWDD. En wat vonden we het allemaal grappig. Ik mis dat humor -gen blijkbaar want ik kan er echt niet om lachen. Nu is humor iets heel persoonlijks, maar ik zie de humor er niet van in om honderd keer in een uur met vrouwelijke lichaamsdelen te ‘smijten’, allochtonen, gehandicapten en homosexuelen te molesteren, en met je dronken kop achter het stuur te kruipen en kinderen omver te rijden.

Anarchisme

Zelfs de Volkskrant noemde het ‘aanstekelijk anarchisme’. Ben ik nou gek? Zijn ze vergeten dat anarchisme per definitie geweldloos is? Dit is geen anarchie, dit is verheerlijking van a-sociaal gedrag en botte hufterigheid. Omroep Brabant heeft het zelfs over ‘Intelligente humor’! Huh? Zeker nog nooit van Koot en Bie of Monty Python gehoord?
Hoe dan ook, ik blijf de komende weken ver uit de buurt van de bioscoop.
Oh, ja en ik ga verhuizen!

En ik laat u achter met de beroemdste anarchisten uit de jaren '80

The Artist left me speechless

2011-11-30T02:17:00.000-08:00

Zwijgen is goud
Wie had kunnen denken dat, in een tijd dat de special effects je om de oren vliegen, we nog verrast kunnen worden door een ‘stomme’ film. The Artist is een klein meesterwerk, een hommage aan diezelfde ‘stomme’ film in een tijd dat de geluidsfilm Hollywood veroverde en veel acteurs de transitie niet konden maken.
Rudolph Valentino, wat mij betreft de grootste acteur uit die tijd, heeft het allemaal niet meer mee hoeven te maken, hij stierf net voordat het geluid kwam. Maar ik heb me altijd afgevraagd hoe zijn stem zou hebben geklonken op het witte doek. Misschien niet geheel toevallig dus dat de hoofdfiguur in The Artist George Valentin heet. Hoewel het karakter meer gemodelleerd lijkt op die andere legendarische ster uit de periode; Douglas Fairbanks.

Thespians
Hoe het ook is, ik ben ervan overtuigd dat hoofdrolspeler Jean Dujardin heel goed gekeken heeft naar Valentino. Douglas Fairbanks kon namelijk helemaal niet acteren. Ik overdrijf niet. De man moest het vooral van zijn acrobatische talenten hebben. Hij weigerde zelfs zijn vrouwelijke hoofdrolspelers te kussen omdat dat niet mannelijk was. Iets waar Rudolph Valentino duidelijk geen moeite mee had.

A winning smile
Ik had nog nooit van Jean Dujardin gehoord, maar ik was meteen verkocht. Hij speelt werkelijk fenomenaal! En die glimlach! In mijn enthousiasme liet ik een foto aan mijn moeder zien. Haar reactie was dezelfde, als toen ik haar ooit liet kennismaken met Rudolph Valentino; ‘Wat een stuk! Goh, dan is het thuis maar behelpen...’

Sint: It's a dirty job but someone's gotta do it

2011-11-23T02:12:00.000-08:00

Wraak
In een tijd dat de rol van Zwarte Piet ter discussie staat en Sinterklaas het steeds vaker moet afleggen tegen de Kerstman, kon een film waarin de goedheiligman op bloeddorstige wijze wraak neemt op alle ongelovigen natuurlijk niet lang op zich laten wachten.
De film Sint van Dick Maas draaide precies een jaar geleden in de bioscopen en is, met 5 december in het verschiet, nu verschenen op dvd en blue ray.

B-Films

Nu kan ik een goede B- film echt wel waarderen. Als je zaterdagavond na het uitgaan op de bank ploft en half slapend, bij voorkeur dronken, langs de nachtelijke tv kanalen zapt en bijvoorbeeld op Red Sonja, Barbarella of Krull stuit, zijn ze best te genieten.

Pubers & pepernoten
Sint is echter meer dan een Bad Movie. Het is een allerbelabberdste film. Maar misschien komt dat omdat ik niet tot de doelgroep behoor: jongeren die maar aan één ding denken. De horroreffecten zijn zo goor dat ze lachwekkend zijn, het verhaal is belachelijk, en nog erger wordt totaal niet uitgewerkt, de dialogen om te janken (als ik zo’n script zou inleveren bij mijn uitgever zou ik op staande voet ontslagen worden) en het acteerwerk is werkelijk tenenkrommend slecht. Ik weet zeker dat Ed wood, de man die bekend stond als The Worst Director Ever, zich even heeft omgedraaid in zijn graf.

Let's talk politics: The Iron Lady

2011-11-16T03:07:00.000-08:00

Doe eens normaal man!
Sinds het bezoek van onze minister president gisteren aan de United Kingdom, is er na Merkozy nu ook sprake van Camerutte. Prime Minister David Cameron en onze Mark zitten blijkbaar helemaal op één lijn. Als anglofiel ben ik gek op alles Brits, ook het Britse Parlement kan mij bekoren. Het lijkt daar in het Lagerhuis altijd een stuk levendiger dan in onze Tweede Kamer. Hoewel Geert Wilders natuurlijk regelmatig wat leven in de brouwerij brengt met zijn ongezouten uitspraken. Het ‘Doe eens normaal’ debat staat mij nog vers in het geheugen.

Location location
Het Lagerhuis is al vaak gebruikt in films. In Guy Ritchie’s Sherlock Holmes deed Lord Blackwood vorig jaar nog een poging het ganse Lagerhuis te vergassen. Ik geloof niet dat onze Tweede Kamer ooit in een film is gebruikt. Nu moet ik er wel bij zeggen dat de huidige locatie ook niet echt uitnodigt. Ik snap nog steeds niet dat ze niet in de oude Kamer zijn gebleven. Het lijkt wel alsof ze in Engeland veel meer hechten aan tradities.

Alleen uit leed…
Een paar jaar geleden nog hadden wij hier in Nederland ook een IJzeren Dame: (Inmiddels afgevoerd door onze Mark) Rita Verdonk. Maar zij verbleekt natuurlijk bij de enige echte: Margaret Thatcher. Het was dan wel een redelijk rampzalige tijd (vergelijkbaar met de crisis anno nu), maar zoals de onsterfelijke Annie MG Schmidt ooit zei: ‘Alleen uit leed wordt kunst geboren’. De mooiste Britse films ooit gemaakt spelen dan ook in de tijd dat Thatcher aan de macht was: Billy Elliot, Brassed Off, My Beautiful Laundrette.
En nu krijgt Thatcher haar eigen film. Zou het verplichte kost zijn in het Lagerhuis?

Wie denkt Britt wel dat ze is!?

2011-11-09T02:27:00.000-08:00

Ergernis
Dat ik me erger aan het merendeel van het tv aanbod, dat mag inmiddels duidelijk zijn.
Die ergernis lijkt zelfs met de week te groeien. Was ik tot voor kort nog redelijk gecharmeerd van De Wereld Draait Door, als je er (te)vaak naar kijkt wordt het meer en meer een aaneenschakeling van promotiepraatjes van ‘de vriendjes van Matthijs’.

Who the f*ck is Britt!?
De grote ergernis begon toen een tijd geleden een uitermate, irritant pratende blondine aanschoof bij DWDD. Iedereen leek laaiend enthousiast en Matthijs vond haar oh zo charmant en ontwapenend. Ik begreep er niets van. Ik vond haar vooral irritant, bovendien had ze totaal niets te melden. De dame bleek ene Britt te zijn en is beroemd geworden door het programma: Echte Meisjes in de Jungle. Sterker nog, de weken daarna werd ik op internet doodgegooid met het ‘nieuws’ dat Britt naakt in de Playboy ging! Het enige was ik dacht was: Who cares!? Nou Matthijs cared, want een paar weken later was Britt wederom te gast bij DWDD.

BN-er
Ik stond laatst, als een konijn in de koplampen, vast in zo’n programma waarin talentloze nobody’s elkaar proberen te versieren. Een tamelijk ordinaire ‘dames’ had maar één wens: een BN-er worden. Want inderdaad, Bekende Nederlander worden, daar hoef je totaal geen talent voor te hebben. Britt wordt notabene een Alleskunner genoemd! Waarom? Omdat ze F*cking Vet kan ‘zingen’? Ze met haar blote kont in de Playboy staat en ze zichzelf is in een reality programma? Half Nederland loopt met haar weg. Haar domheid schijnt een verademing te zijn. Mis ik hier iets?!
Het is dat ik mijn tv scherm ook gebruik om dvd’s af te spelen, anders gooide ik hem vandaag nog de deur uit! En voor straf geen trailer!

In de ban van Tintin

2011-11-02T02:59:00.000-07:00

Een beetje verliefd
Toen ik zeven jaar was kreeg ik mijn allereerste Kuifje. Ik was meteen verknocht.
Verknocht ja, want als ik heel eerlijk ben was ik eigenlijk wel een beetje verliefd op de dappere reporter. Afgelopen weekend zag ik mijn jeugdheld tot leven komen op het witte doek. In drie dagen tijd heb ik de film twee keer gezien. Na de eerste screening wendde ik mij enigszins schuchter tot de persoon naast mij en zei zachtjes: ‘Ik geloof dat ik nog steeds een beetje verliefd op hem ben.’

Perfect
Het is wat als je, na zo’n veertig jaar tevergeefs zoeken naar de perfect man, moet ontdekken dat je hem op je zevende eigenlijk al gevonden had. Oké, ik overdrijf natuurlijk voor effect, maar laten we eerlijk zijn, Kuifje heeft alles wat de meeste vrouwen zoeken in een man. Hij is dapper, slim, ongelofelijk trouw en hij weet zich te kleden. Nou ja, call me crazy, maar ik zou als een blok vallen voor een man in een lichtblauwe trui en een plusfour.

Twee kampen
Ik ken verder weinig echte Kuifje fans. Mijn vrienden bevinden zich vooral in het Asterix en Obelix kamp. Maar toch, ze zijn dan wel nog steeds geen fan van de boeken, de film heeft iedereen overdonderd. Hij is dan ook meesterlijk mooi. Een technisch hoogstandje. Van de magistrale begintitels tot het einde aan toe. En ik hield mijn hart vast toen ik hoorde dat Kuifje verfilmd werd! Maar Peter Jackson en Steven Spielberg bleken echte fans die Herge en zijn creatie eer aan doen. Bij alle eerder verfilmingen dacht ik alleen maar, dat is niet mijn Kuifje, maar dit…dit is MIJN Kuifje!

Crisis..nu ook op TV

2011-10-26T02:33:00.000-07:00

Crisis
Waar kan ik, op de dag dat minister president Rutte zich klaarmaakt voor het doorslaggevende Euro overleg, anders over bloggen dan over de crisis. Want crisis is het. En dan bedoel ik niet alleen in onze portemonnee. De crisis strekt zich namelijk ook uit over de film en dare I say it.. de tv.

Doe maar
De hit van Doe Maar is na al die jaren nog steeds actueel: er is nog steeds geen bal op de tv.
Een aantal jaren geleden besloot ik het abonnement van mijn tv gids op te zeggen. Dat was een van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb. Ik heb zelfs op het punt gestaan om mijn hele tv abonnement eraan te geven. Het enige wat me tegenhield was dat ik dan ook het nieuws niet meer kon volgen, maar toen had ik nog geen internet.

Verhuftering
Met de komst van de digitale televisie, uitzending gemist en download-sites kun je alles zien, wanneer het jou uitkomt. Maar is er nog wel iets ‘worth seeing’? Als ik ’s avonds in een verloren uurtje langs de kanalen zap word ik met de minuut chagrijniger. Het enige wat ik zie is slechte televisie, wansmaak en verhuftering. Tv programma’s die niet meer voor ogen hebben, dan het uitdagen van ruzie’s en sex. Wie wil zien dat een paar wannabee BN-ers in een Villa of Cherso liggen te vozen? Topmodellen elkaar afmaken voor een plaatsje op de catwalk. Blijkbaar half Nederland.
Niet voor mij, ik ga nog liever Six Feet Under met een van de mooiste series ooit gemaakt.

Toen vrouwen nog rokken droegen

2011-10-19T02:07:00.000-07:00

Mad Men
De sets zijn om van de smullen, de jurken om te watertanden. Om nog maar te zwijgen over de details. Alles, maar dan ook alles klop aan deze serie over een reclamebureau in de jaren vijftig.
Cudos voor de setdesigners. Aangezien ik de serie op tv gemist had wierp ik mij afgelopen week op de dvd’s. Na één seizoen had ik het idee dat ik mijn gezicht in een asbak had gestopt. Ik, die zelfs nog nooit een sigaret heb geprobeerd. Want er worden wat sigaretten genuttigd in Mad Men. Om over de drank nog maar te zwijgen.

Terug in de tijd
Het hele tijdsbeeld is dan ook uiterst nauwkeurig geconstrueerd: Zo worden er tijdens het autorijden geen veiligheidsgordels gedragen, roken zwangere vrouwen gewoon door, worden Afro Amerikanen nog negro’s genoemd en wachten mannen kettingrokend in de wachtkamer terwijl hun vrouw ligt te bevallen. Ik kreeg zelfs een flashback uit mijn eigen jeugd toen ik de vrouw des huizes de laden van de kasten zag beplakken met kastpapier en de manier waarop ze de ijskast ontdooide.

Opvoedpolitie
Ook de opvoedpolitie zou een hartwip krijgen bij het zien van dit programma. Kinderen van tijd tot tijd een goed pak slaag geven werd gezien als heel verantwoord. En ik ben geen opvoedkundige, maar ik weet zeker dat het niet verstandig is om je kind, met een plastic zak over zijn hoofd, door het huis te laten rennen. De enige opmerking die de moeder echter maakte was: Als de kleding die in die zak zat nu op de grond ligt dan zwaait er wat! Ik ben gek op de jaren vijftig, maar ik hou het toch maar bij de meubels en de jurken.

Twintig jaar Pearl Jam

2011-10-12T01:32:00.000-07:00

Totally Grunge
Pearl Jam. Ze bestaan nog steeds. Twintig jaar om precies te zijn. De band besloot er een film over te maken met de toepasselijke titel: Twenty. Tijd om mijn Pearl Jam herinneringen even op te duiken.
We schrijven 1992. Ik woonde in een studentenhuis in de Koestraat en kreeg mijn allereerste CD speler. Een tweedehansje zoals alles in mijn kamertje, maar dat mocht de pret niet drukken. En ik kocht mijn allereerste CD: Ten van Pearl Jam. Diegene die mij goed kennen wil ik nu vragen zich even ergens aan vast te houden. Esther anno 1992 was namelijk Totally Grunge. Snoeiharde muziek, tweedehands blouses, wilde hennarode haren en….wijde broeken. U hoort het goed: broeken.

1992
In dat jaar zag ik Pearl Jam drie keer optreden. De eerste keer was misschien wel het meest memorabele. Hoewel ik me van het optreden zelf niet zo heel veel meer van kan herinneren.
We namen de trein naar Eindhoven – doel – De Effenaar. We komen aan tegen een uur of negen ’s ochtends. Tussen de dranghekken staan al een paar mensen. We sluiten aan en we wachten. We wachten tot diezelfde avond om een uur of zeven de deuren opengaan. Als ik eraan terugdenk kan ik niet anders dan mezelf voor gek verklaren.

Handtekeningjagers
Enfin, zoals ik al zei kan ik me van het optreden niets meer herinneren. Behalve dat zanger Eddie Vedder na de laatste noot van het podium afstormde en letterlijk naar buiten rende.
We hebben hem niet meer gezien. Jammer, maar wij waren vastbesloten handtekeningen te bemachtigen van de rest. We wachten weer. En eindelijk, nadat de lampen in de zaal de verhitte gezichten onthullen en de bierbekers aan de kant zijn geveegd, vond ik mezelf plotsklaps in de kleedkamer van Pearl Jam.

Met gitarist Stone Gossard, Effenaar EIndhoven 1992

Met drummer Dave Abbruzzese, Effenaar Eindhoven 1992

Daar sta je dan. Oog in oog met je muziekhelden. Wat zeg je dan? Nogmaals ik kan me er niet veel meer van herinneren. Waarschijnlijk heb ik niet veel meer gezegd dan mijn naam, die het bij Amerikanen altijd goed doet. Ik weet nog wel dat het gezellig was. Aardige jongens hoor. De handtekeningen bewaar ik al twintig jaar tussen de bladzijden van een boekje met aforismen van Oscar Wilde.

Gentlemen prefer...Marilyn Monroe

2011-10-05T02:03:00.000-07:00

Tienerkamers
Waar nu Justin Bieber en Lady Gaga de tienerkamers sieren hing bij mij James Dean en Marilyn Monroe boven mijn bed. Ik was (en ben nog steeds) gefascineerd door die laatste. Ik geloof dat ik sinds mijn dertiende Some Like It Hot wel, ik schat, honderdvijftig keer gezien heb. Nou ja, precies weten doe ik het niet, maar ik kan de meesterlijke dialogen letterlijk woord voor woord meepraten.

Onzeker
Het is bijna ongelofelijk dat iemand die zo mooi, en zo getalenteerd is, zo onzeker kan zijn. Maar Marilyn stond erom bekend. Daardoor waren er nogal wat probelemen op sets en met co-sterren. Een van de meest roemruchte samenwerkingen is die met Laurence Olivier in The Prince and the Show Girl. Vind ik Marilyn een van de meest ondergewaardeerde actrices, Laurence Olivier is wat mij betreft een van de meest overgewaardeerde acteurs.

Brits
En nu verschijnt volgende maand de film My week with Marilyn. Die zich afspeelt ten tijde van de opnames van The Prince and the Show Girl. Een Brits drama met alleen maar Britse topacteurs. (Zijn er eigenlijk wel slechte acteurs in Engeland?) Ik noem een Derek Jacobi, Kenneth Branagh en Judi Dench.
De rol van Marilyn wordt gespeeld door Michelle Williams. Ik ben (nog) niet overtuigd of het de juiste keuze is, maar dat het een goede actrice is dat staat vast. Maar ja, niemand kan natuurlijk tippen aan the real thing!

De r.e.m erop

2011-09-28T01:24:00.000-07:00

Tempes Fugit
R.E.M is niet meer. Vorige week bereikte mij het bericht dat de band ermee stopte. Nu moet ik zeggen dat ik er geen nacht minder om geslapen heb. Ik ben vooral 'fan' van de oude R.E.M. Hun allergrootste hit, Losing my religion, kan ik niet aanhoren. Maar ik moest toch wel even terugdenken aan die allereerste lp die ik kocht. Jeetje, hoe meer blogberichten ik schrijf, hoe bejaarder ik me begin te voelen. De tijd vliegt.

Herrie
Enfin, ik woonde nog bij mijn ouders toen ik met mijn die eerste R.E.M lp thuiskwam. Lifes Rich Pageant. Wat mij betreft nog steeds even mooi als vijfentwintig jaar geleden. Ik weet nog hoe ik hem vol jeugdig enthousiasme op mijn vader's draaitafeltje legde. Die fronste vervolgens zijn wenkbrauwen en schudde zijn hoofd. Wat een herrie. Vijf jaar later kocht mijn vader het legendarische Black Album van Metallica op cd.

Zonnesteek
Ik heb R.E.M ooit bijna zien optreden. We schrijven 1986. Met twee vriendinnen en mijn toenmalige vriend trek ik op een zonnige dag richting Landgraaf voor een nieuwe editie Pinkpop. Op het programa staan de legendarische Pixies en een andere jeugdheld van me: Marc Almond. R.E.M is de hoofdact dus daar moeten we nog even op wachten. Het is bloedheet. En ik kan u vertellen dat ik geen zonaanbidder ben. Hij mag schijnen. Graag zelfs, maar niet in combinatie met verzengende hitte en zeker niet boven op mijn onbedekte hoofd. U voelt 'm al aankomen...
Ik kan me nog heel vaag iets herinneren van het optreden van The Pixies, en ook nog iets over een projectiel dat richting Marc Almonds ging. Maar verder zie ik alleen nog maar mezelf, doodziek hangend boven een smerige wc pot in de trein naar huis.

Oude tijden Nieuwe tijden

2011-09-21T02:45:00.000-07:00

Crisis
Vorige week ging ik naar een uitvoering van het Brabants Orkest. Ze speelden muziek bij de ‘stomme’ film Modern Times van Charlie Chaplin. De film is 75 jaar oud, maar actueler dan ooit.
De film speelt namelijk in de tijd van de Grote Depressie en na het aanhoren van de troonrede gisteren kunnen we wel zeggen dat we met z’n allen een soortgelijke crisis tegemoet gaan.
Maar aangezien onze minister president zo verdomd positief is gaan ook wij niet bij de pakken neerzitten. Toch? Dat deed Charlie Chaplin in de film tenslotte ook niet.

Locatie is alles
De film werd vertoond in het Klokgebouw in Eindhoven. De stoeltjes waren wat armoedig, ik trof natuurlijk een kapot exemplaar, en we waren wat laat dus zaten helemaal achteraan, maar de locatie had niet toepasselijker kunnen zijn. Wel jammer dat de muzikanten op hetzelfde niveau zaten als de rest van de zaal, wat dus betekende dat ik van het hele Brabants Orkest niet meer gezien heb dan het stokje van de dirigent.

De jeugd van tegenwoordig
Soms vraag ik me wel eens af of de jeugd van tegenwoordig nog weet wie Marilyn Monroe was, of James Dean, ooit gehoord heeft van Laurel en Hardy of Fred Astaire . Dus het deed me wel goed om te zien dat er zoveel kinderen bij de uitvoering waren. Goed, het was zondag, en zeer waarschijnlijk waren ze door de ouders onder lichte dwang, valse voorwendselen en met belofte van een afsluitend bezoekje aan de McDonalds meegevoerd. Maar toch.. want sommige meesterwerken mogen we nooit vergeten.

Art imitates life

2011-09-14T02:50:00.000-07:00

Experimenten
Vorige week ging ik naar Rise of the Planet of the Apes. Ik had de trailer gezien en die zag er wel indrukwekkend uit, maar meer dan een actiefilm had ik niet verwacht. Ik was er dan ook niet echt enthousiast over. Integendeel.
Ik ging dus zonder verwachtingen naar de bioscoop. Maar ook onvoorbereid.
En daar bedoel ik mee, dat ik me (stom genoeg) totaal niet had voorbereid op wat ik te zien kreeg.
Apen die in gevangenschap worden onderworpen aan de meest afschuwelijke experimenten.

Proeven
Aangezien ik een enorme dierenvriend ben, en bovendien zeer empathisch, werd de confrontatie met de beelden van chimpansees die vastgesnoerd aan een tafel werden ingespoten met gif me al snel teveel.
Vooral omdat ik natuurlijk weet dat in dit geval fantasie (ondanks dat het hier om 'computer-apen' ging) niet ver verwijderd is van de realiteit. Het was dan ook niet moeilijk om tijdens het kijken naar Rise of the Planet of the Apes pal achter de apen te staan die wraak nemen op de mens.

Hartverscheurend
Diezelfde week werd ook nog eens het volgende hartverscheurende filmpje vertoond tijdens het journaal. Het verhaal van chimpansees die dertig(!!) jaar lang opgesloten zaten in kooien en werden ingespoten met Aids. Voor deze chimpanees loopt het goed af, maar ik denk toch even aan de miljoenen dieren die minder gelukkig zijn.

