Opa
Soms voel ik me net Wim Sonneveld in zijn conference Opa; ‘ach, Ik ben te oud voor die rotzooi!’
Ik herinner me nog dat kinderen, toen ik op de lagere school zat, brandweer wilden worden, of kapster, politieman en dokter. Nu willen kinderen beroemd worden.
Nu ben ik altijd in de veronderstelling geweest dat beroemd zijn gepaard ging met een bepaald talent. Maar ik heb Paris Hilton of Britt nog nooit op enig talent kunnen betrappen.
Daar gaat het ook helemaal niet om. Het gaat om roem en rijkdom.

Bekende Nederlander
Tegenwoordig staat er een heel ander soort beroep bovenaan de wensenlijst: Bekende Nederlander. Of zanger/es blijkbaar. Gezien de aanmeldingen voor The Voice Kids. Honderden kinderen die maar één doel hebben. Beroemd worden. Hoewel ik me soms wel eens afvraag of het de kinderen zijn die de wens hebben of de ouders. Ik heb een paar fragmenten gezien en ik zat me dood te ergeren aan de moeders die in de wachtruimte haast hysterisch stonden mee te zingen terwijl hun kind op het podium stond.

Toddlers & Tiara’s
Het deed me heel sterk denken aan het programma Toddlers & Tiara’s. Waarin volvette, niet moeders mooiste moeders hun peuters en kleuters in de meest afzichtelijke, met overvloedig veel lovertjes beklede jurkjes hijsen en hen vervolgens bewegingen laten maken waar een getrainde burlesque danseres jaloers op zou zijn. Alsof de moeders hun vervlogen dromen alsnog proberen te verwezenlijken door middel van hun kinderen.
Niet dat er geen echte talentjes tussen zitten hoor bij de Voice Kids. Maar als ik een meisje van dertien zie, in een outfit die een vrouw van vijfentwintig niet zou misstaan en ze een nummer zingt waarvan de tekst over het hoofd van de gemiddelde dertienjarige gaat …vraag ik me toch af wie de regie in handen heeft.

Geloof en hoop
Geloof. Eigenlijk ben ik best jaloers op mensen die het hebben.
Deze week is er één specifieke god die vurig wordt aanbeden. Of liever, een heel arsenaal aan weergoden bedolven wordt onder de offers. En we hebben maar één wens: Please let it giet oan!

Ellende
Wat ik dan weer niet snap is, hoe zoiets puurs als geloof, zoveel ellende kan veroorzaken. Ik kan er gewoon niet bij dat iets wat de mens zelf in de wereld heeft geroepen, en wat alleen jij met je hart kunt voelen, uitmondt in oorlogen.

Jediisme
Er is echter één geloof waar ik me wel in kan vinden; Het Jediisme.
Nee serieus! The Force uit de Star Wars films is een officiële religie! Ik maak echt geen grap!
'The Force brengt leven, het is energie, het zit in iedereen en is de bindende factor in het universum.'' Kijk dat geloof ik dan weer wel. En is dat eigenlijk niet waar het om draait? Of je er nu een Jezus, Allah of Shiva labeltje aan hangt?
Als nu iedereen The Force gaat aanhangen dan zou het volgens mij een stuk rustiger zijn in de wereld.

Jehova
Ik zit me nu even te bedenken; Hoe zou het zijn als je zondagochtend niet door een opdringerige Jehova getuige uit je bed wordt gebeld? Eén die zijn voet tussen de deur zet en een Wachttoren onder je neus duwt terwijl je de slaap nog uit je ogen wrijft?  Maar er een stoere Jedi knight aanklopt. Liefst één van het kaliber Ewan McGregor, die zegt; may the Force be with you!
Ik zou  meteen aansluiten.