Er is geen bal op de t.v...

2011-09-07T03:34:00.000-07:00

..alleen een film met Doris Day.
Ik herinner me nog de zaterdagmiddagen bij mijn oma. Iedere zaterdag was er op 'de Belg', (toen heette dat nog de BRT) een filmklassieker. Daar, bij mijn oma op de bank is mijn liefde voor (oude)films onstaan. Ongetwijfeld zijn ze toen allemaal langs gekomen: de films van Doris Day: de koningin van de sex-comedy's uit de jaren 50. Symbool voor truttigheid. De personificatie van 'The Girl Next Door' en de 'Virgin'. Maar naar het schijnt was het spreekwoord 'stille wateren hebben diepe gronden' meer op haar van toepassing.

Altijd hetzelfde liedje
Inmiddels is ze 87 jaar en vorige week bracht ze na 20 jaar weer een cd uit. Nu is er natuurlijk één liedje dat iedereen kent: Que sera, sera. En ik moet u bekennen dat ik het nooit een mooi nummer gevonden heb. Sterker nog ik kan het niet aanhoren. Maar dat neemt niet weg dat ze een fenomenale zangeres is. Zoals je kunt zien en horen in het fragment hieronder. Waar ze de hoofdrol speelt in de biopic over Ruth Etting: Love me or Leave me.

Pillow Talk
Doe Maar probeerde op het album 'Doris Day en andere stukken' de verveling van haar films vast te leggen. Dan hebben ze Pillow Talk toch echt niet (goed) gezien. Doris Day was een fantastische comedienne met een perfecte timing. De dialogen met Rock Hudson zijn snedig, grappig en gewaagd. Nou ja, voor die tijd dan toch. Misschien ligt het aan mij. Ik heb nu eenmaal iets met de jaren 50.

Who the f*ck is Arcade Fire?

2011-08-31T02:47:00.000-07:00

Koekblikje
Maandagavond half 6 stappen mijn, inmiddels ex-collega en ik in de auto op weg naar de Amsterdam Arena. Mijn collega is trots op haar vaders oude Peugeotje. Ik probeer de indrukwekkende deuk aan de passagierskant te negeren. Ik trotseer de avondspits door met opeengeklemde kaken mijn nagels in het dashboard te zetten. Niet dat ze niet goed rijdt hoor mijn collega. Prima zelfs, alleen voelt 120 in een koekblikje toch anders dan in een Opel Vectra.

Bierhal
Dankzij mijn collega's uitstekende driving skills bereiken we ongeschonden onze eindbestemming: De Heineken Music Hall. Het was mijn eerste keer. Al jaren beklaag ik het feit dat alle bands die ik zo graag wil zien in die 'Bierhal' optreden en niet in 013. Ik neem het terug. De HMH heeft dezelfde intieme sfeer als 013. Het is alleen veel groter. Maar we kwamen hier niet voor de ambiance maar voor Arcade Fire!

Passie
Ik luister al jaren naar hun muziek, en geniet er erg van, maar om nou te zeggen dat ik er gepassioneerd over was..neen. Daar kwam maandag wel verandering in. Arcade Fire is namelijk een ECHTE liveband. Zelden zo'n passie en enthousiasme gezien op het podium. Acht vurige multi-instrumentalisten. Voor mij was het, samen met het optreden van Placebo in de Melkweg (lang, lang geleden) het beste concert dat ik ooit zag.

Who the f*ck is Arcade Fire?
Ik vond wel dat het publiek een beetje lauw was. Persoonlijk kon ik niet stil blijven staan op de tribune, maar ik had verwacht dat de zaal als één grote deinende massa op en neer zou gaan. Echter, toen het conert was afgelopen werden we aangehouden door een paar knullen die zo te zien regelrecht uit de moshpit kwamen. Met rode wangen en grote ogen konden ze nog maar één ding uitbrengen: 'Beste concert van 2011!' High Five! Maar toch...in de HMH verkocht de band T-shirts met de tekst: Who the f*ck is Arcade Fire. Toen ik mijn collega's de volgende dag vertelde van mijn Arcade Fire avontuur haalden ze stuk voor stuk hun wenkbrauwen op. Had ik toch zo'n T-Shirt mee moeten nemen.
Dus voor iedereen die nog nooit gehoord heeft van Arcade Fire...Wakker worden! Dit is Arcade Fire!

I scream, you scream....

2011-08-24T02:44:00.000-07:00

Wist u dat..De Wilhelm scream, ofwel de schreeuw van Wilhelm. Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets. Maar ik weet zeker dat iedereen hem kent. Of liever... wel eens gehoord heeft. Persoonlijk vind ik het een van de leukste filmweetjes die er bestaat. De Wilhelm scream is niet meer dan een geluidseffect uit de film Distant Drums uit 1951 waar het o.a werd gebruikt in een scene waarin een man werd opgegeten door een krokodil. De vertolker van de schreeuw kreeg de naam Wilhelm naar het personage met diezelfde naam uit de film The Charge at Feather River uit 1953. Dat laatste weetje, of liever de film in kwestie, mag u wat mij betreft meteen weer vergeten.

Inside Joke
Het gebruik van het geluidsfragment in Star Wars was het begin van een inside-joke tussen geluidstechnici. Ze gebruiken het fragment te pas en te onpas, maar meestal als iemand wordt neergeschoten, van grote hoogte valt of wordt weggeblazen in een explosie. Let maar eens op als u het filmpje hieronder bekijkt.
De schreeuw is al in zo'n 216 films gebruikt en George Lucas en Quintin Tarantino verwerken het in al hun films.

Onsterfelijk
Het is op zich een 'weetje' van niets eigenlijk, maar zoals met veel 'weetjes' het geval is, is het pas leuk ALS je het weet. Ik weet zeker dan u de schreeuw vanaf nu zult herkennen en sterker nog, ik voorspel dat u vanaf nu bij iedere schreeuw denkt: Is dat 'm? Is dat de Wilhelmschreeuw?
De acteur en zanger Sheb Wooley wordt door velen gezien als de persoon die de Wilhelm scream heeft ingeschreeuwd. Ach ja, je kunt maar ergens onsterfelijk door worden natuurlijk.
Er is ook nog zoiets als de Howieschreeuw en de Tarzanschreeuw. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Super 8: Ode aan de gouden jaren van Steven Spielberg

2011-08-19T05:42:00.000-07:00

Vooruitgang
Wij liepen thuis nogal achter wat technische vooruitgang betreft. Zo herinner ik me nog goed dat ik mijn moeder twee keer in de week vergezelde naar ‘het pleintje’ om een half uurtje door te brengen in de telefooncel voor de wekelijkse telefoontjes naar de familie. De klamme geur van die telefoonboeken zit voor eeuwig in mijn neusgaten genesteld. Net als de bedompte warmte van de ‘glazen kist.’ Telefoon hebben mijn ouders inmiddels, maar de videorecorder heeft zijn intrede in mijn ouderlijk huis nooit gedaan. Twee jaar gelden dachten mijn ouders de technologische race te winnen door een DVD speler aan te schaffen, maar ze werden meteen ingehaald door de Blue Ray speler. De strijd is bij voorbaat verloren.

Vakantie
Omdat mijn ouders zich ook geen dure vakanties naar Spanje konden veroorloven en kamperen niet aan ons besteed was, maakten wij in de Grote Vakantie dagtripjes door Nederland en…. mochten mijn broer en ik drie dagen een videorecorder huren!
Ik kan u niet vertellen wat een feest dat was! (Wij zijn een erg bescheiden familie) Het was zelfs zo’n feest, dat ik nog precies weet welke films wij die allereerste keer uitgezocht hadden: A Passage to India, Ghandi, De cultklassieker Escape from New York en de B-film The Warriors.

Blockbusters
Wat ik eigenlijk probeer te verwoorden is het gevoel van alle films die ik in die tijd gezien heb. Op de gehuurde videorecorder en in de bioscoop. Het is eind jaren 70, begin jaren 80. Een tijd waarin blockbusters nog hart en ziel hebben. Daarmee bedoel ik: karakters, emotie en een goed verhaal. De tijd van Steven Spielberg. Van E.T. Jaws en Indiana Jones.

Terug in de tijd
En dat gevoel…dat overviel mij toen ik de trailer zag van Super 8. De nieuwe film van J.J Abrams. De man die Lost bedacht en Star Trek nieuw leven in wist te blazen. Ik werd meteen terug gekatapulteerd naar die tijd die ik hierboven probeer te beschrijven. Ik weet zeker dat veel van mijn tijdgenoten zich erin zullen herkennen.
Ik heb Super 8 inmiddels gezien. En ik werd niet teleurgesteld. Super 8 is een ode aan Steven Spielberg. Geen allesoverheersende special effects, maar een film met hart en ziel, ouderwetse spanning en gewoon een simpel, maar goed verhaal.

Ode aan de meester: John Williams

2011-06-29T02:57:00.000-07:00

De Meester
De meeste schrijvers worden geinspireerd door een andere schrijver. Ik daarentegen heb altijd gezegd: Ik wil schrijven zoals John Williams muziek maakt.
Als je een van mijn boeken opent dan zou je dus eigenlijk een soundtrack van John Williams moeten horen. Als ik het niveau van meester Williams ooit weet te bereiken zou dat betekenen dat ik een perfect boek geschreven had.

America's composer
John Williams. 'America's composer' wordt volgend jaar tachtig. Hij heeft 41 Oscarnominaties waarvan hij er 5 ook daadwerkelijk gewonnen heeft. Ook al zegt de naam John Williams u misschien niets. Zijn muziek zult u zonder enige twijfel herkennen. De Imperial March van Star Wars. (Ik zei het toch!) De beruchte tonen van Jaws. (Aha daar gaat een belletje rinkelen!) En wie herinnert zich niet die heroische herkenningsmelodie van Indiana Jones? Dat muziekje waarmee je uit de bioscoop rolt met een gevoel alsof je de hele wereld aan kunt? Ook al wist u het nog niet: iedereen kent John Williams!

Droom
Afgelopen week zette ik The best of John Williams op mijn Iphone. Een van de mooiste stukken vind ik nog altijd de Suite van Close Encounters of the Third Kind. Dat stuk is een soort blauwdruk voor een perfecte soundtrack. Maar dat is mijn bescheiden mening. Als ik schrijf luister ik altijd naar filmmuziek. En negen van de tien keer is dat naar een soundtrack van John Williams. De eerste drie cd's van Harry Potter behoren absoluut tot mijn favorieten. Maar het aller-allermooiste nummer dat meester Williams ooit maakte is wat mij betreft toch echt The Flying Theme van E.T. Mijn droom is, dat iemand op een dag een van mijn boeken opent en hij dit hoort:

La Cage aux Folles

2011-06-22T02:26:00.000-07:00

Amsterdam
Mijn moeder en ik hebben altijd een vaste route als we een dagje Amsterdam doen. Via de Noordermarkt dwars door de Jordaan. Altijd gezellig. Afgelopen zaterdag echter gingen we voor de verandering een keer richting Leidseplein. Doelwit: het nieuwe De La Mar. Ik had namelijk kaartjes voor La Cage aux Folles.

Birdcage
Nu ben ik nogal verzot op oude Hollywood musicals met Fred Astaire en Gene Kelly enzo, maar een moderne musical, daar was ik nog nooit naar toe geweest. Maar ik ken de film uit 1996. The Birdcage, met Robin Williams en Nathan Lane. Meesterlijke rol van die laatste overigens. Bovendien is het gewoon een mooi verhaal over jezelf zijn. Een universeel thema en dus altijd een dankbaar onderwerp. Ik was bereid me te laten verrassen.

Wasbordjes
Desbetreffende zaterdag strijken wij dus neer in de rode pluche van het nieuwe de La Mar. De gordijnen gaan open en voor ons staan zeven schaars geklede drag queens met perfecte wasbordjes, billen als perziken en benen waar menig vrouw alleen maar van kan dromen. De hoogbejaarde dame die een rij voor me zit, verslikt zich bijna in haar gebit en de man naast me heeft de rest van de middag aan zijn stoel genageld gezeten. Ik werp nog heel even een terloopse blik richting mijn moeder, want ik herinner mij plots een incident met een foto van Boy George die ik op mijn nachtkastje had staan toen ik elf was, maar mijn moeder gaat gelukkig met haar tijd mee en ze had de tijd van haar leven.

Vakman
In de trein, op weg naar de voorstelling, zei mijn moeder nog: Die Jon van Eerd, daar ben ik niet zo gek op. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de goede man alleen van gezicht ken en hem verder associeerde met flauwe kluchten. Ik zeg associeerde, want sinds zaterdag zijn wij helemaal fan. Een drama queen spelen op zo’n aandoenlijke, ingetogen manier - wat een vakman!
Ik heb zo genoten dat ik meteen spijt had dat ik jaren geleden niet naar Chicago en 42nd street ben gegaan. Maar gelukkig: eind oktober gaat in Nederland Wicked in premiere. Mijn moeder en ik...we're off to see the wizard!

To be or not to be...that is the question

2011-06-15T02:47:00.000-07:00

Magnum Opus
Afgelopen pinksterweekend besloot ik naar The Tree of Life te gaan. Winnaar van de Gouden Palm van Cannes en volgens recensies een meesterwerk. Nu had ik na het zien van de trailer zoiets van: waar gáát dit over, maar ik was nieuwsgierig geworden.
Toen ik in het donker zat te wachten totdat dit magnum opus zou beginnen, vertelde mijn buurman mij echter dat er ook al mensen waren weggelopen. Ik informeerde nog even hoe lang de film ook alweer duurde: tweeënhalf uur. Dat wordt een lange zit.

Symfonie
Maar goed, ik had ook inspiratie nodig voor mijn blog. Inmiddels is het woensdag en ik zit hier nu achter mijn computer en ik heb werkelijk geen flauw idee wat ik erover moet zeggen. De beelden waren prachtig. Gouden Palm voor de cameraman! Zonder enige twijfel, maar om nou te zeggen dat ik het een meesterwerk vond. Eerlijk gezegd kon ik er weinig touw aan vast knopen. Maar misschien moet ik dat ook niet proberen. De film is een symfonie van poëzie en (religieuze) symboliek, maar hoewel ik me er helemaal op ingesteld had dat er geen verhaal in de film zit, merk ik dat ik als schrijver toch wel enig narratief nodig heb.

Existentiële crisis
Ik kan niet zeggen dat de film me niet bezig heeft gehouden. Toen ik thuis kwam merkte ik dat ik ongelooflijk somber aan het worden was. Want of je nu wilt of niet, de film zet aan tot nadenken. En dan geen vragen over of Brad Pitt nu wel of niet van het doek af gespeeld werd door de kinderen, (mijn antwoord hierop is een volmondig ja!), maar vragen als: waarom God? En, waarom zijn wij? Niet echt iets voor een maandagavond als je de volgende dag weer mee moet in de stroom van de dag. Enfin, juist toen ik op het punt stond om in een existentiële crisis te belanden besloot ik de tv maar eens aan te zetten.

Redding
Nu ben ik de laatste persoon op aarde die ooit zal zeggen dat ik opknap van tv kijken, maar ik viel midden in Pinkpop 2011. Waar ik met Open Arms werd ontvangen door Elbow, ik nog juist de geweldige Band of Horses zag langskomen en uiteindelijk wist Dave Grohl mij op te vrolijken vanuit een zeecontainer. Ik had meteen spijt dat ik niet ter plekke was en heb meteen met een vriend afgesproken dat, als het programma volgend jaar ook zo goed is, we gewoon gaan!
Nu was de muziekkeuze van The Tree of Life echt fenomenaal, maar waar Preisners Lacrimosa (hoe mooi ook) mij in een hevige dip doet belanden, weet Band of Horses mij zo weer uit het diepe dal te trekken.

Ik sluit af met twee (wat mij betreft) hoogtepunten van Pinkpop 2011. Heeft u ook een favoriet?

Johhny Depp doet het dunnetjes over

2011-06-08T03:33:00.000-07:00

Klassiekers
Mijn beste vriendin en ik, hebben samen een heel aardige collectie oude films. Vaste prik is (als het even kan) één filmpje per week. Over het ‘waar’ daar zijn we meestal snel uit. Zij heeft de bioscoopstoeltjes en the big screen tv. En niet te vergeten de goed gevulde wijnkelder. Over de keuze van de film willen we nog wel eens bakkeleien. Ik wil meestal Fred Astaire of Rudolph Valentino en zij doet de zoveelste poging om mij Errol Flynn of Cary Grant aan te smeren. Niet dat we er niet uitkomen hoor, want ik vind Errol en Cary ook best charmant en zij loopt ook warm voor Fred en Rudy.

Thin Man
Gelukkig zitten er ook nog een heleboel andere juweeltjes in ‘onze’ collectie waar we uit kunnen putten. Eén van die dingen is een box van The Thin Man. Het zal bij weinig mensen een belletje doen rinkelen, maar The Thin Man was een heel populaire film uit 1934. Zo populair dat hij gevolgd werd door maar liefst vijf vervolgen. Het is een serie komische detectives over een getrouwd stel (William Powell en Myrna Loy) dat tussen het flirten, en later ook de vieze luiers door, misdaden oplost. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Dashiel Hammett. De man die ook The Maltese Falcon schreef. En die werd, zoals u ongetwijfeld weet, weer verfilmd met Humphrey Bogart.

Leading man
Geen Rudy, geen Errol en ook geen Cary, maar toch een béétje Fred want William Powell ‘was to dialogue as Fred Astaire was to dance’. Het karakter van William Powell, de prive-detective Nick Charles, is dan ook geweldig. Koddig en smadend stort hij de ene 'witty' one-liner na de andere over je uit, ondertussen de olijven uit zijn zoveelste martiniglas prikkend. Laat ik het zo zeggen, als de AA toendertijd een voet binnen de filmkeuring had zou de serie niet door de censuur zijn gekomen.

Remake
Nu ben ik zwaar allergisch voor remakes. En zeker als het gaat om klassiekers. Ik herinner u even aan de remake van Sabrina waarin Julia Ormond de onvergetelijke Audrey Hepburn probeert te evenaren. I rest my case. Sommige films moet je gewoon met rust laten.
Maar als je dan hoort dat Johnny Depp de rol van Nick Charles op zich gaat nemen, dan verschijnt er bij mij toch een voorzichtige en hoopvolle glimlach op mijn gelaat. Want als iemand de legendarische William Powell mag en kan evenaren dan is het wel Johnny Depp.

Happily ever after...

2011-06-01T02:19:00.000-07:00

Er was eens...
Sprookjes, wie is er niet groot mee geworden. Toen ik klein was had ik één favoriet sprookjesboek. De titel is me ontschoten, maar ik heb het 'stuk' gelezen. Ik zet dat woord tussen haakjes omdat ik heel zuinig ben op mijn boeken. Vreemd genoeg stonden er weinig bekende sprookjes in het boek. Maar ik leid af van mijn pad. Sprookjes zijn helemaal hot. De ene regisseur na de andere steek de klassieke kinderverhalen in een donker volwassen jasje.

Grimm
Nu vond ik The Brothers Grimm van Terry Gilliam wel een leuke film, maar Catherine Hardwicke, die eerder het eerste deel uit de Twilight saga regisseerde waagde zich laatst nog aan Red Riding Hood, ik heb hem niet gezien, maar uit de verschillende recensies blijkt dat je dat donker bos beter kunt mijden. Nu is ook De kleine zeemeermin aan het (water)trappelen van ongeduld en Doornroosje ligt te wachten totdat ze een regisseur hebben gevonden voor Maleficent. (Tim Burton heeft zich helaas teruggetrokken).

Sneeuwwitje
Maar ik zit met smart te wachten totdat sneeuwwitje wordt verbannen naar het sprookjesbos van Tarsem Singh. Als u nu roept - Wie? Dan neem ik u dat niet kwalijk want de goede man heeft pas twee films gemaakt. In 2000 maakte hij The Cell een visueel hoogstandje met Jennifer Lopez (dat laatste mag u meteen weer vergeten) en Vincent D'Onofrio (die mag u dan weer wel onthouden). Ik geloof dat de meningen nogal verdeeld waren, maar ik vond het een mooie film. Het verhaal mag dan een mindere variant op Silence of the Lambs zijn, de stijl was werkelijk prachtig.

The Fall
In 2006 maakte Tarsem The Fall en hoewel ook daar de meningen over verdeeld zijn (smaken verschillen nu eenmaal) vond ik hem in ieder geval schitterend. De man heeft een prachtige fotografische, visueel dramatische beeldtaal. De landschappen zijn overweldigend (film is werkelijk over de hele wereld opgenomen), de kostuums surrealistisch (persoonlijk was ik erg gecharmeerd van het kostuum van de Masked Bandit), en de symboliek bombastisch, maar daar smul ik van. Het kan mij niet bombastisch genoeg zijn.

Griekse held
Voor dit jaar staat er ook een film van Tarsem op het programma. Immortals. Het verhaal van Theseus. Ik ben echter al zo vaak teleurgesteld door verfilmingen van Griekse helden dat ik daarover, zelfs in de handen van Tarsem, erg sceptisch ben. Bovendien is hij geproduceerd door de makers van 300 en die film heb ik na een half uur al uit de dvd speler gerukt.
Maar The Brothers Grimm: Snow white, daar ben ik erg nieuwsgierig naar. Het moet een spectaculaire hervertelling worden van het bekende sprookje. Boosaardige koningin (gespeeld door Julia Roberts) grijpt de macht en verbannen prinses roept de hulp in van zeven vindingrijke rebellen. En dat in de stijl van Tarsem Singh? Ik kan niet wachten!

Water for Elephants: Life is the greatest show on earth

2011-05-25T02:24:00.000-07:00

Depressie
Ik ben gek op de jaren 30. De muziek, de kleding, de Art Deco, de films, de architectuur en ja, zelfs de Grote Depressie heeft tot prachtige dingen geleid. Denk aan de wereldberoemde foto van Dorothea Lange, John Steinbecks of Mice and Men en Carnivale bijvoorbeeld. Een serie waar HBO een paar jaar geleden mee begon en die zich afspeelde in die crisisjaren. Carnivale ging over een rondreizende freak show in het midden van de Dust Bowl. Persoonlijk vond ik het een van de mooiste series die ik de afgelopen jaren gezien heb, maar de kijkcijfers waren zo teleurstellend dat ze de stekker er heel plotseling uit trokken en ik met losse draden achterbleef.

Circus
Nu is Water for Elephants een compleet ander verhaal dan Carnivale, behalve dan dat het ook over een rondreizend circus gaat (een ‘gewoon’ circus weliswaar), en het midden in de crisis van de jaren 30 afspeelt. De film zit vol met dingen waar ik van hou: Een ouderwetse menagerie, een circus dat rondtrekt per stoomtrein, schitterende kleding en muziek uit de dertiger jaren. En die crisis dus. Niet dat ik fan ben van de crisis natuurijk, maar laten we eerlijk zijn, al die glitter en glamour van die tijd was dan misschien wel prachtig, maar het is het doorzettingsvermogen en de overlevingsdrang van de mens die de mooiste beelden oplevert.

Verrassend
Nu ben ik de laatste tijd al zo vaak teleurgesteld door een film dat ik het niet meer aandurf om hoge verwachtingen te koesteren. Dus ging ik compleet blanco naar deze film. Het enige waar ik op hoopte was een jaren 30 sfeertje met ‘mooie’ plaatjes. Tot mijn verrassing kreeg ik veel meer dan dat. Water for Elephants is geen briljante film, maar hij had alles wat een film goed maakt. Prachtige beelden, schitterende muziek (James Newton Howard), meesterlijke vertolkingen en simpelweg een mooi verhaal dat goed in elkaar steekt en ook nog eens redelijk verrassend uitpakt. Nu hoop ik zelf nooit in zo’n ernstige crisis terecht te komen, maar het levert wel de mooiste films op.

Thor: If I had a hammer

2011-05-18T03:17:00.000-07:00

Megalomanen
In deze afgelopen week van megalomane gekte – ik refereer aan het Eurovisie Songfestival – dacht ik dat de film Thor er ook nog wel achteraan kon. Dat was (zeker in 3D) iets te veel van het goede. Of liever – het slechte. Ik weet niet wat erger was, het songfestival of de film. Het enige pluspunt van de film was dat deze zichzelf niet al te serieus nam, want er viel gelukkig ook wel wat te lachen.

Mythologie
Maar ja, ik ben gek op mythologie. De minotaurus in het labyrint, de dodelijke blik van Medusa, de ontvoering van Persephone en dat ene druppeltje uit de olielamp dat Psyche’s leven verwoestte. Al die prachtige verhalen weten me nog steeds te inspireren.
Nu ben ik na Clash of the Titans van vorig jaar natuurlijk zeer sceptisch (dat is nog zacht uitgedrukt) geworden. Maar er wordt nu eenmaal niet ieder jaar een film gemaakt over de Noorse god van de donder. Op naar de bioscoop dus.

Hamer
Thor in 3D. Zonder enige twijfel flatteerde het zijn ongelofelijk grote ego. En de 3D was dan ook het enige mooie aan de film. Asgaard, de Bifrost, Jotunheim en de Vorstreuzen, het zag er allemaal oogstrelend, hemels uit in 3D.
Maar ik was even niet geïnformeerd over het feit dat deze Thor uit de Marvel koker kwam. Eigen schuld hoor, maar onze Thor wordt dus, zonder krachten en zonder hamer, verbannen naar de aarde. En ik kon het niet helpen, maar ik kreeg op een of andere manier If I had a hammer van Triny Lopez de rest van de week niet meer uit mijn hoofd.

Blauw scherm
Eenmaal op aarde gaat het gruwelijk fout. De scènes in het stoffige stadje waar onze arrogante held belandt zijn werkelijk tenenkrommend saai. Het verhaal is all over the place en ik hoop niet dat iemand betaald kreeg voor het schrijven van de dialogen! Over de acteerprestaties nog maar te zwijgen! Ik heb het hier nota bene over Natalie Portman, Stellan Skarsgard en acteerkanon Anthony Hopkins! Het enige excuus is dat acteren voor zo’n groen scherm niet voor iedereen is weggelegd. Hoewel Natalie Portman toch wel wet gewend is dankzij Star Wars.
In 2012 komt The Avengers uit. Dat zijn zowat alle belangrijke Marvel helden (inclusief onze Thor) bij elkaar. Ik denk dat ik die beker maar aan me voorbij laat gaan. Zoveel megalomanen in één film dat trek ik niet.

Harry Potter: wie is er niet groot mee geworden.

2011-05-11T02:39:00.000-07:00

Het begin
Het begon zo goed. De eerste twee Harry Potter verfilmingen waren leuke kinderfilms die onsterfelijk gemaakt werden door de legendarische muziek van meester John Williams. En de derde werd verrassend genoeg (Ik heb namelijk helemaal niets met regisseur Alfonso Cuaron) mijn favoriete deel. Daarna ging het wat mij betreft helemaal fout. Ik vergeef regisseur Mike Newell nooit voor het draaien van rockmuziek op het kerstbal waar hij met één zwiep van zijn regiestokje de hele magie uit Harry Potter wist te halen! Onvergeeflijk! Aan deel 5 en 6 zal ik geen woorden meer vuil maken, en het eerste deel van deel 7 was ook weinig veelbelovend.

Saai
Om niet te zeggen tergend saai. Ik vond hem ronduit slecht. Er kwam maar geen einde aan die kampeertocht en het enige mooie fragment uit de hele film was die animatie over die broers!
Wat ik wel heel leuk vond was de filmervaring zelf. Ik ging namelijk naar de allereerste voorstelling en vond mezelf midden in een zal bomvol met echte die-hard Potter fans. De meeste bezoekers waren zo rond de twintig. Dat waren dus de kinderen die op tienjarige leeftijd zijn begonnen met het eerste boek en net als de acteurs groot zijn geworden met Harry Potter.

Opgroeien
Want wie kan onderstaande foto vergeten? Drie dolblije kinderen die net te horen hadden gekregen dat ze gecast waren voor de eerste Harry Potter film. We zijn nu elf jaar verder. Ik geloof dat Daniel Radcliffe een paar duizend Engels Pond kreeg voor die eerste film. Voor de laatste kreeg hij 20 miljoen. En Emma Watson, dat truttige meisje met de wilde bos haar, is inmiddels uitgegroeid tot een rolmodel en stijlicoon en het gezicht van Chanel en Burberry. Ze zijn voor de camera, recht voor onze ogen opgegroeid. En laten we Robert Pattinson niet vergeten, hij had weliswaar maar een klein rolletje in Harry Potter and the Goblet of Fire, maar hij is inmiddels een grotere ster dan Harry zelf. En dat zonder toverstokje.

Het einde
En nu is het dus echt bijna rond. 15 juli gaat Harry Potter and the Deathly Hallows in premiere.
De trailer belooft, zoals gewoonlijk weer heel wat. Maar ik ben de laatste tijd zo vaak teleurgesteld dat ik me allang niet meer door trailers laat beïnvloeden. Natuurlijk – gaan zal ik! Maar ik koester totaal geen verwachtingen. Gelukkig hebben de boeken hun magie nog lang niet verloren.

Operation Jeronimo: Met vlag en wimpel

2011-05-04T02:54:00.000-07:00

Patriottisme
Toen ik afgelopen maandagochtend het nieuws hoorde dat Osama Bin Laden dood was, was mijn eerste gedachte die van een stel Hollywood producenten die handenwrijvend over een aantal smeuïge scripts gebogen hing. John Williams was al benaderd voor een heroïsche mars, American Idol Tom Cruise gecontracteerd en de Amerikaanse vlag geperst. Want het patriottisme van de Amerikanen.… daar kunnen wij nuchtere Nederlanders nog een puntje aan zuigen. Let maar eens op hoe vaak de Amerikaanse vlag, fier wapperend, een film afsluit. Zelfs Spiderman ontkomt er niet aan.

Speech
Maar goed, Osama The Movie dus. Ik zag het al helemaal voor me. Ridley scott doet Black Hawk Down nog even dunnetjes over. Of vragen we toch Roland Emmerich? Deze van oorsprong Duitse filmregisseur is namelijk een kei in heldhaftige missies, wapperende vlaggen en inspirerende speeches. Ik verheug me nu al op een presidential speech ala Independence Day.
Oké, we hebben de vlag, we hebben de regisseur. En aangezien we op zoek zijn naar een stel badass Navy Seals wordt het lijstje met Hottest Female Stars snel opzij geschoven. Wacht even! Willen we ook vrouwen naar deze film trekken dan zal er toch wat romantiek in moeten. Dus zullen Megan Fox en Kristen Stewart af en toe met bleke wangetjes door het beeld ijsberen of met vochtige ogen hun mobieltje vastklampen.

All American Heroes
Maar we zochten acteurs die de helden gaan spelen. Wat denken we van Ryan Reynolds? Dat wasbordje is al een wapenfeit op zich. Mijn collega gooit blozend heartthrob Josh Hartnet in de strijd en Bradley Cooper zal wel niet ontbreken. We trekken nog een blik oude rotten open voor een legioen generaals en Will Smith gaat eindelijk die langverwachte Oscar in de wacht slepen voor zijn vertolking van Barack Obama.

Fantasie of realiteit
Oké, mijn fantasie gaat met me aan de haal, maar zo gek is mijn gedachte niet want gisteren kwam mij het volgende filmnieuws ter ore: Film over Osama in de maak!
Blijkbaar was Kathryn Bigelow (The Hurt Locker) al bezig met een film over een mislukte actie om Osama ten val te brengen. Dat einde wordt nu dus drastisch aangepast. Inclusief wapperende vlag.
Er is alleen één heel klein probleempje: We kunnen niemand vinden voor de rol van Osama.

The Godfather anno 1492

2011-04-27T02:16:00.000-07:00

Maffia
Corruptie, moord, schandalen, afpersing…nu denkt u natuurlijk dat ik een film over de Italiaanse Maffia ga bespreken. Nou, u zit er niet ver naast. Ik heb het hier namelijk over de allereerste Maffia familie. Alleen stond de patriarch van deze familie aan het hoofd van de Katholieke Kerk! Rodrigo Borgia werd namelijk in 1492 gekroond tot Paus Alexander VI.
Ik moet u zeggen, ik ben gefascineerd door het Vaticaan. Ik zeg er even bij, ik ben niet gelovig, tenminste, niet in die zin dat ik een bepaalde religie aan hang, maar vind kerken prachtig, religieuze kunst wonderschoon en houd heel erg van religieuze rituelen. Zeker als ze in een waas van mysterie worden gehuld, als die van het Vaticaan.

Wurgkoorden, dolken en gifbekers
The Borgias dus. Ik ben sinds een paar dagen in de ban van de nieuwe TV serie. In Nederland nog niet op tv maar de RKK heeft het op hun website al over ‘een zwarte bladzijde..’ De Katholieke Kerk was nog nooit zo spannend. In die tijd was het voor pausen de normaalste zaak van de wereld om maîtresse te hebben, buitenechtelijke kinderen voort te brengen en de vijand uit de weg te ruimen. Wurgkoorden, dolken en gifbekers, ze krijgen ze niet aangesleept in The Borgias. Vooral die gifbekers geven een heel nieuwe betekenis aan de beroemdste ‘grap’ van de legendarische Danny Kaye: ’’The Pellet with the poison is in the vessel with the pessel’’.
The Borgias is smullen. Het ziet er werkelijk oogstrelend uit. Het is een opeenvolging van alles wat ik in de eerste zin van dit blog opsom, en meer, en er wordt fantastisch geacteerd. Jeremy Irons is Rodrigo Borgia en het scenario en de regie zijn in handen van niemand minder dan Neil Jordan. Wat mij betreft onsterfelijk geworden door The Crying Game.

Dramatic License
De serie is gebaseerd op historische feiten, maar u begrijpt dat er hier en daar wat dramatic license is gebruikt. Maar artistieke vrijheid of niet, toen ik me wat ging verdiepen in de Borgias kwam ik erachter dat de beruchte Lucrezia Borgia helemaal niet zo’n een secreet van een gifmengster was. Ze kon er natuurlijk niet onderuit om mee te spelen in de politieke machtspelletjes van haar vader en broer, maar ze bleek ook een zeer verdienstelijke kant te hebben. Ze werd door tijdgenoten omschreven als een aanhankelijke vrouw met een goed hart, zij het wat roekeloos en verkwistend.
De naam Borgia blijf echter voor eeuwig en altijd gedoezeld. Zelfs nu nog worden de Borgias ‘gebruikt’ in machtspelletjes. Er is namelijk een computerspelletje waar Rodrigo Borgia in voorkomt: Assassin’s Creed.

Chicklit: Trots, vooroordelen en ...zombies?

2011-04-20T07:46:00.000-07:00

Heiligschennis
Als u het goed vindt blijf ik nog even bij de liefde. Meer hebben we tenslotte niet nodig.
Ik stuitte deze week op ietwat bizar filmnieuws. 'Eindelijk een regisseur gevonden voor Pride and Prejudice and Zombies!'
Ik las het bericht opnieuw. Het stond er toch echt, die drie woorden in dezelfde zin: Pride, Prejudice en Zombies. Mijn eerste gedachte was die van Jane Austen die zich omdraaide in haar graf. Wie verzint zoiets? Heiligschennis! Aan de andere kant is er ook een versie van Dracula in de ruimte dus ik kijk eigenlijk nergens meer van op.

Ondoden
Bij nader onderzoek bleek Pride and Prejudice and Zombies een boek te zijn. Ik verdiepte me in het plot. Ja, het ging echt over Mr. Darcy en Elizabeth Bennet, over de trots en de vooroordelen en de liefde. Alleen voegde de schrijver er nog iets aan toe: Zombies. Ach ja, waarom niet.
In het universem van Pride and Prejudice and Zombies is de heldin ook op zoek naar de liefde, alleen zijn de vrijers in dit geval ondoden. Zombies dus.

Chicklit
Wacht even. Elizabeth Bennet die, op zoek naar de liefde, stuit op een stel getormenteerde lastposten? Is dat niet gewoon heel herkenbaar voor alle vrouwen die op zoek zijn naar de liefde? Is dat niet gewoon harstikke 2011? Een doodgewone (no pun intended) chicklit dus eigenlijk?
Ik zou haast zeggen: story of my life. Was het niet, dat het feit dat er geen leven meer in de vrijers zit, toch wel een enigszins dealbreaker is. Hoewel ik me echt in moet houden om hier niet een kwinkslag te geven....

Onderstaande trailer is fanmade dus niet officieel.

Mag ik u kussen?

2011-04-13T02:51:00.000-07:00

Eeuwig spijt
Laten we het over kussen hebben. Het is tenslotte lente en liefde is in de lucht. Tenminste, dat zegt men.
Volgens psychologen hebben mensen die veel kussen en knuffelen minder last van stress. Ja, daar ben ik als vrijgezel dan mooi klaar mee.
Misschien wel de beroemdste kus, is die van Robert Doisneau. Toen ik studeerde had ik de poster aan mijn muur hangen en in een vlaag van verstandsverbijstering gaf ik hem aan mijn toenmalige liefde. Eeuwige spijt van. Hij ging er vandoor met mijn beste vriendin en heb de poster nooit meer teruggezien. De vriendin overigens ook niet.

Beroemdste kussen
Een van de meest beroemde filmkussen is die tussen Ingrid Bergman en Cary Grant in Notorious. Volgens de 'legende' zou het de langste kus uit de filmgeschiedenis zijn. Ik had me daar dan ook helemaal op ingesteld toen ik de film uiteindelijk ging kijken. En het is een mooie film hoor, spannend ook, ik bedoel we hebben het hier wel over Hitchcock, maar ik kon het niet helpen: ik zat vooral op 'die kus' te wachten. Ergens halverwege de film voelde ik 'm aankomen...ik kan u zeggen het was een grote teleurstelling. Ik weet niet of de helft van de kus ergens op de montagevloer beland is, maar hij was verre van lang. Het was meer hap, slik, weg.
Dan toch maar die andere beroemde kus: Clark Gable en Vivien Leigh in Gone with the wind. Ja, dat is pas een kus!

Verboden kussen
Persoonlijk hou ik het meest van verboden kussen: die tussen Jake Gyllenhaal en Heath Ledger in Brokeback Mountain bijvoorbeeld of de kussen uit de klassieker Maurice van James Ivory. Maar nog romantischer is de ingehouden kus, de bijna-kus. Want het is met kussen net als met erotische films, die zijn ook spannender als er eigenlijk niets te zien is. De bijna-kus komt het meeste voor in de zogenaamde period drams's, zeg maar alle Jane Austen verfilmingen. In de meest romantische scene uit Pride & Prejudice met Colin Firth, wordt zelfs helemaal niet gekust! Sterker nog hier doet Colin Firth eigenlijk zijn best Jennifer Ehle min of meer te beledigen. De verlossende kus komt pas in de allerlaatste minuut van de film en dan zijn ze inmiddels getrouwd.

Mooiste kussen
'Mijn' mooiste kus zit toch in de film Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain. Het kwam misschien omdat ik mezelf zo herkende in het personage van Amelie, maar het blijft een ontroerende scene. Die waarin ze hem uiteindelijk, letterlijk en figuurlijk binnen laat en ze elkaar overladen met kleine, voorzichtige kussen. Vreemd is wel dat, toen ik die kussen opzocht op You Tube, ik de scene weliswaar vond, maar de melding kreeg dat hij door de gebruikerscommunity van You Tube gemarkeerd was als ongepast! Zoals ik al zei, waren het zeer voorzichtige, tedere kusjes. Blijkbaar is het op internet schokkender om de liefde te bedrijven dan elkaar af te maken, al dan niet letterlijk of figuurlijk.
In het kader van dit kus-blog staat de tiplijst op de website deze week, geheel in het teken van films met kussen.

All the world's a stage

2011-04-06T03:42:00.000-07:00

Passie
Een beetje passie brengt toch al gauw een kleine afwijking met zich mee.
Sinds ik, (ik zal een jaar of twaalf zijn geweest) Fred Astaire, Ginger Rogers mee zag voeren over de dansvloer, ben ik gek op (vooral oude) musicals. Gene Kelly, Ann Miller, Howard Keel, Cyd Charisse, Judy Garland. Niets zo leuks als mensen die op de meest onmogelijke ogenblikken spontaan in zang uitbarsten en elkaars hart veroveren met een dans. Zoals ik al zei ..het is een afwijking.

Jammerende violen
Maar zeg nou zelf......hoe leuk zou het zijn? Hoe zou de wereld eruit zien als we alles in zang en dans zouden 'vertellen'? Als onze minister president tijdens het Kunduz debat ineens omhoog was gekomen uit vak K en Don't Rain on my Parade was gaan zingen? Andries Knevel die iedere uitzending van Uitgesproken EO begint met Don't Stop Believing? Als Kate Middleton tijdens de bekendmaking van de verloving per ongeluk It's Harry I'm Planning to Marry had gezongen, Kaddafi die, in een met militaire precisie uitgevoerde choreografie eindelijk toegeeft: I'm A Bad, Bad Man of Berlusconi die in de beklaagdenbank I've Had The Time Of My Life ten gehore brengt? De wereld zou een stuk leuker zijn met muziek op de achtergrond. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik, toen ik uiteindelijk mijn eerste kus kreeg, ik toch enigszins teleurgesteld was toen de jammerende violen achterwege bleven en mijn toenmalige 'vlam' niet spontaan You're the one that I want begon te zingen.

Lipdub en Flashmobs
Net als in de film...ik wil het! Toontje Lager zong het al. Elkaar op het strand, na een slow- motion spurt, hartstochtelijk in de armen vliegen, is toch veel romantischer met dramatisch, aanzwellende violen op de achtergrond? Wie wil dat nou niet? En ik ben niet de enige. Lipdubbing is hartstikke populair en kijk eens naar deze Flashmob. Daar word je toch helemaal vrolijk van?

Glee
Dit alles bedacht ik me toen ik vorige week de hele week ziek op bed lag en ik een heel seizoen Glee tot me nam. Een tv serie die het hele musical genre even afstoft. Het verhaal doet er niet echt toe, (zoals het elke goede musical betaamt) maar wat wel heel leuk is, is dat het verhaal zich net als in een musical, voltrekt via de liedjes. En nog leuker is dat ze daarvoor bestaande nummers gebruiken. Nieuwe hits, oude bekende musicalnummers, maar ook hele 'foute' muziek waarvan je altijd moet ontkennen dat je het in de cd kast hebt staan. Zoals deze Glee medley van Journey. Ik heb het echt niet in de kast staan, maar ik word er toch vrolijk van!

Wild things

2011-03-29T14:26:00.000-07:00

Deze week nog een keer gastblog door Hetty den Boef.

Aanleiding
Vorige week ging ik nogal breed in op het onderwerp "Architectuur in de film, deze keer kies ik meer voor de diepte met het thema Boek in Beeld en de verschijningsvormen die een boek kan aannemen. Boek in Beeld is ook de titel van de filmcursus die Filmfoyer en BMB samen organiseren vanaf 12 april. Hierbij komt de relatie tussen film en literatuur aan bod. De eerste film die u kunt gaan zien is de Eenzaamheid van de Priemgetallen, een prachtige film.

1: het prentenboek
Lang geleden, toen ik nog geen jeugdbibliothecaris was, leerde ik door vrienden uit het bibliotheekvak het prentenboek Max en Maximonsters (Where the Wild Things Are) van Maurice Sendak kennen, een klassieker uit 1963. Een boek met prachtige tekeningen en weinig tekst, en, volgens de critici uit die tijd, subversieve thema's. Een kind dat een driftaanval krijgt en zonder eten naar bed wordt gestuurd vond men in de USA geen opvoedkundig voorbeeld. Het werd in veel (school)bibliotheken verboden. In de loop der jaren veranderde de status in veelgelezen klassieker. Het werd in 1980 bewerkt tot een opera. Ook was het boek onderwerp voor een van de eerste computer generated animations van Disney. En er kwam ook merchandising, zoals mijn pop op de foto.

2: boek, scenario, speelfilm, muziek
In 2008 gingen de eerste geruchten dat Spike Jonze, bekend regisseur van fantastische clips, het prentenboek zou gaan verfilmen. Dat was al goed nieuws, maar toen werd ook nog bekend dat Dave Eggers, een jonge Amerikaanse schrijver met cultstatus , het scenario zou gaan maken. De soundtrack zou door Arcade Fire, een van mijn favoriete bands van afgelopen jaren, verzorgd gaan worden. Redenen genoeg om vol spanning de film af te wachten. Natuurlijk moet je dan in Nederland lang wachten, en het boek dat Dave Eggers van het scenario had gemaakt verscheen eerder dan de film in de bioscopen. Mijn nieuwsgierigheid was te groot, dus ik kocht het boek. De vraag was natuurlijk al die tijd: hoe maak je een scenario van een boek dat zo weinig tekst heeft en voor kleuters is bestemd? Eggers heeft er zijn eigen draai aan gegeven. De kleuter Max wordt de 8-jarige Max, zijn ouders zijn gescheiden, vader is weg, moeder heeft nieuwe vriend en Max haat zijn oudere zus hartgrondig omdat ze geen oog heeft voor haar jongere broertje. Max heeft hevige driftbuien en op een avond rent hij uit frustratie de deur uit, komt bij water waar een boot ligt. Max vaart weg en belandt op het eiland bij de Maxi-Monsters. Die zo hun eigen frustraties hebben. Ik vond het boek erg mooi, en met deze tekst in mijn hoofd zag ik uiteindelijk de film. Deze is gemengd ontvangen, maar ook de film vond ik prachtig. De monsters zijn geweldig, eentje heeft de stem van James Gandolfini ("Tony Soprano") en is manisch-depressief. De muziek heeft een belangrijke ondersteunende rol, uiteindelijk werd het niet Arcade Fire maar Karen-O van the YeahYeahYeah's. De verwarring komt doordat Wake-Up van Arcade Fire onder de trailer zit.