Angst
Afgelopen weekend bevond ik mezelf, zo rond middernacht, plots in de remake van The Omen. De sfeer van de film was akelig en aangezien ik alleen in huis was begon ik me steeds onprettiger te voelen. Maar ik bleef toch kijken. Waarom? Dat vroeg ik me  af terwijl Pete Postlethwaite op een ijzeren paal werd gespiest!
Waarom wil een mens angst voelen? Na een reeks van afgrijselijke dingen besloot ik de tv alsnog uit te zetten en naar bed te gaan. Enkel en alleen om de hele nacht de meest vreselijke nachtmerries te beleven.

Oscar
De oscarnominaties 2012 zijn weer bekend gemaakt. Zoals voorspeld en gehoopt, valt de film The Artist goed in de prijzen.
Ook de Oscarnominatie voor Costume Design hebben ze binnen. Natuurlijk, want de jurken en pakken uit de dertiger jaren zijn gewoonweg prachtig.
Ik denk dat iedereen wel antwoord kan geven op de vraag wie er ooit een Oscar gewonnen heeft. Maar is er iemand die kan vertellen wie er ooit een Oscar gewonnen heeft voor de kostuums?
Ik zie beduidend minder vingers de lucht in gaan.


Zonnebril
En toch is er een kostuumontwerpster die maar liefst 25 nominaties heeft waarvan er 8 verzilverd zijn. Edith Head.
Als de naam u niets zegt, heeft u op z’n minst een van de 750 films gezien waar zij de kostuums voor ontwierp. Ze maakte een stijlicoon van Audrey Hepburn in de films Sabrina en Roman Holiday.
Een fascinerende verschijning met haar stijve knotje en eeuwige ‘zonnebril’.
Ik zet zonnebril tussen haakjes omdat het geen zonne bril was, maar blauw getinte glazen. Ze maakte namelijk veelal kostuums voor zwart/wit films en door het blauwe glas kon ze zien hoe de kleding eruit kwam te zien in zwart/wit.


Homage
Tot voor kort was ik altijd reuze benieuwd hoe Edith Head praatte en bewoog. Ik kon namelijk nergens bewegend beeld van haar vinden. Die nieuwsgierigheid werd gewekt door de animatiefilm The Incredibles, waar een personage in voorkomt dat gebaseerd is op Edith. Edna Mode, misschien wel het leukste karakter uit de hele film.  
Maar wat schetst mijn verbazing als ik op mijn zoektocht ineens op onderstaand filmpje stuit.

Gods Gift
Afgelopen zondag won George Clooney een Golden Globe voor zijn rol in de film the Descendants. George Clooney. Ik heb het fenomeen nooit begrepen. Zijn aantrekkingskracht bedoel ik.
 Ik zie hem, en dan zie ik hem denken met die zelfvoldane blik in zijn ogen: ‘Gods gift to women!’
Maar miljoenen vrouwen over de hele wereld can’t be wrong! Can they? Bij bosjes vallen ze voor de man. Het koffiemerk Nespresso, maakt dankbaar gebruik van zijn imago. Maar dan met een tegenovergesteld effect. En gelijk hebben ze.  Het moet wel heel erge drab zijn wil ik mijn enige verslaving inruilen voor George Clooney. 

Kankeren
Eigenlijk vind ik het maar niets, al die talentenjachten. Maar The Voice of Holland was meer een vast avondje met mijn moeder. Het begon zelfs een traditie te worden. Een pot thee, een zak chips en de hele avond commentaar geven. Hé gezellig.
Dat commentaar is inmiddels overgegaan in kankeren.

Vanwege een weekje vrij van onze vaste filmconnaisseur, deze week een blog van Barbara van Gaal, jeugdbibliothecaris en filmliefhebber..

Eigenlijk is dit een blog voor in de zomer. Buiten is het broeiend heet, iedereen ligt in zijn/haar hemdje onderuit in een luie stoel, dan is het tijd om een paar stomende films noir uit de kast te trekken, ondertussen nippend van een highball met veel tinkelend ijs: de perfecte ambiance! Maar aangezien het geen zomer is, zet je de verwarming maar gewoon hoog, en doe je de open haard aan: kom je vanzelf in de stemming. Want dit zijn films die je niet mag missen, zomer of winter!