Ik vind het geweldig hoe uit het prentenboek van Sendak zulke verschillende kunstuitingen zijn gekomen, ieder met hun eigen kwaliteit, leeftijd overstijgend. Op YouTube zijn verschillende filmpjes te vinden over wat Maurice Sendak er zelf van vindt.

2: de opera

My architect...bouwkunst in de film

2011-03-23T04:38:00.000-07:00

Deze week een gastblog van collega Hetty den Boef.
Even voorstellen: bibliothecaris & mediacoach, schrijf ook (on)regelmatig op mijn blog Biboef's Dingen over kunst, film, muziek, architectuur en bibliotheken.

Mijn jeugd
Al sinds mijn kindertijd hebben film en architectuur voor mij veel met elkaar te maken. Opgroeiend in Gorcum waren wij thuis vooral georiënteerd op Rotterdam omdat mijn vader daar vandaan kwam. Als mijn moeder en ik met de trein naar mijn tante gingen dan stapten wij uit bij het oude station Blaak. Dit station had een geweldige trap en in mijn verbeelding was het een eerder een paleisje dan een station. Dat klopt ook: als jongvolwassene kwam ik er achter dat het een station van Sybold van Ravensteijn was, een architect die veel in Rotterdam (Blijdorp, CS) en Dordrecht heeft gebouwd en bekend was vanwege zijn versierde modernisme. Ieder jaar gingen wij in de kerstvakantie naar de Cineac, om de nieuwe Disney film te kijken. De moderne Cineac (al jaren geen bioscoop meer maar een eetschuur) ligt naast de Bijenkorf, een icoon van de wederopbouw en het modernisme. Beide gebouwen zijn van Marcel Breuer. Deze bezoeken in mijn jeugd hebben zeker bijgedragen aan mijn latere interesse voor architectuur en stedenbouw, waarbij ik een voorliefde heb gehouden voor het modernisme.

Modernisme
Het was ook waar ik (onbewust) op lette in films. De eerste keer dat ik North by Northwest thuis in zwart-wit op tv zag, vielen 2 dingen op: natuurlijk Mount Rushmore (de 4 in steen uitgehouwen presidenten) maar ook de moderne villa waarin ze tegen het einde belanden. Ook in de James Bond films wordt veel gebruikt gemaakt van bijzondere architectuur. In “ Diamonds are forever” komt het Elrod House van John Lautner voor. Van deze architect wordt ook Schaffer House gebruikt in A Single Man , mijn favoriete film uit 2010. In Body Double van Brian de Palma wordt van hem de Chemosphere gebruikt.

Science fiction
In science-fictionfilms wordt veel gebruik gemaakt van bijzondere architectuur. Naast alle virtuele gebouwen wordt in Blade Runner ook bestaande architectuur gebruikt: Ennis House van Frank Lloyd Wright . Clockwork Orange speelt zich grotendeels af in de Britse architectuur van eind jaren 60, een periode waarin de stroming “brutalisme” hoogtij vierde. Omdat het in sf-films vaak over dictaturen en akelige toekomstbeelden gaat worden daar gebouwen bij gezocht die megalomaan overkomen. Een film die ik nog niet gezien heb maar door mijn onderzoek voor dit blog naar voren kwam is Aeon Flux. Hiervoor zijn veel bijzondere gebouwen in Berlijn gebruikt. Er wordt in films niet alleen gebruik gemaakt van bestaande gebouwen of steden, maar er worden natuurlijk ook filmsets , hele gebouwen of steden verzonnen. Gotham City uit de Batman films is hiervan een beroemd voorbeeld. Metropolis is nog steeds de standaard als het gaat om de architectuur van een verzonnen stad in de toekomst.

Favorieten
Ik kan nog heel veel invalshoeken voor dit onderwerp verzinnen maar de ruimte is beperkt. Ik sluit af met mijn favorieten. Bij de speelfilms zijn dit Jacques Tati’s Mon Oncle en Playtime. Hij geeft kritiek op het, in de ogen van Tati, doorgeschoten modernisme. Briljante films die ik steeds opnieuw kan zien. En alles werd speciaal voor de films ontworpen en gebouwd.
In de categorie “films over architecten” heb ik er 2: de speelfilm “The Belly of an architect” van Peter Greenaway (ook vanwege de muziek van Wim Mertens). Als 2e de documentaire “My architect” over Louis Kahn. Een architect met een niet zo groot, bijzonder oeuvre en een tragisch leven. Zijn zoon gaat al filmend op zoek naar wie zijn vader was, welke gebouwen hij maakte en wat de invloed van deze gebouwen is op de mensen die ze gebruiken. Een van de mooiste kunstdocumentaires die ik ken.

Duizend bommen en granaten.... het is Kuifje!

2011-03-16T05:05:00.000-07:00

Liefde op het eerste gezicht
Mijn eerste Kuifje, ik herinner me hem nog als de dag van vandaag. Nou dat is niet helemaal waar, ik herinner me nog dat ik zeven was, en dat het Kuifje in Afrika was, maar ik weet niet meer of het nu mijn verjaardag was of die van Sinterklaas. Wat ik nog wél weet is dat ik vanaf die dag helemaal verknocht was op de avonturen van de onverschrokken reporter.

Rijk
Ik kom uit een tijd dat kinderen niet werden doodgegooid met dure cadeau's en dus moest ik lang wachten op een 'vervolg'. Meestal kreeg ik er eentje met mijn verjaardag en dan was er halverwege het jaar De Grote Vakantie. Dan kregen we 'kermisgeld' en gingen we altijd een dagje naar De Grote Stad...eh..Eindhoven that is, en daar werd ik altijd weer één Kuifje rijker. Aangezien mijn zakgeld toendertijd zo'n 2 gulden bedroeg, zou het alles bij elkaar nog tot mijn dertiende duren voordat ik alle Kuifjes bij elkaar had. Maar ik heb ze nog steeds.

Voorbeeld
In 'mijn tijd' waren Suske & Wiske en Asterix & Obelix op het hoogtepunt van hun roem, maar daar ik nu eenmaal de neiging heb om altijd tegen de stroom in te gaan, was ik fan van Kuifje. Als ik nu terugkijk waren het eigenlijk best pittige boeken. Parodieen op historische gebeurtenissen, commentaar op dictatoriale regimes. Geen doorsnee kost voor een zevenjarige, maar de verhalen waren zó spannend en de tekeningen zo prachtig. Als schrijfster ben ik door veel dingen geinspireerd, maar toen mijn eerste boek verscheen was ik zelf verrast hoeveel ik (onbewust) geinspireerd was door de ingewikkelde plots en het realisme van Kuifje.

Stukgelezen
Ik heb één Kuifje in mijn bezit die echt letterlijk helemaal uit losse vellen bestaat. En laat dat nou nét het boek zijn dat Steven Spielberg gaat verfilmen. Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn. Nu moet ik er wel eerlijkheidshalve bij zeggen dat hij niet uit elkaar ligt omdat het mijn favoriete Kuifje was, dat is namelijk De Blauwe Lotus. Waarschijnlijk was het gewoon een kwestie van slechte lijm, maar toch...

Film
U begrijpt: filmnieuws dat mijn film én Kuifjehart sneller doet kloppen. Vergeet al die slechte verfilmingen. Sterker nog, ik heb tot op heden nooit 'mijn' Kuifje gezien. (Als ik heel eerlijk ben was ik vroeger eigenlijk best een beetje verliefd op die dappere held.) Maar ik denk dat Jamie Bell wel een goede keus is. Ook Andy Serkis als Kapitein Haddock en Daniel Craig als Scharlaken Rackham...perfect! Het duurt nog even, eind 2011 meen ik, maar ik houd u op de hoogte! Hier is in ieder geval de eeste blik op de film. Het wordt een 3D motion capture film, net als Avatar.

The girl with the thorn in her side....The Smiths

2011-03-09T06:56:00.000-08:00

Vinyl
Ik ben opgegroeid met langspeelplaten, u weet wel, die grote zwarte vinyl schijven die je vol verwachting op je pick-upje legde en die vervolgens langzaam krassend op gang kwam. Niks geen optische schijf en digitale geluidsdynamiek, maar een naald die krakend over de groeven deinde.

Teenage angst
Als tiener deed ik niets liever dan me opsluiten op mijn zolderkamertje, mijn ouders tot wanhoop drijvend, om de hele dag 'plaatjes te draaien'. Ja, zo noemden we dat. Urenlang droomde ik weg bij de weemoedige klanken van Japan, werd ik betoverd door de onvergetelijke stem van de helaas veel te vroeg uit het leven gestapte Billy Mackenzie, en was mijn held Morrissey (The Smiths) de enige die mijn zielenroerselen leek te begrijpen. Heaven Knows I'm Miserable Now was mijn lijflied. U begrijpt, ook mijn tienerjaren zijn voer voor een teenage angst roman, maar Morrissey sleepte me er met zijn muziek doorheen.

Oscar Wilde
Als trouwe fan wilde ik natuurlijk alles van mijn held weten. En gelukkig voor deze, naar kennis en groei snakkende tiener, bleek Mr. Morrissey nog iets te vertellen te hebben ook. Ik werd op slag vegetarier toen ik Meat is Murder hoorde, hij voedde mijn passie voor oude films, hij opende mijn hart voor dichters als Keats, Yeats en Lord Byron, ik las toneelstukken van Shelagh Delaney, werd verliefd op de Kleine Prins en hij liet me kennis maken met Oscar Wilde. Allemaal liefdes die ik tot op de dag van vandaag nog met me meedraag. Zelfs mijn zwak voor slungelige, nerdy mannen met retro brillen zit diepgeworteld. Morrissey heeft meer invloed gehad op mijn leven dan wie ook.

Kunstwerkjes
Toen halverwege de jaren tachtig de CD zijn entree maakte, was mijn eerste aankoop dan ook The Queen is Dead van The Smiths. Misschien wel hun mooiste LP..eh.. CD. Ik mis het wel hoor, dat vinyl. Ik moest er ook heel erg aan wennen, die kleine cd boekjes. Hoewel ze daar ook veel werk van maken valt het toch een beetje in het niet bij de ouderwetse platenhoes. Zeker die van de Smiths. Kunstwerkjes waren het. Of liever ...zijn het! In alle eenvoud prachtig. Op iedere hoes prijkt namelijk een foto van een van Morrissey's helden. Ik heb ze laatst allemaal eens neergelegd op de grond in de huiskamer. En denk er nog steeds aan om mijn muur er eens mee te 'behangen'. Want ik heb ze natuurlijk allemaal nog.

Invloed
The Smiths is een van de meest invloedrijke bands ooit. Het is zonder enige twijfel de band met de meest briljante teksten. Onderstaand nummer bezorgd me dan ook nog steeds kippenvel en ik kan, als ik het hoor, niet anders doen dan uit volle borst meezingen! Oh ja, de foto van Oscar Wilde die je voorbij ziet komen, hangt bij mij inmiddels al weer vijfentwintig jaar aan de muur.
Als u zich afvraagt hoe ik kwam op dit kleine reisje door mijn jeugdherinneringen: In de sidebar van dit blog vindt u een link naar de muziekquiz van de Centrale Discotheek Rotterdam. Die lenen dit jaar 50 jaar lp's en cd's uit.

Geen nieuws is goed nieuws...toch?

2011-03-02T11:13:00.000-08:00

Polonaise
Er is geen filmnieuws. Nou ja, er is altijd filmnieuws, maar er is geen nieuws waar ik van wakker lig. Geen nieuws waar mijn gepassioneerde filmhart sneller van gaat kloppen. Of is er gewoon belangrijker nieuws wat onze aandacht heeft? Het roeptoeteren van Khadaffi, de polonaise van Cohen en het bloed en spermaparfum van Lady GaGa.

Sexbom
Oke, actrice Jane Russell, (gentlemen prefer blondes) de allereerste sexbom, is op 89 jarige leeftijd overleden, maar zeg nou zelf: dat is een mooie leeftijd....toch? De eerste nieuwe film van Gore Verbinski en Johnny Depp, Rango, is uit. Maar liggen we daar wakker van?...toch? The King's Speech was de grote winnaar bij de Oscars afgelopen zondag, hadden we iets anders verwacht ...toch? En Colin Firth en Natalie Portman wonnen hun eerste Oscar, maar ook dat was geen verrassing...toch?

Tenenkrommend
Er is overigens wel nieuws waar mijn nekharen van overeind gaan staan: Er komt een Dumb and Dumber 2 en een remake van het tenenkrommende sterrenvehicle The Bodyguard. Hierdoor kan ik toch maar tot één conclusie komen: Geen nieuws is dus niet altjid goed nieuws.
Dan toch maar een kleine ode aan Jane Russell. Want over de doden niets dan goeds...toch?

Dat klinkt me als filmmuziek in de oren...

2011-02-23T03:01:00.000-08:00

Bijzaak
Dit laatste Oscar blog (a.s zondag worden ze uitgereikt) wordt mijn pleidooi voor de Filmmuziek.
Ik ben hartstochtelijk liefhebber en heb dan ook honderden soundtracks in de cd kast staan. Voor veel mensen is filmmuziek maar bijzaak, hoe vaak ik niet met vrienden uit de bios rol en zeg dat de muziek zo mooi was en hoe vaak zij dan zeggen dat het ze niet opgevallen is. Misschien heb ik er een extra zintuig voor ontwikkeld?

Inspiratie
Een vriendin van me zegt altijd dat ze niet naar filmmuziek kan luisteren omdat ze dan veel te veel aan de film beelden moet denken. Bij mij is het juist andersom. Filmmuziek brengt me juist weer een heleboel nieuwe beelden. Het inspireert me. Daarom schrijf altijd bij filmmuziek. En dan is het niet zo dat ik zomaar iets opzet. Nee, ik kijk eerst wat voor soort scene dat ik moet schrijven en daar pas ik dan de muziek op aan. Zo moest de ontsnappingsscene in mijn laatste boek, waar ik heel veel moeite mee had, heel spannend worden. Dus koos ik voor Aliens van James Horner en Inception van Hans Zimmer. Twee dagen lang heb ik alleen maar naar die twee cd's geluisterd. Dat, in combinatie met liters koffie maakte dat ik op een gegeven moment totaal hyper op het toetsenbord zat te rammen, maar het is wel retespannend geworden!

The nominees are..
Er zijn dit jaar weer vijf soundtracks genomineerd voor een Oscar: 127 Hours van A.R Rahman die vorig jaar won met de muziek van Slumdog Millionaire. Ik ben er niet weg van. Het is in de film goed te doen, maar ik zou de cd thuis nooit draaien. Zo ook met The Social Network van Trent Reznor (ik hoor liever zijn vroegere band Nine Inch Nails) en Atticus Ross. Ook hier; leuk voor in de bios, maar daar blijft het bij.
En ook The King's Speech van Alexandre Desplat is prachtig, maar als cd overtuigd hij me totaal niet.
Nee, dan Inception van Hans Zimmer. Oké, het mag inmiddels duidelijk zijn, ik steek mijn bewondering voor Hans Zimmer tenslotte niet onder stoelen of banken, maar Inception is echt een exceptionele soundtrack!

Verkocht!
Maar mijn stem gaat toch naar How to train your dragon van John Powell. Het is Powell's eerste nominatie. En ik had tot voor kort dan ook niets van hem in de kast staan, maar ik ben wel fan geworden. Van begin tot eind een meesterlijke soundtrack! Ik had dan ook heel veel moeite om te kiezen welke nummer ik u wilde laten horen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor Test Drive, een van de mooiste scenes uit de film.
Maar ik wilde u ook dit niet onthouden: Toen ik op zoek was naar een filmpje op You Tube stuitte ik op het kanaal van Sebastiaan Wolff. Hij was zo weg van de muziek van How to train your Dragon dat hij zelf de bladmuziek schreef en hier dus ook speelt.

De tips van deze week zijn soundtracks van enkele genomineerde componisten. Waar het volgende week over gaat....eerst even wat inspiratie opdoen.

Christopher Lee: it's a dirty job but someone's gotta do it.

2011-02-16T03:18:00.000-08:00

Afgelopen zondag werden in Engeland de Bafta's uitgereikt. Verrassend genoeg sleepte de op en top Britse film The King's Speech, zowat alle belangrijke prijzen in de wacht. Nu heb ik de King's Speech nog niet gezien, en ik ga er vanuit dat het een goede film is, maar u begrijpt dat ik dit sarcastisch bedoel. Want het was overduidelijk een feest ter meerdere glorie van de Britse film.

Zo werd er een Outstanding Britisch contribution to cinema uitgereikt aan de hele reeks van Harry Potter films. Inderdaad, Britser worden ze niet gemaakt. Zowat alle groten der Britse cinema spelen wel een rol in die reeks. De enige die nog ontbreken zijn Colin Firth en Jack Davenport.

Mooiste moment van de avond was echter de uitreiking van de Academy Fellowship. Een soort Ere Bafta. Die ging dit jaar naar Sir Christopher Lee. U weet wel...Dracula.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik wel even een traantje wegpinkte toen de man met zijn stok het podium op strompelde. Zwaait hij in Star Wars nog zwierig met zijn laserzwaard richting Yoda, voert hij in Lord of the Rings nog een hevig gevecht met Gandalf...in het echt is Christopher Lee toch echt 88 jaar oud.

Christopher Lee is vooral bekend van zijn rol als Dracula. Een serie horror films uit de jaren 60. Toen ik klein was waren ze allemaal op tv en ik heb ze allemaal gezien. In totaal zette Lee zijn tanden in meer dan 250 films. En als je op Internet Movie Data Base kijkt staan er zelfs nu nog 6 films in post en pre- production!
Hij is een van de grootste (letterlijk, want hij is bijna 2 meter lang!) acteurs van deze tijd en heeft een van de meest beroemde stemmen.

Goede vriend en groot bewonderaar van Lee, Tim Burton mocht de prijs uitreiken. En ook dat was ontroerend. Christopher Lee gaf Tim credits door hem te bedanken voor hun samenwerking (de bewondering is duidelijk wederzijds) en Tim moest Sir Lee helpen de Bafta (die bleek nogal zwaar te zijn) te dragen.
Het mooiste wat Sir Lee ooit zei, was het antwoord op een vraag van een journalist die hem vroeg waarom hij in zoveel slechte B-films had gespeeld (want laten we eerlijk zijn, die Dracula films waren geen meesterwerken). Zijn antwoord was simpelweg; omdat er brood op de plank moet!
Ja, je hebt acteurs en je hebt filmsterren. Sir Lee is uit de eerste categorie.
Het is een baan, en iemand moet het doen.
Maar dan is er toch...eindelijk erkenning.

De complete lijst met Bafta winnaars vind je hier.
Volgende week gaan we verder met de Oscars. En stoppen we bij een van mijn stokpaardjes: filmmuziek.
In de tiplijst deze week: Britse films van genomineerde regisseurs.

De Oscars: The Leading Ladies

2011-02-09T02:38:00.000-08:00

Vandaag is de beurt aan de Leading Ladies. Vijf actrices zijn genomineerd voor een Oscar in een leading role en vijf voor een supporting role. Hoewel ik veel van de genomineerde films nog niet gezien heb (we lopen in Nederland altijd wat achter de feiten aan) heb ik wel zo mijn favorieten.

Zo staat bij de supporting actrices Amy Adams bovenaan mijn lijstje. Sinds ik haar hilarische vertolking zag in Disney's Enchanted (waar ze ook nog prachtig bleek te kunnen zingen!) was ik verkocht. Daarna ging ze met een draai van 180 graden voor haar tweede Oscarnominatie in Doubt. Maar de concurrentie is groot. Want ook Helena Bonham Carter gaat voor haar tweede Oscarnominatie. Grote verrassing is de vijftienjarige Hailee Steinfled die haar eerste nominatie kreeg voor True Grit van de Coen Brothers. Ik heb alleen de trailer nog maar gezien en.....wow!

Bij de leading ladies wordt het moeilijker Annette Bening is een fantastische actrice. Vier nominaties en wat mij betreft onvergetelijk geworden door haar rol in American Beauty. Nicole Kidman gaat misschien wel voor haar tweede Oscar. Ze won eerder voor The Hours waar ze Virginia Woolf speelde en zichzelf 'lelijk' maakte door een valse neus op te zetten. Bloedmooie actrice die zich lelijk maakt: altijd goed voor een Oscar. (Kijk maar naar Charlize Theron in Monster.) Ik ben persoonlijk niet zo'n fan van Botoxbabe Kidman (het feit dat ze jarenlang getrouwd was met Tom Cruise pleit toch niet echt voor haar), maar ze zal met haar rol in Rabbit Hole (de verplichte tearjerker in het Oscarlijstje) ongetwijfeld een kans maken.

Dan zie ik toch liever Michelle Williams (de ex van de veel te vroeg overleden Heath Ledger). Williams gaat voor haar tweede nominatie voor Blue Valentine. Eerder kreeg ze er een voor haar rol in Brokeback Mountain. En ook Jennifer Lawrence speelde prachtig in Winter's Bone. Maar ik ga toch voor Natalie Portman. Oké, vergeten we even die belachelijke pruiken uit de Star Wars trilogie en denken we terug aan haar briljante vertolking in de legendarische film Léon. (ze was pas 13!!)
Ik heb Black Swan inmiddels gezien en ook hier was ze meesterlijk!
De tiplijst deze week bevat films van de leading ladies en volgende week maken we even een tussenstop bij de Bafta's (de Britse Oscars).

De Oscars: The Leading Men

2011-02-02T03:32:00.000-08:00

Zijn we vorige week op weg gegaan naar de Oscars, deze week maken we onze eerste stop bij de categorie Acteurs. Vijf acteurs zijn genomineerd voor Best Actor in a Leading Role, en vijf voor een Supporting Role.
En het zijn me een stel zwaargewichten. Ik zou niet graag in de schoenen van de Acadamy willen staan want ik geloof niet dat ik zou kunnen kiezen.

Zo zijn voor de hoofrollen Jeff Bridges, Colin Firth, Jesse Eisenberg, Javier Bardem en James Franco genomineerd. Ik heb tot nu toe alleen de film van Jesse Eisenberg gezien. Hij speelde erg goed, ik vond hem meteen een irritant ettertje, maar ik ben ervan overtuigd dat hij een harde dobber heeft aan Colin Firth, Jeff Bridges en James Franco. Ik heb eerlijk gezegd pas een halve film gezien met Javier Barden. U begrijpt: ik was in ieder geval van de film niet onder de indruk.
Jeff Bridges is natuurlijk een oude rot. De man heeft al vijf nominaties en vorig jaar won hij de Oscar ook daadwerkelijk voor Crazy Heart. Maar laten we eerlijk wezen; speelt die man ooit wel eens slecht?
Colin Firth gaat de laatste tijd erg lekker. Hij is een acteur die al jaren geweldig speelt, maar eigenlijk nooit in echt goede films.Daar kwam vorig jaar verandering in met A Single Man, die rol bracht hem dan ook meteen zijn eerste Oscar nominatie. Colin Firth is natuurlijk legendarisch door zijn onvergetelijke vertolking van Mr Darcy in de inmiddels klassieke TV-serie Pride and Prejudice. Sterker nog, er zal nooit, echt nooit meer iemand komen die Colin Firth doet verbleken. Hij is Mr Darcy!

En dan is er de verrassing: James Franco. Nog redelijk jong, nog redelijk onbekend, maar ook hij speelt eigenlijk altijd goed. (denk aan Milk) James kreeg de nominatie voor 127 Hours van Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire). Hij speelt de bergbeklimmer Aron Ralston die vast kwam te zitten tussen een rots en zodoende zijn eigen arm moest amputeren. (waargebeurd!) Het schijnt dat er al enkele mensen zijn flauwgevallen bij de amputatiescene. Kan me er iets bij voorstellen. De film speelt zich voor het overgrote merendeel af op één locatie, namelijk de rots waar Aron vast zit, dus Franco draagt de film helemaal alleen. Knap! Overigens moet ik nu ineens aan Atlas denken, alleen zit Franco tussen de rots in plaats van eronder.

En dan zijn er nog de actors in A Supporting Role. Christian Bale, ook niet de eerste de beste. Die man doet zo aan method acting dat het hem bij de voorbereidingen voor zijn rol in The Machinist bijna zijn leven kostte. Geweldige acteur is dat. Prachtige film ook. Ja, John Hawkes daar heb ik vorige week de loftrompet al over gestoken, Jeremy Renner werd vorig jaar ook genomineerd voor The Hurt Locker en Mark Ruffalo! Ah, het werd tijd dat die eens genomineerd werd zeg!
Als laatste is er Geoffrey Rush, ik vraag me af of die man nog wel een plekje heeft in zijn trofeeënkast! Die moet intussen flink vol staan. Ik heb The King's Speech nog niet gezien, maar ik twijfel er niet aan of de nominatie is verdiend.

Het was moeilijk om een filmpje te kiezen bij zoveel talent. Ik heb gekozen voor 127 Hours omdat ik de trailer zo mooi vind. Kijk bij de Kijktips van deze week voor films van Colin Firth en volgende week zijn de actrices aan de beurt.

Op weg naar de Oscars

2011-01-26T03:08:00.000-08:00

Gisteren zijn de Oscar nominaties bekend gemaakt. De prijzen zullen uiteindelijk 27 februari in Los Angels uitgereikt worden. Onderweg komen we de Bafta's (de Engelse Oscar) nog tegen en tot die tijd zal ik mijn blog helemaal wijden aan deze filmprijzen. Iedere week zal ik me richten op een van de belangrijkste categorieën.

We trappen uiteraard af met de films. Maar liefst 10 films zijn genomineerd. Niet echt veel verrassingen dit jaar. Zo ongeveer alle films waarvan verwacht werd dat ze in de prijzen zouden vallen zijn genomineerd. Ik heb een poll geplaatst waar u kunt stemmen welke film u denkt dat gaat winnen. De gedoodverfde winnaar is nu al The King's Speech. Met twaalf nominaties, waarvan hij er ongetwijfeld een paar in goud zal omzetten. Bovendien heeft hij ook alle belangrijke Bafta nominaties. Dus hij heeft bij voorbaat al gewonnen.

De grootste verrassing, wat mij betreft, was dat Chris Nolan géén Oscarnominatie ontving in de categorie Best Director voor Inception, want wat een kunst was het om dat waanzinnig ingewikkelde verhaal in een perfecte film te gieten. En dat Inception ook geen nominatie kreeg voor Best Editing vind ik ook een beetje vreemd. Want ook dat moet wat hoofdbrekens gekost hebben.

Er zijn echter ook een paar nominaties waar ik zelfs plaatsvervangend trots op ben. John Hawkes kreeg namelijk zijn allereerste Oscar nominatie voor de film Winter's Bone. En nu hoor ik u zeggen. Wie is in hemelsnaam John Hawkes? Juist daarom! Ik ben al jaren (om precies te zijn sinds ik hem in 2000 The Perfect storm zag) een groot bewonderaar van die man. Hij is een geweldige acteur, maar totaal onbekend en onbemind bij het grote publiek. Hij heeft in een paar heel grote A films gespeeld, en toch blijft hij op de lijst van B acteurs staan. Onbegrijpelijk. Dus als u het niet erg vind begin ik vast met duimen.

Een andere nominatie waar ik heel blij mee ben is die voor de Soundtrack van How to train your Dragon. Ook John Powell's eerste Oscar nominatie en een van de mooiste soundtracks van het afgelopen jaar.
Goed, beginnen we dus met The King's Speech. Stem op u favoriete Oscar kanshebber in de poll en volgende week gaan we verder met de acteurs!

De magie van Pixar

2011-01-19T02:37:00.000-08:00

Ik zit al weken te denken aan een blog bericht over Pixar, en aangezien ik momenteel even in een prijzenstilte val, zo ergens tussen de Globes, de Bafta's en de Oscars, en bovendien Toy Story 3 een Golden Globe heeft gewonnen en in de race is voor die andere prijzen dacht ik: Dit is het moment.

Pixar dus. De inmiddels, kan ik wel zeggen, legendarische animatiestudio. Weliswaar onderdeel van Disney, maar wel een losse afdeling.
Waar Disney allang niet meer het niveau van Junglebook, Sneeuwwitje en Beauty and the Beast haalt, het allemaal net niet wil lukken met The Princess and the frog en Tangled. Sleept Pixar alle prijzen in de wacht die er maar te winnen zijn.

Waar ligt dat dan aan? Want qua technische hoogstandjes doet Disney echt wel mee, daar ontbrak het Tangled echt niet aan. Het zag er prachtig uit. En oke, smaken verschillen natuurlijk, maar de kracht van Pixar ligt volgens mij vooral in de subtiele verwijzingen naar pop-culture, de volwassen humor, de zeer originele verhalen en misschien wel het belangrijkste: het is altijd ontroerend maar nooit, echt nooit sentimenteel.

Ik ben echt een grote Pixar fan. Hoewel ik ze niet allemaal even goed vind. Finding Nemo vond ik best saai en Ratatouille is erg sfeervol, maar me niet echt bijgebleven. Ik ben ook geen grote fan van Toy Story. Hoewel ik er wel bij moet zeggen dat ik ontzettend heb zitten huilen bij de scene in Toy Story 3, waarin de helden hand in hand de ondergang tegemoet gingen. Prachtig voorbeeld van ontroering zonder sentimenteel te worden.

Maar mijn favorieten zijn toch echt The Increadibles en Up en die kunnen dan toch weer niet tippen aan mijn allergrootste held: Wall-E. Wat mij betreft de meest heldhaftige, ontroerende held die er ooit bedacht is. (Als schrijver ben ik echt stik jaloers dat hij niet uit mijn pen voortgevloeid is.)

2011 belooft maar liefst drie Pixar films. Cars 2, Newt geregisseerd door de man die de Oscar genomineerde Pixar Short (aan die shorts kan ik overigens een heel blog bericht wijden) Lifted maakte. En met de kerst gaan we naar het mythische Schotland voor The Bear and the Bow.
Nu moeten we het nog even doen met onderstaande, prachtige filmpje waarin de magie van Pixar in al zijn glorie verzameld is.

Golden Globes 2011

2011-01-17T00:49:00.000-08:00

Vannacht zijn in de Verenigde Staten de Golden Globes uitgereikt. Na de Oscars de belangrijkste filmprijs.
Inmiddels is aan de andere kant van het kanaal de rode loper weer binnen gehaald, de designer kleding naar de stormerij gebracht, de botox weer in de ijskast gezet en de katers uitgeslapen.
Zijn er verrassingen? Niet echt.
Er waren wel verrassingen bij de nominaties. Zo waren films als The Tourist en Burlesque beiden genomineerd, terwijl ze door de critici genadeloos waren neergehaald. Boze tongen beweren zelfs corruptie.
WOW! Een organiastie waar zoveel geld en macht in omgaat corrupt? Hoe is het mogelijk.
U begrijpt, ik ben sarcastisch.

Hoe dan ook de winaars zijn bekend. Grote winnaar is The Social Network van David Fincher. De film sleepte maar liefst vier Golden Globes in de wacht, waaronder die voor beste film, regisseur, score (Trent Reznor en Atticus Ross) en beste scenario.
Bij de acteurs wonnen Colin Firth voor de King's Speech en Michelle Williams voor Blue Valentine.

Boardwalk Empire en Glee waren de winaars bij de afdeling Televisie.

The Bieb's Most Wanted!

2011-01-12T03:05:00.000-08:00

Toen ik twee weken geleden een blogbericht schreef over het filmjaar 2010, kwam meteen de vraag welke films het afgelopen jaar het meest zijn geleend in de bibliotheek.
Dat heb ik voor u uitgezocht en dus volgt hier de top tien van de meest populaire films van het afgelopen jaar.

Verrassend (of misschien ook weer niet, we zijn tenslotte een bibliotheek) is dat er maar liefst 5 boekverfilmingen in deze top tien staan en vier Nederlandstalige films!
Sterker nog daar beginnen we mee want op nummer10 staat de film Terug naar de kust, de thriller naar de bestseller van Saskia Noort. Op nummer 9 vinden we de rampenfilm van Roland Emmerich 2012. Volgens NASA de meest onzinnige sci-fi film ooit gemaakt. Ik citeer: 'an exceptional and extraordinary case of bad science on the big screen.' Ze hebben zelfs een website gemaakt waarin alles in de film ontkracht wordt. Maar laten we eerlijk zijn, daar ging het natuurlijk helemaal niet om.

Op 8 staat Millennium 2, deel twee van de razend populaire Millennium trilogie van Stieg Larsson. Wat mij betreft een van de grootste pechvogel in de geschiedenis van het boek.
Op 7 de prachtige verfilming van de laatste dagen van John Dillinger. Public Enemies met Johnny Depp in de hoofdrol. Gaan we naar de Hel van '63 op nummer 6. De film over de meest roemruchte Elfstedentocht uit onze geschiedenis. Wie weet gaan we dat dit jaar overtreffen want als we de elfstedencommissie moeten geloven gaat ie dit jaar toch echt komen.
Op nummer 5 vinden we het meesterlijke staaltje 3D innovatie Avatar en op nummer 4 de volgende boekverfilming: Komt een vrouw bij de dokter, naar de bestseller van Kluun. (mij nog steeds een raadsel waarom dit vreselijke boek zo populair is, maar dit terzijde).
Het eerste deel van de Millennium reeks vinden we op nummer 3 en Inglourious Basterds van Meester van de Nouvelle Violence Quentin Tarantino op nummer 2.

Rest ons nummer 1. De film over de watersnoodramp van 1953; De Storm van Ben Sombogaart. Momenteel natuurlijk heel actueel in verband met de ramp in Australie, maar ik moet u heel eerlijk bekennen dat ik de journaalbeelden van Australie indrukwekkender vind dat deze film. Ik heb het niet meer dan een half uur volgehouden voordat ik de stop knop van mijn dvd speler weer in drukte. Maar die mening is dus niet iedereen toegedaan. Gelukkig maar want verschil moet er zijn.

There are no small parts, only small actors..

2011-01-05T02:38:00.000-08:00

Al is het dan misschien niet helemaal duidelijk wie bovenstaande quote de wereld in geholpen heeft, (waarschijnlijk de grondlegger van de method acting: Stanislavsky) maar een ding is zeker: als het op iemand van toepassing is, dan is het wel de afgelopen zondag overleden Britse acteur Pete Postlethwaite.

Pete Postlethwaite was een acteur die van kleine rollen iets groots maakte. Hij speelde in grote en kleine films, hij had grote en kleine rollen. Maar altijd - altijd was hij meesterlijk. In Amistad, The Usual Suspects, Baz Luhrman's Romeo & Juliet is hij maar in een of twee scenes te zien, Dit jaar nog in Inception had hij niet meer dan 1 regel en lag hij de hele film op een sterfbed! En dan nog speelt hij iedereen van het doek af. Volgens Steven Spielberg was hij 'The best actor in the world'.

Een van de leukste films met Pete vind ik toch wel de Britse film Brassed Off. Een sociaal drama dat speelt in het Engeland onder Thatcher en gaat over een groep mijnwerkers in de tijd van de recessie en de dreigende sluiting van de koolmijnen. Het enige lichtpuntje in hun bestaan is de muziekkapel waar ze in spelen, (in die tijd had iedere mijn zijn eigen muziekkapel), maar met de sluiting van de mijn zal ook de kapel ophouden te bestaan.
De speech die Pete's personage Danny aan het einde van de film geeft, was zo imponerend dat Chumbawamba een deel van het monoloog gebruikte op de album versie van het nummer Tubthumping. (wat ik overigens altijd een vreselijk nummer heb gevonden, maar dit terzijde)
Leuk weetje is wel dat Pete de speech niet mocht repeteren met de rest van de cast.Niemand wist dus wat hij ging zeggen. De regisseur wilde namelijk dat de expressies op de gezichten van de acteurs zo echt mogelijk zou zijn. Als je de film besluit te gaan kijken moet je daar maar eens op letten.
Ik dacht dan ook even met die scene af te sluiten, maar vond deze toch passender. Als Pete's personage Danny in het ziekenhuis ligt met stoflongen en de kapel onder zijn raam Danny Boy staat te spelen.
Beter is nog de hele film een keer te huren. Als je van kleine, sociale, hartverwarmende, Britse films houdt is deze echt de moeite waard!

De films van 2010

2010-12-29T02:52:00.000-08:00

Terwijl iedereen het jaar op een rijtje zet, nieuwe plannen en voornemens maakt voor het nieuwe jaar, zet ik graag even het afgelopen filmjaar op een rij. En het viel vies tegen.
Ik moet er wel bij zeggen dat de meeste films waar ik nog met smart op zit te wachten, hier volgend jaar pas in de bioscoop verschijnen. Zoals Somewhere, Black Swan, 127 Hours, The King's speech en The Way Back. Dus het kan alsnog zo zijn dat 2010 met terugwerkende kracht een mooi filmjaar wordt.

Wat betreft de films die ik gezien heb vond ik het een zware teleurstelling. Het eerste deel van Harry Potter 7 viel tegen, Alice in Wonderland is me niet echt bijgebleven, The Lovely Bones en Robin Hood ook niet. Om nog maar te zwijgen over Iron Man 2 en Clash of the TItans. Die waren ronduit slecht!
Eigenlijk waren er maar drie films die ik echt goed vond en daarvan waren er notabene twee animatiefilms: Despicable Me en How to Train Your Dragon en dan was er natuurlijk nog Inception die gewoonweg briljant was.

Goed, dus we hebben hier in Nederland nog wat te goed. Ik heb goed hoop, want al die films die ons nog te wachten staan, zijn in de race voor de Oscars. Maar toch, na het bekijken van het onderstaande filmoverzicht moet ik tot de conclusie komen dat het filmpje zelf mooier (om niet te zeggen meesterlijk!) is dan de meeste films die ik gezien heb. Een knap staaltje editing en muziekkeuze; zoals Letters from the Sky van Civil Twilight en Little Baby Pines van the Sunbears die al de hele week heerlijk mijn trommelvliezen teistert. Als je daar niet vrolijk van wordt!

Ultieme kerstfilms

2010-12-22T04:01:00.000-08:00

Komende week worden ze vast weer allemaal uitgezonden: De ultieme kerstfilms.
Sterker nog het feest begint vanavond al met Love Actually. Het Britse antwoord op Alles is Liefde.
Of was het andersom? Hoe dan ook alle twee heerlijke films. Ook al speelt in Alles is Liefde natuurlijk de Nederlandse Santa Claus de hoofdrol en die is alweer even het land uit.

Ik heb (gelukkig) geen tv boekje in huis maar ik weet zeker dat ze allemaal weer op het programma staan: Santa Claus the Movie, The Santa Clause 1,2 enzovoort, Elf, White Christmas en in ieder geval een van de vele verfilmingen van Dickens A Christmas Carol. Wat mij betreft een van de mooiste verhalen ooit geschreven. Mijn favoriete verfilming is Scrooge met Albert Finney uit 1970. Maar die is al zo lang niet meer op tv geweest dat ik een paar jaar geleden de dvd maar gekocht heb.

Zowiezo komen mijn ulitieme kerstfilms eigenlijk nauwelijks op tv. Dat zijn er 3. De eerste is The Bishop's wife met Cary Grant als engel. De tweede is een van de mooiste films ooit gemaakt: It's a Wonderful Life met James Stewart als man die zijn dromen onvervuld ziet, en op kerstavond besluit er een einde aan te maken. Hij wordt gered door een engel die hem laat zien hoe ieder leven zoveel anderen raakt. En hij ontdekt hoe de wereld eruit zou zien als hij nooit geleefd had. Prachtig gegeven en beeldschoon in beeld gebracht door meester Frank Capra.
Maar die heb ik vorig jaar al gekeken. Dit jaar ga ik voor die andere favoriet. Een film die absoluut in mijn top tien staat: The Shop Around the Corner van die andere meester; Ernst Lubitsch, uit 1940. Heel toevallig ook met James Stewart en Margaret Sullavan. En Halleluja voor You Tube ik vond warempel de trailer. Fijne feestdagen!

Pirates of the Carribean: Drink up me hearties!

2010-12-15T02:33:00.000-08:00

Lang op moeten wachten, maar toch gekomen. De eerste trailer van Pirates of the Carribean 4. Hij belooft veel en ik hoop dat de trailer een goede afspiegeling is van de film, want zo te zien hebben ze die overdaad aan CGI uit het derde deel veelal achterwegen gelaten. Gelukkig maar want die was echt vermoeiend. Misschien ligt het aan de nieuwe regisseur? In plaats van Gore Verbinski heeft nu Rob Marshall plaatsgenomen op de regisseursstoel.

Nee, als ik deze trailer mag geloven is deel vier (die de ondertitel On Stranger Tides draagt) weer een echte, heerlijke 'Swashbuckler'. Zo'n ouderwetse matinee film zoals alleen onvergetelijke filmhelden Eroll Flynn en Tyrone Power die konden maken. Ik ben gek op Johnny Depp, wat mij betreft is hij een van de grootste en meest veelzijdige acteurs van deze tijd, en zijn Jack Sparrow is meesterlijk, maar als ik heel eerlijk ben begint het typetje me een beetje te vervelen.

Dus laten we hopen dat er een goed verhaal in zit. Deel vier belooft meerminnen, wilde achtervolgingen per koets (altijd leuker dan met de auto) en de legendarische piraat Blackbeard. Ik kan alleen die zombies niet helemaal plaatsen. Er zijn ook wat nieuwe gezichten.'Everybody's favourite villain' Ian McShane speelt Blackbeard en omdat een piratenfilm nu eenmaal niet compleet is zonder een 'damsel in distress', hebben ze Penelope Cruz van stal gehaald. Zolang ze geen Engels probeert te spreken gaat het nog, maar u begrijpt....ik ben er niet wild van. Maar er zijn ook bekende gezichten want ook Geoffrey Rush is weer van de partij. We moeten echter nog wel even geduld hebben. De film gaat pas mei 2011 in de bioscopen draaien.

The Voice of Holland: What you see is what you get

2010-12-08T02:53:00.000-08:00

Filmnieuws genoeg hoor, maar laten we het eens een keer over muziek hebben. Het is tenslotte een kijken EN luisteren blog. En ik kan er ook haast niet meer omheen; met zo'n 3 miljoen andere Nederlanders ben ook ik in de ban van The Voice of Holland.

Hoewel ik heel eerlijk moet bekennen dat ik de audities leuker vond dan de live shows, zit ik iedere vrijdag avond trouw, samen met mijn moeder, voor de buis. Ik heb nooit talentenjachten gevolgd. Popstars, Idols. X Factors. Ik vind het allemaal niets.De zoektocht naar de zoveelste Christina Aguilera of Alicia Keys kloon. En dat maakte The Voice Of Holland dus zo bijzonder. Het ging namelijk niet om het uiterlijk maar om de stem.

Ik zeg, maakte, want helaas gaat het sinds de live shows helemaal mis. De dames worden in de meest afzichtelijke, ultra korte, glitterjurken gestoken en de hair extensions zijn niet aan te slepen. Wat is er mis met puur natuur? Kim de Boer, een van de favorieten en kanshebbers van de show,werd van prachtige Hollandse vrouw omgetoverd tot een dellerige vamp, met het commentaar dat ze nu eindelijk zichzelf was. Vreselijk jammer. Het lijkt wel alsof alleen de jongens zichzelf nog mogen blijven.

Wel weer leuk van de show is dat de kandidaten oude hits zingen, en zo kan het dus gebeuren dat een klassieker uit 1972 van Harold Melvin & the Blue Notes: 'If you don't know me by now' dankzij Ben Saunders ineens weer op nummer 1 staat. Werd Roxanne van the Police, door Kim de Boer uit het stof gehaald en is Lenny Keylard bezig het hele reggae repertoire nieuw leven in te blazen. Allemaal staan ze in de top 100.

Wat mij betreft mag Ben Saunders winnen. De man is een wandelende reclame voor piercings en tattoos. En tandartsen doen vast goede zaken met gouden tanden. Maar hij zal de stylisten van The Voice waarschijnlijk hoofdbrekens bezorgen. Gelukkig maar want we hebben genoeg Buble's en Borsato's. Laten we dit unieke talent koesteren. Niets meer aan doen!

Good things come to those who wait..

2010-12-01T03:36:00.000-08:00

Het einde van het jaar is in zicht en dat betekent: Goede voornemens, voorspellingen en lijstjes. Wie zou wel eens de Oscar in de wacht kunnen gaan slepen en wie zijn de acteurs en regisseurs die je komende jaren in de gaten moet houden?

Op de laatste lijst stonden drie mensen die ik persoonlijk wel heel interessant vind. Om te beginnen J.J Abrams. De bedenker van Fringe en Lost en de man die het Trek universum nieuw leven in wist te blazen met een meersterlijke Star Trek XI. En wat te denken van Joseph Gorden Levitt? Ik kende hem vooral als Tommy uit de briljante comedy serie Third Rock from the Sun maar hij blijkt al 59 films op zijn naam hebben staan en hij is pas 29! Dit jaar zag ik hem in Inception en ik was zeer aangenaam verrast dus inderdaad die gaan we in de gaten houden. En over Inception gesproken, de derde naam op de lijst was regisseur Christopher Nolan. Die ook wel eens de Oscar in de wacht zou kunnen gaan slepen voor Best Director en natuurlijk voor Best Original Screenplay, beide voor Inception. Andere potentiele Oscar winnaars zijn regisseur Darren Aronofsky voor Black Swan. Maker van het fantastische The Fountain en die vorig jaar prijzen won met The Wrestler en niet te vergeten grootmeester Peter Weir. Zonder enige twijfel een van mijn favoriete regisseurs. Hij heeft eigenlijk geen een slechte film op zijn naam staan. Klassiekers als Witness, The Mosquito Coast, Dead Poets Society, The Truman Show en ga zo maar door. De Oscar voor beste film zou volgend jaar dus wel eens kunnen gaan naar The Way Back.

Wat de verdere Oscar buzz betreft: Zou Leonardo DiCaprio, na 3 nominaties eindelijk wel eens zijn eerste Oscar op kunnen gaan halen voor Shutter Island. Hoewel zeer verdiend zou hij het op kunnen gaan nemen tegen James Franco voor 127 Hours die (als ik de trailer mag geloven) de rol van zijn leven speelt. Ik moet zeggen dat ik me er wel iets bij voor kan stellen want, hoewel ik hem tot nu toe alleen ken als 'sidekick' in Spiderman en Milk, hij wel altijd een diepe indruk achterlaat. En laten we eerlijk zijn, hij is erg fijn om naar te kijken. Ook de film 127 Hours zou best wel eens in de running kunnen zijn voor een Oscar. Hoewel dat dan wel de tweede achtereenvolgende Oscar zou zijn voor Danny Boyle die vorig jaar won met het briljante Slumdog Millionaire. Ik vind de trailer erg indrukwekkend maar we zullen nog even moeten wachten tot volgend jaar.
.

Pleidooi voor creativiteit.

2010-11-24T01:59:00.000-08:00

Gisteren was Be Kind Rewind op tv. Een aandoenlijke film over een man (Jack Black) die per ongeluk alle videobanden in zijn vriends videotheek magnetiseert. Filmklassiekers als Ghostbusters, Robocop, Driving miss Daisy..alles verdwenen. Gelukkig komen ze op het lumineuze idee om deze films in hun achtertuin te herverfilmen.
In een week waarin bezuinigingen op cultuur onderwerp van gesprek zijn, moest ik denken hoe erg het zou zijn als onze cultuur en cultuur historie zou verdwijnen. Want inderdaad: Cultuur is beschaving.
De favoriete film van onze Minister President is (verrassend genoeg) Mon Oncle van Jacques Tati. Mijn filmhelden zijn Valentino, Fred Astaire, Mae West. Vraag een willekeurige tiener of ze hier ooit van gehoord hebben en ze zullen hun wenkbrauwen fronsen. Zo ver zijn we dus al. En dat zonder bezuinigingen.

Maar even terug naar Be kind Rewind, waarin een kleine videotheek het op moet nemen tegen grote, glimmende DVD zaken. En toen moest ik aan de bibliotheek denken. Want ook bibliotheken dreigen te verdwijnen met de cultuurbezuinigingen. Ik las echter een artikeltje waarin stond dat videotheken het helemaal zo slecht niet deden. Sterker nog: volgens de man aan het woord zouden ze nooit verdwijnen. Waarom niet? Omdat klanten advies willen, rond willen snuffelen en een vriendelijk gezicht willen zien.
Klopt, dacht ik. Ik haat winkelen in de drukke, onpersoonlijke winkelstraten. Wanneer is winkelen wel leuk? Als ik door de Jordaan slenter in Amsterdam. Kleine winkeltjes waar mensen werken die passie hebben voor hun product, hun vak, en die weten waar ze het over hebben. Als je dat zo hoort, dan zou je toch denken dat de bieb zich ook geen zorgen hoeft te maken?

Het leek haast geen toeval dat Be Kind Rewind juist deze week op tv te zien was. Of misschien was ik de enige die het zag? Het leuke van de films is namelijk dat het maken van die achtertuin films de hele buurt verbroederd. Oke, op z'n Amerikaans maar toch, de boodschap blijft: Cultuur is beschaving.
Dus hier mijn schreeuw voor cultuurbehoud en pleidooi voor creativiteit. Speciaal voor Mark Rutte. En nu maar hopen dat hij een creatieve oplossing vindt om met de kabinetsbegroting om te gaan.

Harry Potter and the Deathly Hallows: The beginning of the end..

2010-11-17T02:58:00.000-08:00

Vandaag is het zover. Het begin van het einde van een fenomeen dat in 1997 begon met het boek The Philosopher's Stone en nu eindigt met het eerste deel van de film The Deathly Hallows. Ik heb het natuurlijk over Harry Potter. De titel 'grootste Harry Potter fan' kan ik, zoals u ziet helaas niet claimen maar ik ben wel vanaf het begin van de boekenserie verknocht. Er ging een wereld voor me open toen het eerste boek verscheen. Ik hou heel erg van fantasie maar nooit van Fantasy. (geloof me dat is een groot verschil!). En J.K. Rowling wist juist dat hele genre een nieuwe impuls te geven. Ik durf zelfs te zeggen dat Rowling mij geinspireerd heeft om te gaan schrijven.

Maar dit is een filmblog dus laten we het over de films hebben. Ik heb de eerste recensie al gelezen en hij is op z'n zachts gezegd niet positief. Ik had niet anders verwacht. De film is namelijk in twee delen gesplitst. En aangezien het begin van het boek een groot gebrek aan vaart heeft was het te verwachten dat het eerste deel van de film hier ook onder te lijden heeft. Bovendien stoppen ze op een (wat mij betreft) vreemd moment. Namelijk met de dood van Dobby. Ik neem aan dat een spoiler alert hier niet nodig is omdat iedereen nu wel weet dat die arme elf het einde van de film niet haalt. Ik moest overigens wel huilen toen ik die scene in het boek las dus ik neem geheel voorbereid een zakdoekje mee vanavond.

Want gaan zal ik. Ik wil de serie wel helemaal gezien hebben, of ze nu goed zijn of niet. De eerste twee films werden in handen van Chris Columbus (Percy Jackson & The Lightning Thief ) erg vermakelijke kinderfilms. Deel 3; The prisoner of Azkaban (mijn favoriete deel en ik heb begrepen ook die van J.K Rowling) was meteen een stuk volwassener. Maar die werd dan ook geregisseerd door Alfonse Cuaron (Y tu mama tambien en Children of men). The Goblet of Fire was niet onaardig maar zo fragmentarisch dat het een rommeltje werd en die afschuwelijke rockmuziek bij het Yule Bal vind ik nog steeds onvergeeflijk. Komen we aan bij deel vijf. Geregisseerd door David Yates is The Order of the Phoenix erg sfeervol maar deel 6; The Half Blood Prince sloeg de plank echt compleet mis. Waar het boek, door het graven in Voldemorts verleden nog zo intrigerend en spannend was, in de film is dit zo goed als weggelaten. En dan de scene in de grot. Ik kan me nog herinneren hoe ik die, al bijtend op mijn lip en met tranen in mijn ogen heb zitten lezen. Dus ik was zo benieuwd naar de uitwerking in de film...nou ik kan u niet vertellen hoe groot mijn teleurstelling was. Deel 6 is zonder enige twijfel de slechtste uit de filmserie en aangezien we het met deel 7 dus met dezelfde regisseur moeten doen hou ik mijn hart vast.

De muziek voor The Deathly Hallows is, zoals je dat van Alexandre Desplat mag verwachten erg mooi maar....het is geen John Williams. De componist van de eerste drie scores en misschien wel de meest prachtige soundtracks ooit gemaakt. Het Harry Potter Theme van meester Williams is onvergetelijk zo mooi en het is erg jammer dat Desplat dat aan de kant geschoven heeft. Vanavond zal ik het zien.
En dan is het wachten tot 14 juli 2011. Dan valt echt het allerlaatste stukje van de Harry Potter puzzel op zijn plaatst.

The Truth is out there

2010-11-10T03:17:00.000-08:00

Afgelopen week haalde ik in een nostalgische bui de X-Files weer eens van stal. Voor diegene die niet weten waar ik het over heb: De X-Files was (en is nog steeds) een van de meest briljante en baanbrekende Science Fiction series ooit gemaakt. De serie zorgde voor een ware hype toen hij in 1993 voor het eerst op tv verscheen en heeft het uiteindelijk negen seizoenen en twee speelfilms uitgehouden. De serie vertelde het verhaal van twee FBI agenten die een reeks onopgeloste en onverklaarbare zaken proberen op te lossen onder de naam X-Files. Dit alles was echter allemaal bijzaak.

Wat de serie zo bijzonder maakte waren niet de Little Green Men maar het legendarische duo: Mulder en Scully. De relatie, (of moet ik zeggen het gebrek daaraan..) tussen Fox Mulder (sterk gelovig in het bestaan van buitenaardse wezens en paranormale gevallen) en Dana Scully (sterk ongelovig in dat alles). Inmiddels is de serie bijna 20 jaar oud (!) en nog steeds is de interactie en chemie tussen die twee een van de boeiendste ooit geschreven. Momenteel kun je op tv kijken naar de serie Bones. Daarin zit een soortgelijke relatie en ik moet zeggen: ik ben een grote fan van Bones, en hun relatie is erg interessant maar toch... ze halen het niet bij Mulder en Scully.

En terwijl ik afgelopen week dus heerlijk zat weg te zwijmelen kwam mij het nieuws ter ore dat er een derde bioscoopfilm komt! Gejuich alom want de serie heeft nog steeds een grote schare trouwe fans. Ik hoop alleen wel dat hij beter is dan de tweede. De eerste bioscoopfilms: The X-Files Fight the Future was goed (hoewel sommige meesterlijke afleveringen niet voor de bioscoopfilm onder deden) maar de tweede was een grote teleurstelling. Ik ben benieuwd of de waarheid nu eindelijk boven water komt.

Bite me:Johnny Depp's droom komt uit en daarmee ook meteen de mijne.

2010-11-03T04:15:00.000-07:00

Vampiers zijn hot. True Blood op tv, de Twilight serie in de bioscoop. Nu ben ik van die laatste niet zo'n fan maar ik heb wel een ontzettend zwak voor vampiers. Ik heb ze altijd al spannend gevonden en bovenal sexy. Ik kan er ook niets aan doen, maar ik krijg echt kippenvel als Gary Oldman in Bram Stokers Dracula zegt: 'I have crossed oceans of time to find you..' net voordat hij zijn tanden in Mina's nek wil zetten. En call me crazy maar Uber Dracula Bela Lugosi, hoeft zijn entree maar te maken in Tod Brownings's Dracula uit 1931 en ik ben om.

Vampiers zijn fascinerende wezens. Zeker als ze ook nog eens gevoel hebben. Niets is saaier dan een zielloze, naar bloed smachtende vampier. (Oke, behalve dan misschien Spike uit Buffy the Vampire Slayer) Neen, een vampier moet worstelen met zijn onsterfelijkheid, zijn honger naar bloed en maagdelijke nekken. Een vampier met een ziel, dat is voer voor verhaal. En wat zou er nu mooier zijn dan dit gegeven te combineren met een van de beste acteurs van deze tijd: Johnny Depp en mijn No.1 regisseur?

Jawel! Tim Burton gaat een remake maken van de Amerikaanse ABC serie Dark Shadows die van 1966 tot 1971 op tv te zien was. Vampiers, weerwolven, geesten, zombies, heksen, atmosferische interieurs, melodramatische karakters en een ongewoon avontuurlijke muziek score. Een Gotic Soap Opera met inmiddels een cult status die zijn hoogtepunt van populariteit bereikte toen de vampier Barnabas Collins ten tonele verscheen. Naar verluid was Johnny Depp zo geobsedeerd door dit karakter dat hij hem wilde zijn. En die wens komt dus nu uit en daarmee ook de mijne want Johnny Depp als vampier!? Zucht...

En dat moet de filmstudio ook gedacht hebben want schijnbaar had Tim Burton geen enkele moeite zijn idee aan Warner Bros te verkopen. De kortste pitch uit de historie van film. Hij hoefde alleen maar te zeggen: 'Depp as a vampire with feelings..' en tjing tjing tjing...kassa moeten de filmbazen gedacht hebben.
Als we daar nog Hollywood veteranen Sir. Christopher Lee en Michael Gough aan toevoegen (voor die twee heeft Burton altijd wel een plekje in zijn films) en hofcomponist Danny Elfman ... we moeten nog even geduld hebben, de film wordt in 2011 pas verwacht, maar ik zet mijn raam vast op een kier, haal het kruis van de muur en berg de knoflook op.

Star Wars: In a future far far away...

2010-10-27T03:07:00.000-07:00

1980: Ik was twaalf en ik had maar een droom...The Empire Strikes Back te zien in de bioscoop. Ik begin me zo onderhand stokoud te voelen, maar een bioscoopuitje was in die tijd nu eenmaal iets bijzonders. Als we 1 keer per jaar naar de bios mochten dan was dat een feest. Ik herinner me dan ook tot op de dag van vandaag hoe ik op een druilerige zondag met mijn nichtje naar Flash Gordon mocht en hoe ik ziek werd tijdens Jungle Book. Maar helaas..toen de tweede Star Wars film in de bioscoop draaide had ik mijn jaarlijkse quota al gehaald. Bovendien was er niemand in de familie die mijn (toen al) passie voor Sci-Fi deelde.

Dus zat er voor mij niets anders op dan bij de snoepwinkel om de hoek het stickerboek te kopen, de plaatjes te sparen, en al mijn fantasie aan te spreken om het verhaal aan elkaar te plakken. Wie weet is met die ontbering wel de grondslag gelegd voor mijn toekomstige schrijverschap. Hoe dan ook, de schamele stickers die in het stickerboek terecht zijn gekomen staan in mijn geheugen gegrift. Bijvoorbeeld deze waar Luke Skywalker Yoda balanceert in het moeras.

Je zult begrijpen, dat voor iemand die geen idee heeft waar de film over gaat, dit een fascinerend beeld is.
Het heeft echter nog meer dan tien jaar geduurd voordat ik de film uiteindelijk zag, en ik kan u niet vertellen hoe bijzonder het was om die stickers tot leven te zien komen. Ik ben die liefde voor Star Wars daarna nooit meer kwijt geraakt. Tenminste...voor de oude serie. De laatste drie Star Wars films waren (ondanks dat Ewan McGregor een heel mooie Obi Wan Kenobi is) een grote teleurstelling. Wat mij brengt bij het doel van dit blogbericht: Ik las namelijk dat er geruchten zijn dat George Lucas nog drie Star Wars delen gaat maken. Nu zijn er wel vaker geruchten rondom George en Star Wars maar deze zouden wel eens waar kunnen zijn. Hoe dan ook zal het nog wel even duren voordat ze in de bioscoop te zien zullen zijn, want hij is momenteel bezig om de hele Star Wars serie om te zetten in 3D. Voor mij hoeft het niet. Omzetten naar 3D is een slap aftreksel van het echte 3D werk. Dus om Obi Wan te citeren: 'I have a bad feeling about this!'

Het stickerboek heb ik jammergenoeg niet bewaard, maar een paar jaar geleden was ik bij een vriend die alles, maar dan ook alles heeft van Star Wars.Ik vroeg hem of hij toevallig ook een stickerboek had dat uit was gebracht met de tweede film. Hij knikte en rommelde even in een grote stapel boeken. En daar kwam hij tevoorschijn. Vijfentwintig jaar na dato. Ik herkende ze allemaal nog. Dus laten we nog even verder genieten van dit jeugdsentiment met deze zeer gedateerde, ik zou haast zeggen kneuterige, maar oh zo prachtige trailer van de film waar alles mee begon.

Despicable Me: It's a dirty job, but someone's gotta do it.

2010-10-20T03:37:00.000-07:00

Als schrijfster is er één ding dat ik meer vrees dan mijn redacteur...de schurk van het verhaal. Schurken zijn vaak saai en clichématig want een schurk wil tenslotte maar één ding: macht.
Gelukkig zijn niet alle schurken even voorspelbaar. Neem Keyser Soze in de geniale The Usual Suspects of Dudley Smith in L.A. Confidential. (Knap als je dat aan ziet komen!) En laten we Hannibal Lecter en Norman Bates niet vergeten. Maar gezien het aantal clichés lijkt het toch moeilijk om een originele schurk te verzinnen, want laten we eerlijk zijn; Harry Potter's Lord Voldemort is eigenijk niet veel meer dan tekenfilmheld The Brain uit Pinky and The Brain die aan het begin van iedere cartoon roept: 'Tonight Pinky we take over the world!'

Waarom is Despiclable Me, een film met notabene een schurk in de hoofdrol, dan zo geweldig? Nou juist omdat de schurk zo geweldig is! Het is hier de schurk namelijk niet zozeer om macht te doen maar om status. In de wereld van Despicable Me is schurk zijn gewoon een baan. En Gru wil daar de beste in zijn.
Het uitgangspunt van de film is erg geestig en ik had meteen sympathie voor de aandoenlijke schurk, want dat is Gru. Hoe hij ook probeert superslecht te zijn, in zijn hart blijft hij een onzeker, bang jongetje. Dat Gru zo'n prachtig karakter is danken we ongetwijfeld aan Steve Carell die in de originele versie Gru een stem geeft. Hij heeft wat flauwe films gemaakt maar ik heb toch een zwak voor die man. De rest van de casting is erg gedurfd, want Russell Brand casten als bejaarde en Julie Andrews als bitch....je moet er maar opkomen.

David Fincher en The Social Network

2010-10-13T03:31:00.000-07:00

Een nieuwe film van David Fincher daar kijk ik altijd naar uit. En hoewel ik niet al zijn films even goed vind is hij toch een van mijn favoriete regisseurs. Hij is een meester van de vorm. Geen shot dat niet een betekenis heeft. Kijk alleen al maar eens naar de meesterlijke opening credits van Se7ven of nog mooier Fight Club. Ik geloof dat die laatste ook meteen mijn favoriete film is van Fincher. Hoewel ik The Game, Alien 3 en ook The Crurious Case of Benjamin Button erg goed vond heeft Fight Club toch wel een onwisbare indruk achtergelaten.

En nu is er The Social Network. In Nederland gaat hij over twee weken, op 28 oktober in premiere maar in Amerika staat hij al weken op nummer 1 in de box office. De film gaat over de makers van Facebook. Nu heb ik persoonlijk nogal dubbele gevoelens bij al dat sociale netwerken maar we kunnen er natuurlijk niet meer omheen. Dus toch maar gaan kijken.

De trailer is in ieder geval al erg mooi. Het leukste is nog wel de muziek. Een cover van Creep van Radiohead gezongen door een Beligsch vrouwenkoor genaamd Scala & Kolacny Brothers. Het verhaal wil dat de dirigent hoogstpersoonlijk door David Fincher gevraagd is voor de trailermuziek en het koor heeft nu een dik internationaal platencontract op zak. Ben benieuwd hoeveel netwerken hieraan vooraf gegaan is.

Norman Wisdom: iedereens favoriete clown

2010-10-06T03:15:00.000-07:00

Norman Wisdom is 4 oktober overleden. De Britse Komiek werd 95 jaar. Sir, Norman Wisdom want tien jaar geleden werd hij geridderd. Dus de komende tijd de BBC in de gaten houden in de hoop dat ze een paar van zijn films uitzenden. Ik ben ermee opgegroeid, Laurel en Hardy, Harold Lloyd, Charlie Chaplin, Norman Wisdom. In mijn herinnering waren ze altijd op tv toen ik klein was. Mijn vader was er gek op en ik heb ze allemaal gezien. Tegenwoordig zijn ze nauwelijk nog op tv. En dat is jammer want ze blijven leuk.
Zo heb ik vorige week nog naar 'Safety last' zitten kijken met de geniale Harold Lloyd. De film die iedereen wel kent door die beroemde ik zou haast zeggen iconische scene met de klok.

Maar ik had het over Norman Wisdom. Charlie Chaplin noemde hem zijn favoriete clown. Hij werd vooral beroemd door een serie films die hij maakte tussen 1953 en 1966 waarin zijn alter ego Norman Pitkin, de stuntelende 'underdog' die aan het einde altijd zegeviert, de hoofdrol speelde. In die tijd was hij razend populair. Hij bracht meer geld in het laatje dan de James Bond reeks en hij was een ster in Albanie (of all places) omdat zijn films de enige waren die het Stalinistische regime toeliet.

Norman Wisdom. Mijn vader rolde zowat van zijn stoel als we naar zijn films zaten te kijken en zelfs nu nog, begint hij al te lachen als alleen zijn naam al genoemd wordt.
Ik heb me suf gezocht naar die beruchte scene uit een van zijn beste films The Square Peg waarin hij een dubbelrol speelt, die van wegwerker en Nazi generaal. Degene die de film kennen weten vast welke scene ik bedoel, maar helaas kon ik hem niet vinden.
Norman Wisdom is niet meer maar hij weet nog steeds een glimlach op ons gezicht te toveren.

If adventure has a name.. it's Indiana Jones

2010-09-29T02:28:00.000-07:00

Moest ik nu lachen of huilen: Het plot voor Indiana Jones 5 is bekend!
Ik hield mijn hart vast. En na het lezen van de premisse nog steeds.Ik had stiekem gehoopt dat ze na het (wat mij betreft) debacle van Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ons aller Indy wel met rust zouden laten, maar helaas. Hij gaat ook nog eens in de richting van de Bermuda Driehoek. Zucht.

In de films van Indiana Jones kun je vertrouwen op twee dingen: De Nazi's als de ultieme slechterik en een eeuwenoude, legendarische 'schat'. Geen Aliens en Russen. Daarom vond ik het ook zo jammer dat ze de vierde Indy film richting jaren 50 hadden verplaatst. Begrijpelijk wel. Harrison Ford was inmiddels ook een jaartje ouder maar toch... de film heeft last van een overdosis aan CGI, dan hadden ze Harrison ook wel even kunnen liften.

Ik ben een grote fan van Indy. Ik ben ermee opgegroeid. Een perfecte combinatie van actie, avontuur en humor. Een ouderwetse matinee film uit de oude doos. Het speelt zelfs in de jaren 30 wat het op een of andere manier nog avontuurlijker maakt. Want hoe leuk die hight-tech snufjes van James Bond ook zijn, zonder Tom-Tom en internet moest de schatzoeker vertrouwen op zijn eigen kennis, vindingrijkheid en natuurlijk de beroemde schatkaart. 'Where X never marks the spot!'' Zoals Indy ons leert in Indiana Jones and the last Crusade.

Ik zwijmel gewoon verder met de eerste drie delen die de komende weken op tv te zien zijn. Vanavond komt Indiana Jones and the Temple of Doom. De minste van de drie maar nog steeds honderd keer leuker dan de laatste. Maar dat is mijn bescheiden mening.

The Hobbit: Geduld is een schone zaak

2010-09-22T02:53:00.000-07:00

Eindelijk! Het ziet er nu toch echt naar uit dat we The Hobbit in onze 2012 agenda's mogen gaan noteren. Het is inmiddels alweer 7 jaar geleden dat we uit de bioscoop rolden na het laatste deel van Lord of the Rings en het enige wat ons op de been hield was het gerucht dat Peter Jackson ook The Hobbit ging verfilmen.

Maar de productie van The Hobbit werd geteisterd door rampen, de studio ging zowat failliet en eerste keus reggiseur Guillermo Del Toro moest afhaken. Maar nu ziet het er toch naar uit dat Peter Jackson zelf op de regisseursstoel zal kruipen en Ian Mckellen de rol van Gandalf weer voor zijn rekening zal nemen. Voor de rol van Bilbo Baggins hebben ze Martin Freeman op het oog. Hoewel ik niet bijzonder van hem gecharmeerd ben denk ik toch dat het een goede keus is. Tenslotte is Bilbo ook maar een saaie Hobbit. Als dan ook Howard Shore zijn meesterlijke soundtracks van de Lord of the Rings Trilogie kan voortzetten zitten we wat mij betreft gebakken.

En dan kunnen we die magische tijd weer een klein beetje terughalen: Want dat was het. De Lord of the Rings Trilogie was een erg bijzondere tijd voor de filmliefhebber. Er worden weliswaar veel vervolgen gemaakt (je ziet de laatste tijd niet anders) maar een echte filmtrilogie: hoe vaak komt dat voor? Je moest wel een jaar wachten op het vervolg maar die kwamen altijd uit op mijn verjaardag! Dubbel feest dus. Vooral de marathons die de bioscopen organiseerden waren erg leuk. Om een uur of 8 's avonds begon dan The Fellowship of the Ring en tegen 5 uur 's ochtends kon je de zon tegemoet met Return of the King. Heel gezellig was dat. Mijn vrienden en ik doen dit jaarlijks nog eens dunnetjes over met de beamer. Wat flessen mede, Lembas brood, en ....meer Lembas brood.

Tot het zover is echter moeten we het doen met een van de tientallen Fan Trailers die er te vinden zijn. Een schrale troost maar..... good things come to those who wait.....

Mickey Rourke: Rebelse Antiheld

2010-09-15T02:55:00.000-07:00

Als iemand de laatste jaren een comeback heeft gemaakt dan is het wel Mickey Rourke. Sinds zijn briljante vertolking in het meesterlijke Sin City (''I don't know about you but I'm having a ball'') duikt hij overal op. Hij gaat The Ice man spelen naar de bestseller van Philip Carlo, Megan Fox redden in Passion Play en hij won een BAFTA, een Golden Globe en een Oscarnominatie voor The Wrestler. Het was wel even schrikken toen ik die laatste film zag. Oke, hij is inmiddels 58 en hij is blijkbaar door een diep donker dal gegaan, wat ongetwijfeld was af te lezen op zijn gezicht maar die botox en dat snijwerk maakt het er wat mij betreft niet beter op. Kijk en huiver..

De term 'grow old gracefully' heeft Mickey gracieus naast zich neergelegd. Jammer, want ik vond het vroeger een bloedmooie man. Sterker nog, ik was een jaar of 18 en smoorverliefd op hem! Dat was in de tijd van films als de klassieker Rumble Fish. (Prachtig, geheel in zwart wit geschoten), Diner, Bukowski's Barfly en zijn bekendste film Nine 1/2 week.

Het is misschien jammer van die kop maar feit blijft wel dat Mickey Rourke een fantastisch acteur is. Ik werd vorige week getrakteerd op The Expendables (ja echt waar) en het enige memorable lichtpuntje van die film is Mickey Rourke. Hetzelfde geldt voor Iron Man 2. Maar zijn meest fantastische rol vind ik toch echt die van Marv in Sin City. Hij begon er zijn carriere mee en het is nog steeds een rol die hem op het lijf is geschreven: die van de rebelse antiheld.

Een zak vol vrijkaartjes en nowhere to go..

2010-09-08T02:52:00.000-07:00

Hoewel de herfstbladeren inmiddels door de straten warrelen en de zomer nu toch echt voorbij lijkt, is het nog steeds een beetje komkommertijd wat films betreft. En dat na een zeer schrale zomer. (En dan bedoel ik niet alleen de films) Met weliswaar een memorabel lichtpuntje: Inception.

En het ergste is nog wel dat de grootste kruidenier van Nederland vanaf deze week weer begint met zijn jaarlijkse filmweken! Het lijkt wel alsof ze het er om doen! Iedere keer als mijn zakken uitpuilen van de vrijkaartjes moet je de leuke films met een vergrootglas gaan zoeken!

Dat ze de actie dan tot november, december bewaren dan worden er tenminste weer enkele films verwacht die hopelijk de moeite waard zijn. Zoals het begin van het einde van Harry Potter, de SiFi Skyline of The next three days, de laatste van Paul (Crash) Haggis. Om er maar eens een paar te noemen.

Na langdurig zoekwerk heb ik misschien toch nog iets interessants gevonden: Shanghai. Na het zien van de trailer verwacht ik Casablanca en film noir maar de recensies zijn niet veelbelovend. Dan ga ik maar voor de cast want die is behoorlijk indrukwekkend: Ken Watanabe die Tom Cruise van het doek speelde in The Last Samurai, (hoewel ik moet toegeven dat dat niet zo moeilijk is) vind ik erg fijn om naar te kijken. David Morse is, hoewel altijd een bijrolacteur, altijd aanwezig en John Cusack (The Rock, Being John Malkovich en High Fidelity) is natuurlijk een geweldig acteur! We zullen het zien, ik moet tenslotte iets met al die vrijkaartjes maar ik kan natuurlijk altijd voor de derde keer naar Inception gaan.

Tearjerkers: Van welke film gaat u huilen?

2010-09-01T03:16:00.000-07:00

De BBC had laatst een heel leuk artikeltje: Twenty films that make men cry. Het schijnt nameljik dat mannen nogal wat traantjes wegpinken bij de laatste Toy Story 3! Ik kan me er niets bij voorstellen. Ik ben een grote fan van Pixar maar Toy Story heeft me nooit getrokken en ik ben dus niet van plan uit te gaan zoeken waar die krokodillentranen vandaan komen.

Ik moet wel toegeven dat ik zelf regelmatig moet huilen bij een film. Vreemd genoeg niet altijd bij de meest voor de hand liggende tearjerkers. Oke, ik zal niet de enige zijn geweest die het te zwaar kreeg bij de scenes waarin E.T in de badkamer ligt weg te kwijnen en hij afscheid neemt van zijn grote vriend, om nog maar te zwijgen over de aandoenlijke robot Wall-E. Maar ik vraag me af hoeveel mensen er moeten huilen bij..King Kong?

Ik zal u heel eerlijk zeggen dat ik de film, ondanks het feit dat het een van mijn favoriete films is, eigenlijk nooit kijk. Simpelweg omdat ik weet dat ik het niet droog hou. Sterker nog, en ik overdrijf niet: tranen met tuiten! Als ik hem al opzet stop ik altijd op het moment dat Kong met Naomie Watts over het ijs 'danst' in Central Park. Want ik heb het natuurlijk wel over de versie van Peter Jackson. Begrijp me niet verkeerd: ik ben een heel grote fan van de versie uit 1933 maar laten we eerlijk wezen: Die aap is in de close-ups bijna lachwekkend en lokt niet echt veel sympathie uit.

Nee, dan de Kong van Andy Serkis. (Want die gaf deze laatste Kong een 'gezicht')
Ik vind het zo ongelofelijk droevig als hij daarboven op de Empire State zit en naar de zonsopkomst kijkt. En iedere keer weer hoop ik dat hij niet van die toren dondert. Dat ik zo moet janken bij deze scene is absoluut te danken aan de meesterlijke soundtrack van James Newton Howard maar het is vooral het feit dat de mens het gewoon niet na kan laten alles wat anders is kapot te maken. Het breekt mijn hart iedere keer weer.

Gelukkig kwam ik het volgende geniale filmpje tegen op You Tube. Het alternatieve einde waar ik al jaren op gewacht heb! Ik denk dat ik dit stukje maar achter de orginele film ga plakken. Dan durf ik hem tenminste voortaan gewoon te bekijken.

We don't need another hero

2010-08-25T02:42:00.000-07:00

Ik had afgelopen week last van nostalgie. Verstand op nul en blik op oneindig heb ik dan ook schaamteloos zitten genieten van Terminator 1 en 2 en Rambo. Ik nam deze ''trip down memory lane'' omdat er een stukje op t.v was over de testosteron blockbuster The Expendables. Met die film speelt hoofdrolspeler en regisseur Sylvester Stallone namelijk helemaal in op de nostalgie van de jaren 80. Een tijd waarin de kapsels en kleding zo afschuwlijk waren dat ik blij was dat mijn ouders geen geld hadden om me in de nieuwste mode te hullen maar ook een tijd van actiehelden. In het t.v programma werd echter de volgende vraag gesteld die me even aan het denken zette: Kunt u een actieheld noemen van deze tijd? alle ondervraagden zwegen. En inderdaad. Waar zijn ze gebleven? De echte Die Hards? De Terminators en de Rambo's?

Ook ik heb me suf gepiekerd. Door welkde held zou ik als ''damsel in distress'' nu gered willen worden? Ik kwam niet verder dan Russel Crowe: Maar dat alleen maar dankzij Gladiator, en misschien Michael Biehn? Hoewel totaal onbekend bij het grote publiek, terwijl hij toch in films heeft gespeeld als Aliens, The Abyss en jawel: The Terminator. Bij nader inzien word ik misschien toch liever weggedragen in de armen van Brendan (The Mummy) Fraser. Daar kun je in ieder geval mee lachen. Want hoe vermakelijk die actiefilms uit de jaren 80 ook zijn, ik heb toch liever een held die woorden met meer dan twee lettergrepen gebruikt.

Lowlands 2010

2010-08-18T01:48:00.000-07:00

Komend weekend 20, 21 en 22 augustus staat Biddinghuizen bol van de muziek, film, literatuur en andere kunst want dan begint het Lowlands festival weer.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog nooit geweest ben. Jammer want er staan dit jaar weer een aantal mooie acts op het podium. Waaronder Jonsi, zanger van de IJslandse band Sigur Ros die laatst nog een prachtig nummer verzorgde voor de soundtrack van de leukste film van het afgelopen jaar: How to train your dragon.

En laten we Placebo niet vergeten! Een van de meest onvergetelijke concerten die ik ooit zag was van Placebo in de Melkweg in Amsterdam. En ja......Snow Patrol komt ook. Toch wel echt een van mijn favoriete bands van de laatste jaren. Geweldige muziek en ..nou ja ik heb een beetje een zwak voor zanger Gary Lightbody. Ze staan bij mij in ieder geval helemaal bovenaan mijn lijst van bands die ik graag nog eens live wil zien.

Qua film valt er ook genoeg te zien. Zo gaat de testosteron blockbuster The Expendables in premiere, en zijn er een aantal voorpremiers van o.a Enter the Void en Forget the Film, Watch the Titles. Deze laatste lijkt me erg leuk. Een verzameling van de meest griezelige, ontroerende en spectaculaire filmtitelsequenties van Submarine Channel. Een kunst op zich waar o.a reggiseur Tim Burton een sport van maakt. En denk maar eens aan het begin van tv series als True blood of Carnivale. Lemony Snicket's a series of unfortunate events of Disney's Enchanted. Hoewel bij die laatste vooral ook de aftiteling erg de moeite waard is.

Ik had nu natuurlijk keuze uit een grote verzameling filmpjes en muziek maar ik sluit af met mijn lievelingsnummer van Snow Patrol. Koptelefoon in je oren, de zon in je gezicht, de wind in je haren en...open your eyes!

Fake trailers en Movie Mash ups

2010-08-11T01:31:00.000-07:00

Ik was laatst op Your Tube trailers aan het bekijken (want op Appletrailers duurt het zo lang) toen ik een trailer zag van the Green Lantern - een van de nieuwe DCcomics verfilmingen......tenminste dat dacht ik. Het was een mooie trailer maar op een of andere manier zat me iets niet lekker. Ik dacht scenes te zien die ik al eerder gezien had en ik was er toch van overtuigd dat Ryan Reynolds the Green Lantern ging spelen?

Ik bleek in een nep trailer terecht te zijn gekomen en er ging een wereld voor me open. De wereld van Fake trailers en Movie Mash ups. Creatievelingen die graag knippen en plakken en de mooiste kunststukjes in elkaar knutselen. Een Fake Trailer is een trailer van een film die nog niet uit is of die nooit gemaakt is. En een Mash up is een filmpje waarin twee of meer films die totaal niets met elkaar te maken hebben gemixt worden.
En ik kwam wat juweeltjes tegen!

Ik heb twee leuke voor u uitgezocht waarvan ik erg genoten heb. De eerste is een Mash up van Inception en Pixar's Up. Erg leuk gedaan. En dat moet toch een monnikenwerk zijn want het loopt nog synchroon ook! Wat me dan weer opvalt is de kracht van muziek. Kijk maar eens hoe de muziek van Hans Zimmer (ja sorry daar is hij weer) de beelden van Up een toaal andere betekenis geeft.

De tweede is een Fake trailer. Titanic II. De film die dus nooit gemaakt is. Leuk om te kijken hoevel films je herkent want de kunstenaar die dit gemaakt heeft heeft heel wat filmclips aan elkaar geknoopt. Ik herkende o.a The Hulk, The Abyss, Con air en zag zowat alle films van Leonardo DiCaprio voorbij komen.

Inception: Is al that we see or seem but a Dream within a Dream...

2010-08-03T11:17:00.000-07:00

Er zijn van die plots die een schrijver flink wat hoofdbrekens bezorgt. Ik kan erover meepraten. Hoe vaak ik niet moet toegeven dat ik mezelf in een hoek heb geschreven...
Maar de schrijvers van Inception moeten wat slapeloze nachten hebben gehad bij het bedenken van deze film.

Hij is geniaal, indrukwekkend, briljant zelfs. Een orginele verademing na al die remakes, reboots en vervolgen van de afgelopen tijd. Ik maak er een sport van om ondertitels te negeren maar hier moest ik toch af en toe even spieken. Het komt namelijk niet vaak voor dat je bij een film zo moet nadenken. Niet dat hij nou zo moeilijk is maar je moet wel opletten.

Ik had zo min mogelijk gelezen over de film zodat ik geheel onbevangen helemaal klaar was om meegesleept te worden. De kans dat ik gruwelijk teleurgesteld ging worden was dus groot. Maar het is Chris Nolan gelukt. Visueel schitterende hoogstandjes als bijvoorbeeld de stad Parijs die ''dubbelvouwt'', prachtige gevechten in een staat van gewichtloosheid, meesterlijke vondsten, mooie symboliek, en laten we de muziek van Hans Zimmer niet vergeten.

En dan wordt er ook nog eens geweldig geacteerd. Leuk om te zien dat Joseph Gordon-Levitt zijn rol van Tommy in 3rd Rock from the Sun (hoe onvergetelijk die ook was) ontgroeid is. En Leonardo Dicaprio wordt eigenijk alleen maar beter. In The Departed en Blood Diamond was hij magistraal maar eigenlijk speelt hij altijd goed. Bovendien wordt hij alleen maar mooier naarmate hij ouder wordt.

Over een paar weken ga ik nog maar een keer. Kijken of het me dan ook lukt om het begin en het einde van de film aan elkaar te knopen, want daar heb ik volgens mij toch nog iets gemist.
Hier dan nog maar een keer die kippenvel trailer.

The Crow: art imitates life

2010-07-28T04:11:00.000-07:00

In een tijd dat de stripheldverfilmingen je om de oren vliegen duikt er ineens een piepklein berichtje op dat mijn aandacht trok: Blade regisseur Stephen Norrington gaat een remake maken van de cult klassieker The Crow uit 1994.
Hoewel de film zijn cultstatus vooral dankt aan het feit dat hoofdrolspeler Brandon Lee (inderdaad de zoon van de ook al veel te vroeg gestorven Martial arts legende Bruce Lee) op tragische wijze werd doodgeschoten op de set, heb ik het altijd een heel bijzondere film gevonden.Een grimmige neo-noir met een prachtige visuele stijl. Ik moet er wel eerlijk bij zegggen dat het zestien jaar geleden is dat ik hem voor het laatst zag. De tijd dat ik midden in mijn Gotic periode zat, mijn lange haren maandelijks in de henna zette, samenwoonde met een zanger van een Death-Metal band en Dynamo outdoor mijn jaarlijkse festival uitje was.

Hoewel het verhaal natuurlijk van alle tijden is. Vooral het mythologische aspect van een kraai die de ziel van een overlevende naar de onderwereld draagt. (Ik ben nu eenmaal gek op dat soort folklore) blijft mooi. Een klassieker dus eigenlijk: Jongen vindt liefde van zijn leven. De twee geliefden worden op brute wijze vermoord door een stel slechterikken, jongen kan geen rust vinden in het hiernamaals, jongen staat op uit de dood om wraak te nemen. Simpel, maar wel ongelofelijk romantisch. Toch?

Het script wordt geschreven door Nick Cave. Beter bekend als maker van uiterst melancholische muziek en een 'belangrijk acteur' heeft de rol aangeboden gekregen. Ik vraag me af wie dat gaat worden. Het moet een tobbende, getormenteerde, beeldschone, romantische held zijn. Er schiet mij wel een naam te binnen. Misschien een tip voor de casting director? Ik gok op Robert Pattinson.

I always get the fuzzy end of the lolly pop

2010-07-21T03:24:00.000-07:00

Kermis in de stad in volle gang - ideale moment dus om naar de bios te gaan. Terwijl buiten de oliebol walmen en zweetlucht je tegemoet komen, het geschreeuw en de house muziek je trommelvliezen teistert zit ik heerlijk in een air-conditioned bioscoopzaal.

En morgen draait daar de (wat mij betreft) leukste film ooit gemaakt; Some like it hot uit 1959.
Als ik 1 film mee mag nemen naar dat onbewoonde eiland dan wordt het die. Ik hoop wel dat ik naar binnen mag want de film draait namelijk in het kader van het Must See Plus programma. Dat is film voor 50 plussers. En aangezien de Big Five O nog een decennia van me verwijderd is....
Alsof je net zo oud moet zijn als de films waar je naartoe gaat! Ik hou heel erg van 'zwijgende films' maar ik ben toch nog lang niet bejaard. Maar ik mag niet klagen. Je krijgt tenslotte niet iedere dag de gelegenheid om deze klassieker op groot scherm te bewonderen.

Als u hem nog nooit gezien heeft dan raad ik hem u ten zeerste aan. Ik zal hem inmiddels zo ongeveer 100 keer gezien hebben en hij blijft fantastisch leuk. Oke, ik zal eerlijk toegeven dat ik echt letterlijk ieder woord mee kan zeggen en de grappen al uit mijn mond rollen voordat ze gemaakt zijn maar toch...
Zelden een film gezien die zo bol staat van de meest briljante one-liners. Zonder enige twijfel de beste van Billy Wilder en dat is een prestatie want Wilder heeft bijna alleen maar prachtige films gemaakt. Jack Lemmon en Tony Curtis zijn een legendarisch duo en Marilyn Monroe was nog nooit zo aandoenlijk en sexy. De muziek is heerlijk, de liedjes klassiekers, de bijrollen meesterlijk.

Wat kan ik nog meer zeggen... De film eindigt met de legendarishe woorden: ''Nobody is perfect.'' Maar sommige films zijn dat wel!

To infinity and beyond...

2010-07-14T03:20:00.000-07:00

Ik kwam laatst filmnieuws tegen waarvan mijn Si-Fi hart toch wel even sneller van ging kloppen: Sir Ridley Scott gaat een prequel maken van zijn legendarische film Alien!
Er zijn tot nu toe 4 Alien films gemaakt. Stuk voor stuk door geweldige regisseurs en alle 4 hebben ze hun eigen stempel gezet. Zo is de tweede film: Aliens van James Cameron zonder enige twijfel het meest action pact deel uit de serie, is Alien 3 van David Fincher somber en met diepgang. En is Alien Resurrection van Jean- Pierre Jeunet natuurlijk visueel de mooiste. (Denk maar eens aan die scene in de ondergelopen keuken).

Deel 1 is en blijft een meesterlijke film. Een klassieker en niet te vergeten een kleine overwinning voor de emancipatie. Inmiddels 31 jaar oud en nog niets aan kracht verloren. En dat is knap want als er iets aan de tand des tijds onderheving is dan is het wel science fiction. Alien is zo beklemmend en gruwelijk spannend dat ik tot op de dag van vandaag de beruchte scene met de chestburster nog niet heb durven kijken! Dat is natuurlijk de verdienste van de Zwitserse kunstenaar HR Giger die de aliens ontwierp. Naar mijn bescheiden mening een van de mooiste ontwerpen ooit gemaakt.

Ik ben heel benieuwd wat Sir Ridley Scott met de prequels, (ja er komen er meer!) gaat doen. Er zijn geruchten dat hij iets gaat doen met de gecrashte piloot uit deel 1. Je weet wel dat ruimteschip waar ze die enge eieren vinden. En blijkbaar doet Scott onderzoek naar onderwaterleven. Dat belooft wat.

Laat ik u achter met de trailer van deel 1 want op de prequels is het nog even wachten. De eerste wordt verwacht eind 2011

Let's kick some grass!

2010-07-07T02:26:00.000-07:00

Toen ik gisteren mijn hersens brak over waar ik deze week weer eens over zou bloggen, bedacht ik me ook meteen: Is er nog wel iemand die iets anders aan zijn hoofd heeft dan Oranje? Het probleem was snel opgelost want zelfs ik ben, na de nagelbijtende halve finale van gisteren in de ban van het voetbal.

Maar dit is en blijft een film blog dus laten we het voor de verandering hebben over voetbal en film. Dat gaat namelijk heel goed samen. Er zijn talloze voetbalfilms gemaakt die zelfs voor de niet-voetballiefhebber erg vermakelijk zijn. Wat te denken van Fever Pitch naar het boek van Nick Hornby, Offside, The Match om er maar een paar te noemen, en mijn persoonlijke favoriet: Bend it like Beckham. Ondanks de aanwezigheid van Keira Knightley erg leuke film die Bollywood weet te combineren met voetbal. En laten we de klassieker (Escape to) Victory niet vergeten met Michael Cane, Sylvester Stallone. (als ooit een man geen voetbalbenen had dan is hij het wel) en voetballegende Pele die al dat gebrek aan voetbaltalent in de film meteen weer compenseert.

En er zijn meer voetballers die acteur zijn geworden. Wie herinnert zich niet het houterige optreden van Eric (the King) Cantona in Elizabeth? Ik ga er maar vanuit dat hij op het veld soepeler was. Een voetballer die overtuigender acteert is Vinnie Jones. Vooral zijn optreden in Guy Ritchie's Lock Stock en Two Smoking Barrels is onvergetelijk.

Er is ook Oranje in de film: Wat te denken van: A Clockwork Orange, de jeugdfilm In Oranje, Soldaat van Oranje niet te vergeten. En de leukste link die ik kon bedenken was toch wel het memorabele optreden van Tim Roth als Mr Orange in Quentin Tarantino's meesterlijke Reservoir Dogs.
sluit ik af met een van de meest hilarische voetbalfilms ooit gemaakt: Shaolin Soccer. Laten we hopen dat der Mannshaft (ik ga er gemakshalve maar vanuit dat zij gaan winnen vanavond) of anders Spanje deze film niet gezien heeft.

The original High School Musical

2010-06-30T03:19:00.000-07:00

High school musical. Ik geloof dat we inmiddels bij deel vier zijn aanbeland. Erg populair bij kinderen en hoofdrolspeler Zac Efron siert dan ook menig tienerkamer. Onze generatie begrijpt dat volkomen want wij hadden tenslotte de ultieme High School Musical: Grease!

Inmiddels meer dan 30 jaar oud en nog steeds een geweldig leuke film. Is het vaak zo dat je een film waar je als kind helemaal in opging als volwassenen een beetje lachwekkend bekijkt. Ik had dat met Flash Gordon die twee jaar na Grease uit kwam. Als 11 jarige vond ik dat een geniale film maar toen ik hem een aantal jaren geleden nog een keer zag lag ik compleet dubbel van het lachen.

Maar Grease is en blijft de musical der musicals. Heerlijke film, geweldige muziek, ruisende petticoats, vetkuiven en heel veel humor en vooral....John Travolta. Oke, ik moet eerlijk bekennen dat ik nu niet meer van hem wakker lig en ik zou,als ik Sandy was ook wel een man willen met iets meer diepgang dan Danny Zuko, maar toen ik 9 jaar was hing hij metershoog aan het voeteneinde van mijn bed. Hopelessey devoted was ik...

Het mag dan 30 jaar geleden zijn, ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik uit de bioscoop rolde die avond. En welke impact die film op me maakte.Hoe ik maandenlang boven mijn pick-upje hing en meezong met de Lp, mijn zakgeld bij elkaar scharrelde en eindelijk dat linnen tasje kon kopen met John en Olivia erop en hoe ik wegzwijmelde bij de poster boven mijn bed en droomde dat ik Sandy was en niet Olivia Newton John. Momenteel draait in Amerika de sing-a-long versie. Wat zou het leuk zijn als hij hier naartoe kwam...kon ik hem nog een keertje op groot scherm bewonderen...

Somewhere

2010-06-23T03:30:00.000-07:00

Zoals ik vorige week al zei, zijn er af en toe van die trailers waar je kippenvel van krijgt. Was het bij Inception vooral verwondering en de special effects, in de nieuwe film Somewhere van Sofia Coppola (inderdaad de dochter van) is het ontroering.

Marie Antoinette viel ietwat tegen maar Lost in Translation zal maar weinig mensen onberoerd hebben gelaten. Somewhere gaat over een acteur (Stephen Dorff) die zijn dagen vult met drank, vrouwen en snelle auto's en zichzelf verloren heeft in de nepwereld van Hollywood. Maar dan staat zijn elfjarige dochter ineens op de stoep...je begrijpt al waar het verhaal naartoe gaat maar in plaats van mierzoet melodrama verwacht ik van Sofia melancholie en kwetsbaarheid.

Ik herinner me dat Stephen Dorff tien jaar geleden op de cover van de Premiere stond als belofte voor de toekomst. ''30 and famous'' was de kop. Maar ik kan eerlijk gezegd geen een memorabele film noemen waar hij in gespeeld heeft. Misschien wordt dit de doorbraak zoals Lost in Translation de come-back van Bill Murray was.

Een van de meest bijzondere dingen aan de films van Sofia Coppola vind ik de keuze en het gebruik van muziek. Ze is ongeveer van mijn leeftijd en zo te horen opgegroeid met dezelfde bands als ik. Zo kwam het dat ik bij het zien van Marie Antoinette ineens mijn tienerheld Adam Ant voorbij hoorde komen! De soundtrack van Somewhere belooft vooral muziek van Phoenix.

Kippenvel trailers

2010-06-16T02:07:00.000-07:00

Ik ben gek op trailers. Er zijn zelfs trailers die mooier zijn dan menig film. En zo heel af en toe dan word ik in de bioscoop nog wel eens verrast... Kippenvel trailers. Het gebeurt niet vaak. Want dat is dan weer het nadeel van ontzettend veel films zien...je bent niet snel meer onder de indruk. Waar ik 'vroeger' bij iedere nieuwe trailer nog wel een kreet van bewondering kon laten ontsnappen, komt het nu nog maar een paar keer per jaar voor (als ik geluk heb).

Dat kippenvel moment had ik een maand of twee geleden. Toen ik de teaser trailer van Inception zag. Zelden zo'n intrigerende trailer gezien. De dreunende 'muziek' van Hans Zimmer alleen al bezorgde me rillingen. En dat terwijl je niet meer zag dan enkele Matrixachtige taferelen en de kop: Your mind is the scene of the crime. Mijn moeder die naast me zat werd er geloof ik zelfs een beetje 'misselijk' van. Ik kon er geen touw aan vast knopen maar ik was wel verkocht...ik moest weten waar die film over ging. Op het internet kwam ik geen stap verder. Het verhaal van Inception werd omgeven door een waas van geheimzinnigheid. Wat mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter maakte.

Toen kwam de tweede trailer en dacht ik nog steeds...... Waar gaat die film over? Ik kon alleen maar bedenken dat met een regisseur als Chris Nolan je op zijn minst interessante personages, karakterontwikkeling, psychologische diepgang en intrigerende thema's kunt verwachten. Een unicum in Hollywoodblockbusters. Ik bedoel we hebben het hier over de man die het meesterlijke Memento maakte en nog niet zo lang geleden The Dark Knight. Een film waar ik zo al een heel blog bericht aan kan wijden. (Niet in het minst natuurlijk door het magistrale optreden van Heath Ledger.)

En toen kwam deze trailer.....was het maar vast 22 juli!

And then I kissed him...

2010-06-09T00:52:00.000-07:00

Volgende week dinsdag 15 juni staat Chris Isaak in 013. Ik schat dat de opkomst vooral, ik zal het even ruim nemen, vijfendertig-plussers bevat die zich vooral het zwoele nummer: 'Wicked Game', met bijbehorende stomende clip herinneren.

Chris was eerder in Nederland. Misschien nog wel vaker maar in ieder geval in 1987. Hij speelde toen in het Noorderlicht. Dat was het 013 van toen maar in het pand huist momenteel La Vida. Hij was net naar wereldfaam geschoten met het nummer Blue Hotel maar gelukkig nog niet te groot voor een clubpodium als Noorderlicht.

Ik zal het nooit vergeten. Ik heb nog foto's in mijn fotoalbum waarin ik met rode wangen uitgeblust op de bank zit, mouw opgerold, mijn onderarm versierd met een enrome handtekening van Chris. Het optreden kan ik me niet meer voor de geest halen. Wat ik nooit meer vergeet is de afloop... de zaal was leegestroomd, bierdanmpen dreven omhoog uit de betonnen vloer en mijn vriendin en ik stonden tussen de platgetrapte plastic bekertjes dromerig naar het podium te staren dat in rap tempo afgebroken werd. Alsof er niets gebeurd was.

Opeens zwaait de backstage deur open en Chris Isaak loopt de zaal in. Zonder verder nadenken sleur ik mijn vriendin mee en stap om hem af. Mijn vriendin (bruinverbrand, net terug van vakantie) is ietwat sprakeloos dus zo kwam het dat Chris tegen haar zegt: 'You have a nice tan!'
Waarop mijn vriendin me aankijkt met rollende ogen en vraagt: 'Wat zegt ie?'
'Dat je een leuk kleurtje hebt!' fluisterde ik.
We hebben later nog met Chris aan de bar gezeten en wat over muziek gebabbeld maar wat ik daarna deed zal ik echt nooit vergeten.....
Normaal gesproken ben ik een zeer braaf en verlegen meisje maar ik moet gedacht hebben; 'It's now or never' dus kuste ik Chris Isaak! Zijn respons zal ik nooit vergeten: hij glimlachte en zei: 'Thank you!'

ze drinken nooit....wijn

2010-06-02T03:04:00.000-07:00

Het is weer bijna zomer en dat betekent: zomerstops en komkommertijd.
Vorige week was de allerlaatste aflevering van Lost al te zien. Eindigde na een teleurstellend 6e seizoen, Grey’s Anatomy met een spannende cliffhanger, liep Bones met een sisser af en besloten ze in Amerika een hele rits series stop te zetten. Waaronder Flash Forward, Ugly Betty, Law & Order SVU en Heroes. Gelukkig is er nog licht aan het einde van de tunnel want 13 juni begint na een lange, koude winter eindelijk het derde seizoen van True Blood. (Naar de boeken van Charlaine Harris over Sookie Stackhouse)

True Blood is een serie over vampiers die zich afspeelt in het Zinderende Zuiden van Amerika, een moerasdorpje genaamd Bon Temps . Vampiers komen uit de kast (of liever kist) en willen gelijke rechten maar zoals meestal het geval met buitenstaanders worden ze door de meeste mensen niet geaccepteerd. Nogmaals de serie speelt in het Zuiden, het stukje Amerika met een slavernijverleden. De afkeer van de vampiers geeft dan ook een hele nieuwe kijk op racisme.

Zoals veel mensen heb ook ik iets met vampiers. Maar True Blood is niet zomaar een vampierserie. Het is geen Twilight, en zeker geen Vampire Diaries. Geen perfect gebouwde knullen van pak ‘m beet honderd jaar oud die eruit zien als achtienjarige Griekse goden en vallen voor irritante leeghoofdjes . We hebben het hier namelijk over Alan Ball. Die de magistrale film American Beauty schreef en de prachtige serie Six feet Under.
True Blood is intelligent, eng, grappig en sexy. Bovendien wordt er erg sterk in geacteerd. Anna Paquin kreeg voor haar vertolking van Sookie al een Golden Globe. In Nederland wordt de serie nog niet op tv uitgezonden maar in Amerika is het een grote cult hit. Goddank voor internet.
Nog twee weekjes…ik hoop dat het een bloedhete zomer wordt.

Pinkpop: Hoogtepunten en Dieptepunten

2010-05-26T03:32:00.000-07:00

Komend weekend is Pinkpop. Nu eens niet gewoontegetrouw met Pinksteren. Jan Smeets zal zich wel voor zijn kop kunnen slaan want wat was het mooi weer afgelopen weekend!
Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst naar Pinkpop ging. 1998 om precies te zijn. Maar ik herinner me vooral de tijden dat het maar een dag was en er zo'n tien bands kwamen. Inmiddels duurt het festival drie dagen en komen er ongeveer veertig bands. Dit jaar o.a. Kasabian, Editors en Rammstein en jawel ze doen het nog steeds ..the Pixies. Je kunt tegenwoordig zelfs films kijken in de openlucht: Slumdog Millionaire, In Bruges en District 9.

De eerste keer dat ik naar Pinkpop ging was in 1987. Een hoogtepunt en een dieptepunt tegelijk want hoewel het dus de eerste keer was dat ik ging, en ik Chris Isaak en Echo & the Bunnyman zag ging ik eigenlijk voor The Smiths. De band (of liever de zanger - Morrissey) die mijn leven compleet veranderde. De reden dat ik vegetarier werd, de reden dat ik een groot bewonderaar werd van Oscar Wilde, ik Engelse poezie ontdekte en vooral de man die mij door mijn tiernerjaren sleepte. Maar goed...hij kwam dus niet!
Het gerucht ging omdat er hamburger tentjes op het festival terrein stonden. Ik heb The Smiths dus nooit gezien.

Twee jaar later ging ik weer. R.E.M in het hoofdprogramma en 's middags kwamen de onvolprezen Pixies. Het was een van die zeldzame bloedhete Pinksterdagen en ik liep een gruwelijke zonnesteek op en moest na de Pixies strompelend naar huis. U begrijpt het al: Ik heb R.E.M nooit gezien.

Hooptepunten waren er gelukkig ook want ik was erbij in 1992. Het Pinkpopjaar dat geschiedenis schreef door het legendarische optreden van Pearl Jam. En ik had het bijna gemist. Ik heb ooit een keer in mijn leven gekampeerd en dat was tijdens Pinkpop 1992. Doodziek heb ik de nacht in mijn tentje doorgebracht, maar vastbesloten om de volgende dag bij de eerste ochtendgloren richting popdium te stormen. Stijf van de aspirine lukte het me om het hoofdpodium te bereiken en heb er de hele dag gestaan..wachtend op Soundgarden en Pearl jam. Tegen de tijd dat ze kwamen was ik gelukkig weer opgeknapt en heb ik de beroemde stage dive van Eddie Vedder mee mogen maken.
Pinkpop..je moet er iets voor over hebben maar dit was iets om nooit te vergeten!

Move over Harry Potter

2010-05-19T03:47:00.000-07:00

Afgelopen weekend ging ik naar Iron Man 2. Nu zal ik hier verder geen woorden aan vuil maken. Sterker nog ik was heel blij dat we vrij kaartjes hadden! Het voorafje was veel interessanter dan heel IM 2 bij elkaar: The Sorcerer's apprentice. Nu weet ik na het zien van deze trailer niet goed wat ik ermee aan moet: vette rockmmuziek, Chinese Martial Art slechterikken en meer, maar het zag er wel heel indrukwekkend uit.

Vooral de gargoyles van (wat mij betreft) mooiste gebouw ter wereld - the Chrysler Building - die tot leven kwamen waren erg imponerend. The Chrysler Building staat al jaren bijna letterlijk in de schaduw van zijn grote broer The Empire State die een behoorlijke filmcarriere heeft opgebouwd. Denk maar aan King Kong, Sleepless in Seattle en An affair to remember. Oke, in de eerste Spiderman zit 'Our friendly neighbourhood spider' zijn leven te overpeinzen bovenop de Chrysler maar wie weet dat nog? King Kong op de Empire State is inmiddels een belangrijk stukje Pop Culture geworden.

Maar goed, het eerste wat ik dacht toen ik de trailer van A Sorcerer's Apprentice zag was dat Harry Potter toch maar een knulletje is met een toverstokje. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een grote fan van HP maar ja, dit is Jerry Bruckheimer. Dat betekent...groot, groter, grootst. Denk maar aan The Rock, Armageddon en Pirates of the Carribean en tv series als CSI en Cold Case.
Het is duidelijk: De wereld redden met toverkunst is geen kinderspel

Middeleeuwse Gladiator

2010-05-12T02:22:00.001-07:00

Precies 10 jaar geleden maakte Ridley Scott de toch wel baanbrekende film Gladiator. Of liever hij haalde een ouderwets filmgenre uit de kast en poetste het op. Persoonlijk vind ik Gladiator nog steeds een van de mooiste films ooit gemaakt. Hij is gewoon af. Dankzij de technische ontwkkelingen zag het Oude Rome er nog nooit zo mooi uit, de cast is fenomenaal. (Vooral Joaquin Phoenix en Russel Crowe) de muziek van Hans Zimmer is een van de beste soundtracks ooit gemaakt en het verhaal heeft alles wat een goed verhaal moet hebben: spanning, actie, romantiek, ontroering en intrige.

De verwachtingen zijn dus erg hoog gespannen want vandaag begint het filmfestival van Cannes en de openingsfilm is: Robin Hood. Van Ridley Scott met Russel Crowe.
Als je de trailer ziet kun je het niet ontkennen. Dit is Gladiator...maar dan in de Middeleeuwen.

Wederom een sterke cast. Nou ja Russel Crowe speelt gewoon altijd goed en fysiek lijkt hij me een geweldige Robin Hood. Cate Blanchett kan ook niet veel fout doen en het ziet er allemaal weer prachtig uit. Aan het verhaal zal het ook niet liggen. Maar ik ben bang dat ik toch zal kijken met de ogen van iemand die de perfectie van Gladiator verwacht en die is volgens mij niet te overtreffen.

War and Peace

2010-05-04T11:30:00.000-07:00

Er zijn er de afgelopen week genoeg op tv. Oorlogsfilms. Het is niet mijn favoriete genre maar er zijn toch wel enkele heel mooie gemaakt. Schindler's List. Ik kan er niet omheen. Ongetwijfeld is hij langs geweest deze week. (de film, niet Oskar Schindler) Ondanks het afschuwelijke onderwerp blijft het filmisch een schitterende film. Ontroerend en confronterend. Ralph Fiennes speelt in mijn ogen de mooiste rol uit zijn leven.

Saving Private Ryan heeft van alle oorlogsfilms zonder enige twijfel het meest indrukwekkende maar bovenal aangrijpende openings-shot ooit gemaakt. De scene duurt ongeveer twintig minuten en is zo ongelofelijk realistisch dat ik nadien zo overstuur was dat ik de film een paar dagen later pas heb af kunnen kijken. Ik denk dat niemand zich er echt een beeld bij kan maken maar zo afgrijselijk moet het dus ongeveeer geweest zijn op D-Day. De muziek van meester John Williams is even magistraal als anders.

The Thin Red Line is een prachtige film over de slag van Guadalcanal tijdens de tweede wereldoorlog. Voor de verandering geen geweld maar een filosofische film die het vooral moet hebben van de prachtig in beeld gebrachte scene's. De muziek van Hans (Gladiator) Zimmer is een van mijn favoriete soundtracks en werd genomineerd voor een Oscar.

Ik ben bijna door mijn superlatieven heen maar laten we Objective Burma uit 1945 niet vergeten. Niet historisch correct maar daar staat wel de onvergetelijke Errol Flynn tegenover.Er was kritiek toen Errol gecast werd als held omdat hij (ondanks het feit dat hij uit Australie kwam) niet had meegevochten in de oorlog maar in Hollywood was gebleven. Het was echter niet zo dat hij niet wilde, maar door zijn medische geschiedenis gewoon niet mocht. Of zouden het toch die sinaasappels zijn geweest die hij naar verluidt vulde met whiskey?

Robert Pattinson: Rebel with a cause

2010-04-28T00:37:00.000-07:00

Gisteren zag ik de film Little Ashes. Een Spaans-Britse film van Paul Morrison. Een redelijk onbekende regisseur die weliswaar een Oscarnominatie op zak heeft voor Beste Buitenlandse Film van 1999. De film gaat over de studentenjaren van schilder Salvador Dali, dichter Federico Garcia Lorca en filmregisseur Luis Bunuel. Maker van de beruchte surrealistische film Un Chien Andalou.

De jongeman die Dali speelt was de (voor mij) totaal onbekende Robert Pattinson. Hoewel hij me toch enigszins bekend voorkwam. (Dat werd duidelijk toen ik er later achter kwam dat hij Cederic speelde in Harry Potter and the Goblet of Fire.) Toen ik hem echter googlede bleek hij helemaal niet zo onbekend. Sterker nog de man heeft zowat 90 % van de vrouwelijke tienerpopulatie aan zijn lippen hangen. En (naar verluidt) ook hun moeders. Dat had ik even gemist. Bij nader onderzoek blijkt hij zelfs het meest gekuste beeld te zijn bij Madame Tussaud in London! Oke, heb ik onder een steen gelegen? Oh wacht! Hij speelt die de beruchte vampier Edward Cullen in de nog beroemdere Twilight-serie! Oh is hij dat!

Ik moet heel eerlijk zeggen: Ik snap het best die R-Patz hype. Hij heeft iets. Hij doet me denken aan James Dean. Rebels, iconoclastisch. En zeg nou zelf: een kop als een Grieks beeld. Bovendien heeft hij erg imponerende wenkbrauwen. En hij blijkt ook nog een talentvol muzikant te zijn . Hij schreef twee nummers voor de soundtrack van Twilight. Hier doet hij me een heel klein beetje denken aan Jeff Buckley. Nog al zo'n tragische, veel te vroeg overleden held. Ik hoop niet dat het een voorbode is. Ik mag dan geen tiener meer zijn ik ben toch behoorlijk onder de indruk van Robs stem. Hoewel ik hem niet helemaal bij hem vind passen. Veel te doorleefd voor iemand van zijn leeftijd.

Maar we waren bij Little Ashes. Geen geweldige film maar wel een mooi tijdsbeeld. Spanje in de tijd van Franco op de rand van de Spaanse Burgeroorlog. Maar de film focused zich vooral op de vermeende homosexuele relatie tussen Salvador en Frederico (die later vermoord werd door de nationalistische aanhangers van Franco). Dali heeft de relatie altijd ontkend en pas aan het eind van zijn leven liet hij los dat er toch iets meer tussen hen was dan alleen vriendschap.

Ik vind het wel bewonderenswaardig dat een teenage heartthrob als Pattinson zo'n rol aandurft. Ik hoop dat hij een langer leven beschoren is dan James Dean.

The Road

2010-04-21T01:11:00.000-07:00

Toekomstvisie: 99% van de wereldbevolking is weggevaagd. Er zijn geen dieren meer, geen planten en dus geen eten. De wereld ligt letterlijk in de as. Oh ja en het is ijskoud.
Waarom zou iemand in die omstandigheden willen overleven?
Die vraag stelde ik mezelf meer en meer naarmate the Road vorderde.
Ik begrijp het menselijke instinct om te overleven maar ook die sterft toch uit als er zelfs geen hoop meer is?
De enige hoop die er is is dat er iemand is waar je meer van houdt dan van jezelf.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Cormac McCarthy die u misschien kent van No country for old men. Ook zo'n vrolijk verhaal.
Ondanks de zeer lovende recensie kon de film mij niet echt boeien. Hij was zeker niet slecht maar ik leefde niet (ondanks de vele, vele ontberingen) echt mee. Aan de acteerprestaties lag het niet.
Viggo Mortensen, Charlize Theron en ook de jongen waren prima maar ik was gewoon niet onder de indruk. Het zou een film moeten zijn die je aan het nadenken zet. Maar ik heb er niet van wakker gelegen en eerlijk gezegd was hij meteen weer uit mijn hoofd verdwenen.

De soundtrack is van Nick Cave. (ook al zo'n vrolijke man) die zich blijkbaar meer op de filmmuziek is gaan richten want hij maakte eerder al the assasination of Jesse James. De muziek wordt op Amazon omschreven als 'de meest treurige soundtrack ooit'.

Toch kan ik de boodschap van de film wel waarderen en kan ik afsluiten met het prachtige citaat van
R.L.Stevenson
''To travel hopefully is far better than to arrive. The true succes is in labour.''

How to train your Dragon

2010-04-14T03:29:00.000-07:00

Als het aan de poster had gelegen was ik er nooit naartoe gegaan. Die belooft namelijk een flauwe kinderfilm. Maar mijn broer was zo lyrisch over de film dat ik de trailer maar eens ging bekijken.
En eerlijk gezegd: nog steeds was ik niet onder de indruk. Mijn broer gaf echter niet op en stuurde me de soundtrack van John Powell. Ik was verkocht. En toen had ik alleen nog maar de muziek gehoord! Het leek mij echter voor een componist onmogelijk om zulke schitterende muziek te schrijven bij beelden die totaal niet boeien.

Dus ging ik gisteren (met broer) naar de nieuwe Dreamworks. Alle spetterende actiefilms ten goede, How To Train Your Dragon is de meest geweldige filmervaring die ik (naast Avatar) in tijden gehad heb.
Het was weliswaar even slikken toen ik ontdekte dat de 3D versie alleen in de Nederlandse vertaling draaide maar daar heb ik me totaal niet aan gestoord. Sterker nog het viel me niet eens op. Ok, de namen zijn in het Engels gewoon leuker en het rochelende Schotse accent van Gerald Butler is natuurlijk veel grappiger dan het Oerhollandse van Peter Tuinman maar daar staat tegenover dat de 3D zo verpletterend indrukwekkend is dat ik dat op de koop toe nam.

Het verhaal (losjes gebaseerd op de kinderboeken van Cressida Cowell) gaat over vriendschap en een moeizame vader zoon relatie. De mooiste scenes zijn die waarin de jonge held vriendschap sluit met de draak. En echt - ik heb niet meer zo zitten huilen bij een film sinds ik op mijn dertiende E.T. zag. Geen sentimentele Disney tranen maar pure ontroering.

Ik ben een grote fan van Pixar en Dreamworks hobbelde er tot nu toe een beetje achteraan. Shrek I en II waren erg leuk. Maar III was ronduit slecht en voor het vierde deel hou ik mijn hart vast maar als ze op deze weg verder gaan belooft het nog wat.

Ik zal niet te veel verklappen over het einde maar de held komt enigszins gehavend uit de strijd. Erg verassend. Ik geloof niet dat Disney dat aan zou durven.